Αποσύνθεση και ανασύνθεση

Εκτός από τις ίδιες τις ταινίες, με πολλή περιέργεια αναμένει κανείς ένα από τα παράλληλα προγράμματα του προσεχούς κινηματογραφικού φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας (17-28/9), το οποίο εφέτος έχει και επετειακό χαρακτήρα καθότι κλείνει τα 20 χρόνια του. Για τις ταινίες δεν έχεις πια καμία αμφιβολία· το φεστιβάλ έχει εδώ και χρόνια κατακτήσει τη δική του ταυτότητα και τη διατηρεί στηρίζοντας τον ανεξάρτητο αμερικανικό (και όχι μόνο) κινηματογράφο, το μουσικό φιλμ και τα ουσιαστικά αφιερώματα σε πρόσωπα που έχουν παίξει ρόλο στην κινηματογραφική ιστορία (εφέτος οι σκηνοθέτες Ρόμπερτ Ολτμαν του «MASH» και Αντρέι Ζουλάφσκι του «Σημασία έχει ν’ αγαπάς» –στη φωτογραφία η Ρόμι Σνάιντερ και ο Φάμπιο Τέστι). Στα παράλληλα προγράμματα όμως φαίνεται για εμένα η «μαγκιά» του φεστιβάλ. Και εκεί οι Νύχτες έχουν επίσης αποδείξει ότι «κατεβάζουν» έξυπνες ιδέες και τις υλοποιούν αποτελεσματικά. Θυμίζω το εξαιρετικό αφιέρωμα στην «Τρύπα» πριν από μερικά χρόνια, ή το περσινό στη «Μνήμη». Ποια θα είναι εφέτος η λέξη-κλειδί; Μιλώντας με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του κ. Ορέστη Ανδρεαδάκη, κάτι κατάλαβα περί «αποσύνθεσης και ανασύνθεσης» του ίδιου του κινηματογράφου. Ενδιαφέρον.