Φρανσουά Ολάντ, ο αντιήρωας

«Οταν η Αριστερά συναντά τη Γαλλία, συναντά τη νίκη», είχε δηλώσει ο Φρανσουά Ολάντ πριν από ένα χρόνο. Την φράση αυτή την επανέλαβε κατά λέξη την Κυριακή 29 Απριλίου στο Παρίσι, μπροστά από 20.000 οπαδούς του. Τα πάντα άλλαξαν μέσα σε 12 μήνες: ο αουτσάιντερ έγινε φαβορί,

ΤΟ ΒΗΜΑ – LE MONDE

«Οταν η Αριστερά συναντά τη Γαλλία, συναντά τη νίκη», είχε δηλώσει ο Φρανσουά Ολάντ πριν από ένα χρόνο. Την φράση αυτή την επανέλαβε κατά λέξη την Κυριακή 29 Απριλίου στο Παρίσι, μπροστά από 20.000 οπαδούς του.

Τα πάντα άλλαξαν μέσα σε 12 μήνες: ο αουτσάιντερ έγινε φαβορί, ο «καπετάνιος θαλάσσιου ποδηλάτου» (όπως τον είχε αποκαλέσει ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν) επικράτησε άνετα στις προκριματικές εκλογές του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο υποψήφιος τον οποίο ο Νικολά Σαρκοζί αποκαλούσε «μηδενικό» έλαβε περισσότερες από 10 εκατομμύρια ψήφους στον πρώτο γύρο των εκλογών ξεπερνώντας τον απερχόμενο πρόεδρο, και εκείνος που πολλοί από τους Σοσιαλιστές φίλους του θεωρούσαν υπερβολικά «μαλακό» ή υπερβολικά «φλου» για να ενδυθεί την προεδρική περιβολή απέχει μόλις λίγες ημέρες από μια προαναγγελθείσα νίκη.

Ολα άλλαξαν, λοιπόν. Εκτός από τον ίδιο, δεδομένου ότι δεν παρέκκλινε καθόλου από τον δρόμο που είχε χαράξει. Αυτό άλλωστε ήταν η δύναμή του.

Το στοίχημα δεν είχε κερδηθεί. Οι προεδρικές εκλογές υποτίθεται ότι προσφέρονται για υποψηφίους που έχουν υπέρμετρη φιλοδοξία και θυσιάζουν τα πάντα σ’ αυτό τον μοναδικό στόχο. Στον Ολάντ προφανώς δεν λείπει η φιλοδοξία αλλά, όπως λέει ο ίδιος, δεν έχει «μονομανία με την εξουσία για την εξουσία».

Οι εκλογές αυτές απαιτούν επίσης μεγάλη εμπειρία στις κρατικές υποθέσεις. Οι αντίπαλοι του Ολάντ δεν έχασαν την ευκαιρία να τονίσουν ότι υπολείπεται στο θέμα αυτό, αν και ο ίδιος γνωρίζει την Γαλλία καλύτερα από πολλούς γιατί την «οργώνει» επί 30 χρόνια, 11 από τα οποία στην κεφαλή του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Τέλος οι εκλογές αυτές απαιτούν, θεωρητικά, φυσική χαρισματικότητα για να γοητευτεί η Γαλλία, να ονειρευτούν οι Γάλλοι, να πειστούν ότι «όλα είναι δυνατά» ή ότι «μπορούμε ν’ αλλάξουμε ζωή». Ο Σοσιαλιστής υποψήφιος όμως δεν έχει σταματήσει να προειδοποιεί κατά αυτών των ουτοπιών χωρίς αύριο, αντιπροτείνοντας «μια ήρεμη και διαυγή ελπίδα».

Επί 40 χρόνια, γνωρίζαμε δυο τύπους προέδρων: τον νεαρό αυθάδη πολεμιστή (Ζισκάρ Ντ’ Εστέν και Σαρκοζί) ή τον γέρο πολεμιστή που επανέρχεται ύστερα από τις ήττες για να επικρατήσει στο τέλος (Μιτεράν και Σιράκ). Ο Ολάντ ενσαρκώνει κάτι διαφορετικό: τον αντιήρωα. Αλλά κατάφερε να πείσει.

Για τρεις λόγους. Ο πρώτος σχετίζεται με τον χαρακτήρα του: έμεινε από την αρχή ως το τέλος πιστός στον εαυτό του, χωρίς να προσπαθήσει να αλλάξει την φύση του. «Δεν κάνω επίδειξη. Ο,τι βλέπεται μπροστά σας, αυτό είμαι», λέει. Αναμένοντας τη νίκη δήλωσε την Κυριακή: «Η προεκλογική εκστρατεία που διεξήγαγα θα μοιάζει με την επόμενη προεδρία, αξιοπρεπής και συσπειρωτική».

Τον δεύτερο λόγο τον συνόψισε ο ίδιος ο Σοσιαλιστής υποψήφιος αφότου ξεκίνησε την περιπέτεια αυτή: «Αντιστοιχώ σε μια στιγμή». Μια στιγμή που χαρακτηρίζεται από την απαξίωση της πολιτικής, των αδυναμιών και του κυνισμού της. Οι Γάλλοι κατάλαβαν ότι η οικονομική κρίση αφήνει ελάχιστα περιθώρια ελιγμών στις κυβερνήσεις και απαιτεί μάλλον σύνεση και αντοχή παρά επιδεικτικότητα και σκέρτσα.

Ο τελευταίος λόγος έχει να κάνει λιγότερο με τον Ολάντ και περισσότερο με τον αντίπαλό του: ο απερχόμενος πρόεδρος διευκόλυνε σημαντικά το έργο του Σοσιαλιστή υποψήφιου. Όχι μόνο γιατί η εικόνα του έχει πληγεί σε ολόκληρη τη χώρα. Αλλά κυρίως επειδή η προεκλογική του εκστρατεία έδωσε αξία στον αντίπαλό του. Οσο ο Σαρκοζί πολλαπλασίαζε τις επιθέσεις, τόσο τόνιζε την ηρεμία και το σθένος του Ολάντ. Οσο προσπαθούσε να φλερτάρει με τους ψηφοφόρους του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, τόσο άφηνε ελεύθερο το κέντρο.

Εν ολίγοις, αν ο Ολάντ έκανε το παν για να κερδίσει αυτές τις εκλογές, ο Σαρκοζί έκανε το παν για να τις χάσει.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk