Πώς περνάνε 40 χρόνια; Σαν μια ανάσα; Σαν ένα ταξίδι στο οποίο ακόμη δεν έχει βρεθεί το τέρμα; Κάτι, δηλαδή, σαν ταξίδι στο άγνωστο; Αλλά πόσο άγνωστο μπορεί να είναι ένα ταξίδι όταν σε γνωρίζουν όλοι; Οταν με τα τραγούδια σου έχουν μεγαλώσει τρεις γενιές ανθρώπων και έχεις παράλληλα κι εσύ μεγαλώσει μαζί τους; Η Δήμητρα Γαλάνη, η οποία εφέτος συμπληρώνει 40 χρόνια στη μουσική και στο τραγούδι, συνεχίζει να δηλώνει παρούσα, να ετοιμάζει νέα πράγματα, να συνεργάζεται και να προτείνει στο κοινό νέους ανθρώπους, να αγωνιά για τη χώρα της, για την εξέλιξη της κοινωνίας, για τη νέα γενιά και κυρίως για τον πολιτισμό. Με την πολύ ευρεία έννοια του όρου. Για την ίδια δεν φαίνεται να έχει τόσο μεγάλη σημασία ούτε η επιτυχία ούτε η δόξα ούτε η αναγνωρισιμότητα. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι να διατηρήσει με το κοινό της αυτή τη σχέση ειλικρίνειας και καθαρότητας που έχει αναπτύξει εδώ και 40 χρόνια.

– Παρατηρώντας το site σας διαπιστώνω ότι δεν κρύβετε την ηλικία σας. Περίεργο αυτό…

«Εχω μια μανία,μια εμμονή με την πραγματικότητα.Πατάω γερά στη γη. Δεν μπορώ να έχω ψευδαίσθηση. Ψευδαίσθηση έτσι κι αλλιώς είναι η ίδια η ζωή.Οσο ζω όμως θέλω να είμαι όσο μπορώ πιο κοντά στην αλήθεια.Είμαι το ακριβώς αντίθετο από την ελληνική κοινωνία. Θέλω να ξέρω την αλήθεια επειδή έτσι θα βρω τρόπο να την αντιμετωπίσω».

– Η αναζήτηση της αλήθειας δεν σας έχει φέρει σε αντιπαράθεση με τον κόσμο;

«Φυσικά, και το αντιμετωπίζω με χιούμορ.Ο κύκλος μου όμως είναι της ίδιας φιλοσοφίας με εμένα.Και εδώ θέλω να προσθέσω κάτι ακόμη:οι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφομαι είναι νέοι άνθρωποι, πολύ νεότεροι από εμένα.Εχουν άλλες προσλαμβάνουσες και βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους».

– Πιστεύετε στους νέους… «Πάρα πολύ.Και αυτά τα αρνητικά που ακούμε σήμερα για τους νέους είναι η άθλια άμυνατων ανθρώπων που είναι βαθύτατα ένοχοι για αυτό που έχουν ετοιμάσει ως μέλλον στους νέους ανθρώπους.Εγώ,δηλαδή,έχω το θάρρος να ζητάω συγγνώμη για τους νέους ανθρώπους,για αυτό που η γενιά μου έχει ετοιμάσει ως μέλλον στους νέους ανθρώπους.Ντρέπομαι βαθύτατα για τους συνομηλίκους μου.Τα παιδιά γεννιούνται αθώα.Βλέπω τα πάντα μέσα από τα μάτια τους. Εχω μια ισορροπία που μου επιτρέπει να βλέπω τι μου συμβαίνει.Το κράτος έχει στερήσει από τους νέους ανθρώπους παιδεία, πολιτισμό και μάθηση και μέλλον- είναι τόσο άπονο». – Εσείς βοηθηθήκατε όταν ήσασταν νέα; Αλλωστε πρωτομπήκατε στο τραγούδι σε ηλικία 16 ετών.

«Είχα πολύ καλούς δασκάλουςΓκάτσο, Χατζιδάκι- και από μικρό παιδί πλησίασα σημαντικούς ανθρώπους.Δανείστηκα τον τρόπο που βλέπουν τη ζωή· τοπώς την κατανοούν. Πήρα τα στοιχεία που χρειαζόμουν και έκανα το δικό μου.Ανοιγα τα μάτια μου και τους έλεγα “θέλω να μάθω, θέλω να μου πεις”. Αυτό έκανε πολύ καλό στη ζωή μου».

– Ποιοι ήταν οι σημαντικοί σταθμοί της πορείας σας;

«Ο Χατζιδάκις, ο Γκάτσος, ο Λοΐζος,ο Σαββόπουλος,ο Γιαννίδης, αλλά και ο κάθε καθημερινός άνθρωπος έχει κάτι να δώσει. Είμαι αθώα,δεν έχω αφήσει τίποτανα μπει μέσα μου και να διαβρώσει την αθωότητά μου.Μόλις αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά και ετοιμάζεται να με μολύνει,ότι είναι άρρωστο και ψεύτικο,αποστασιοποιούμαι.Και λέω “δεν με αφορά”, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι αδιάφορη».

– Τι γεύση σάς έχουν αφήσει αυτά τα 40 χρόνια;

«Υπέροχη.Το βλέπω στη δουλειά μου.Περνάνε τα χρόνια και συνήθως δεν κάνεις απολογισμούς.Απλώς πας. Κάτι γίνεται όμως κάποια στιγμή και σ΄ το θυμίζει.Ακόμη και η προσέγγιση ενός ανθρώπου στον δρόμοπου κάτι σου λέει και στέκεσαι.Μου λέει: Τα έχετε ακούσει τόσες φορές. Και του απαντώ:Οχι. Είναι η πρώτη φορά που μου το λέτε.Και αυτό επειδή άλλη παρέα έκανα σε σένα,άλλη παρέα στον άλλον. Αλλη στιγμή μαζί σου,άλλη στιγμή μαζί του.Και όταν δεν θέλω αυτό το ανακάτεμα με τον κόσμο,απομονώνομαι πολύ ήσυχα. Και μάλιστα ο κόσμος το σέβεται».

– Το τραγούδι και η μουσική τι είναι; «Καθρέφτης.Για μένα είναι το οξυγόνο,το νερό,ο ήλιος- όλα μαζί. Ο,τι χρειάζεται ένας ζωντανός οργανισμός για να ζήσει,αυτό για μένα είναι μουσική.Αν αφήσεις ένα λουλούδι χωρίς φως, θα μαραθεί. Ζω με αυτήν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».

– Σας έχει κουράσει ποτέ; «Με έχει κουράσει πολλές φορές και έχω πει να το αφήσω.Με έχει κουράσει η έκθεση του εαυτού μου.Θα ήθελα να γίνονται όλα χωρίς να κάνω τίποτα.Αυτό που κουβαλάει η Δήμητρα Γαλάνη,αυτό εννοώ ως έκθεση». – Σας τρομάζει η αποτυχία; «Υπάρχει μια αγωνία. Κάθε φορά είναι σαν να δίνω εξετάσεις.Εχεις τη λαχτάρα των εξετάσεων.Μπορεί να είσαι καλά διαβασμένος αλλά έχεις πάντοτε την αγωνίαγια να πάρεις το δίπλωμά σου. Κάθε φορά έχω αγωνία,φροντίζω να μην είναι ψυχοφθόρα αλλά δημιουργική.Και αυτό το έχω καταφέρει χάρη στην ομάδα των ανθρώπων που έχω δίπλα μου και οι οποίοι με βοηθούν πάρα πολύ».

– Το ελληνικό τραγούδι έχει ανάγκη από βοήθεια;

«Το ελληνικό τραγούδι περνάει μια περίοδο αμηχανίας,εσωστρέφειας, έλλειψης τόλμης και ρίσκου. Χρειάζεται όμως να δοκιμάζεις και να ρισκάρεις,ακόμη και με την πιθανότητα της αποτυχίας.Είναι ανθρώπινο να κάνεις και λάθη.Να τολμήσεις να δεις και να μοιραστείς. Σήμερα υπάρχει μονοφαγιά».

– Γιατί; «Εχει να κάνει με το πώς έχεις μάθει. Αν έχεις μάθει σε μια εσωστρέφεια και σε μια απαξίωση και θεωρείς ότι μόνο αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι είναι το σωστό, τότε… Από την άλλη, πάντα υπάρχουν αξιόλογα πράγματα και άνθρωποι που τολμούν. Και είναι ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι μέσα από αυτό που κάνουν.Και τους ξέρουμε. Τους βλέπουμε, παράγουν έργο».

– Γιατί χάνονται τα νέα παιδιά στη μουσική;

«Πού να ακουμπήσουν τα πουλάκια μου;Δεν υπάρχουν σκηνές να τα καλύψουν, δεν υπάρχουν ραδιόφωνα.Βαράνε σε έναν τοίχο τσιμεντένιο το κεφάλι τους.Από τη νεότερη σκηνή θα μου πείτε ένα όνομα:τη Μόνικα.Εξαιρετικήκαι άξια.Ξέρεις πόσα αντίστοιχα παιδιά υπάρχουν; Τι γκρουπ; Και δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι. Δεν φωτίζει κανείς τη σκηνή τους, δεν ακούγονται σε κανένα ραδιόφωνο πλην μερικών εκπομπών και αποσπασματικά.Αυτό που βλέπουμε σε αυτό το πράγμα που λέγεται τηλεόραση είναι τραγικό. Και αντιλαμβάνομαιότι τα κανάλια είναι εμπορικοί οργανισμοί. Δεν είναι υπουργεία Πολιτισμού. Τράβα όμως και κάνε μια ζώνη, αδελφάκι μου. Στις 2 τη νύχτα. Να φιλοξενήσει και κάτι άλλο από αυτό που βλέπουμε κάθε ημέρα. Και παράγουμε καταπληκτικά πράγματα σε όλες τις μορφές της τέχνης. Είναι πολύ άπονη αυτή η χώρα».

– Τι πιστεύετε ότι έχετε κατακτήσει αυτά τα 40 χρόνια;

«Νομίζω ότι στη συνείδηση του Ελληνα υπάρχει για μένα μια αξιοπιστία για αυτό που κάνω. Δεν τον έχω προδώσει. Δεν τον έχω υποτιμήσει και πάντα αισθάνομαι ότι αυτό που μου δίνει είναι δώρο.Η αγάπη του.Και δεν το λέω μελό ή λαϊκίστικα.Αλλά επί της ουσίας.Αν έχεις μια σχέση, όταν είσαι παρούσα 40 χρόνια, όταν έχεις μεγαλώσει μαζί τους, έχουν μεγαλώσει και εκείνοι μαζί σου, είναι η καθημερινότητά σου.Δεν είναι “τώρα έγινα”.Οταν είναι τόσο καθαρό,δεν θα το προδώσεις ποτέ. Μεγάλωσα τρεις γενιές. Τώρα δουλεύω με τα παιδιά των μουσικών με τους οποίους δούλευα παλιά.Και είναι συγκινητικό».

– Το ότι είστε δημόσιο πρόσωπο φέρνει κάποιες ευθύνες;

«Απίστευτη ευθύνη. Για όλους φέρνει. Πολύ περισσότερο για το δημόσιο πρόσωπο το οποίο είναι και φωτισμένο.Θέλει μεγάλη προσοχή τι λες και πώς σκέφτεσαι. Χρειάζεται να μιλάς με την καρδιά σου, να μιλάς με προσοχή,καθαρά και ειλικρινά,με παρρησία και όχι με λαϊκισμούς. Εστω και έναν να επηρεά σεις, δεν χρειάζεται εκατό ή εκατό χιλιάδες,έχεις ευθύνη.Είναι τόση η ευθύνη σαν να είναι ο αδελφός σου, σαν να είναι παιδί σου.Θα έλεγα εγώ ποτέ στο παιδί μουμια λάθος πληροφορία μόνο και μόνο για να του κάνω χάρη; Συμπεριφέρομαι στο κοινό σαν έναν άνθρωπο που τιμώ, σαν να είναι ένα πρόσωπο με το οποίο έχω μια πολύ καθαρή σχέση καιθέλω σαν τρελή να την κρατήσω καθαρή.Αραοφείλω να είμαι πολύ προσεκτική στα λεγόμενά μου». – Ποιες εικόνες από τα αυτά τα 40 χρόνια βάζετε κάτω από το μαξιλάρι σας; «Είναι τόσο πολλά, τόσο πολύτιμα.Κατ΄ αρχάς όταν τα έχεις στο μαξιλάρι σουδεν θέλεις να τα λες.Θέλω να πω ότι το κρατάς μέσα σου. Τι να πω άλλωστε; Οτι από πέντε χρονών παιδάκι σε ένα σινεμά στο Περιστέρι καταλάβαινα την ταινία από τον ήχο τηςαφού δεν με έβαζαν μέσα; Φανταζόμουν πώς ήταν η ταινία από τον ήχο της. Και από τον ήχο των ομιλιών των ηθοποιών. Εβλεπα την “Καζαμπλάνκα” μέσα από τη μουσική και τις φωνές.Τι άλλο να πω; Για τη Χαρούλαπου μου τραγουδούσε κάποτε έναν αμανέ σε ένα αυτοκίνητο; Πράματα τόσο προσωπικά.Πόσο έκλαψα όταν πέθανε ο Τζον Λένον, σαν μωρό παιδί,σαν να είχα χάσει τον γονιό μου. Το ίδιο όταν πέθανε και ο Ζακ Μπρελ. Τη μουσική που άκουγα όταν έζησα τον πρώτο μου έρωτα; Οτι έχει παίξει για μένα στο πιάνο ο Μισέλ Λεγκράν;Οτι του ζήτησα να μου παίξει το “Τhe Windmills of Υour Μind”.Είμαι πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος και ευχαριστώ ό,τι φταίει για αυτό».

– Υπάρχει πολιτισμός; «Οχι. Λυπάμαι που το λέω έτσι ωμά και ξερά αλλά έτσι είναι.Σαφώς υπάρχουν εξαιρετικά πολιτιστικά προϊόντα.Ανθρωποι που παράγουν πολιτισμό, εξαιρετικά σημαντικοί, και μάλιστα για το μέγεθος της χώρας υπερ-υπάρχουν. Πολιτισμός όμως στη χώρα δεν υπάρχει. Επειδή πολιτισμός δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και ποιος θα τον δεχθεί.Και οι συνθήκες… παραγωγής του. Ενας άνθρωπος που πραγματικάπαράγει πολιτισμό στην Ελλάδα είναι σαν τον κατάδικο που με τη βαριά σπάει πέτρες.Λυπάμαι,αλλά αυτό δεν είναι πολιτισμός».

– Εσείς τι κάνετε για αυτό; «Εγώ τον πολιτισμό έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι τον… εξασκώ από το πώς θα βγάλω το σκυλί μου βόλτα και θα μαζέψω τις ακαθαρσίες του ως και το πώς θα βγω να τραγουδήσω. Απευθύνω το έργο μου με ειλικρίνεια στον κόσμο. Βάζω τα…καλύτερά μου ρούχα.Ετσι έχω μάθει από τη μάνα μου. Βασανίζομαι πάρα πολύ. Οπως κάθε άνθρωπος που θέλει να είναι έτσι.Θα μπορούσα να τα ξεπετάω.Αλλά αυτό είναι πέρα από τη φύση μου.Οσοι είμαστε που σκεφτόμαστε έτσι- και είμαστε αρκετοί- είμαστε ένα κομμάτι ενός λαού που υπάρχει σε ανύποπτα μέρη. Ενα κομμάτι που βασανίζεται. Με τη μυρωδιά οδηγούμαστε στους ανθρώπους που καταλαβαίνουμε ότι μας καταλαβαίνουν. Που έχουμετον ίδιο κώδικα επικοινωνίας και αντίληψης της ζωής».

– Οι πολιτικοί τι ρόλο παίζουν; «Ολοι οι πολιτικοί σε αυτή τη χώρα- εύχομαι τώρα να αλλάξει κάτι -,ενώ ξεκινούν με καλές προθέσεις, τους τρώει η μαρμάγκα στον δρόμο. Επειδή αρχίζουν τη λαϊκίστικη πολιτική. Να μη γίνουν δυσάρεστοι, να μη χάσουν την πελατεία τους,και αρχίζει και τους τραβάει η λάσπη. Και κατά τη γνώμη τους ασκούν πολιτική για το μεγαλύτερο μέρος του λαού ενώ είναι το τελείως το αντίθετο». – Τι περιμένετε από τον νέο υπουργό Πολιτισμού;

«Κατ΄ αρχάς να πω ότι χάρηκα πάρα πολύ που είδα τον κ.Γερουλάνο επειδή γνωρίζω πολύ καλά τον πολιτισμό αυτής της οικογένειας. Να του ευχηθώ- επειδή είναι ένα δύσκολο υπουργείο- να κάνει τα καλύτερα.Δεν είναι απλό,το ξέρω,αλλά πραγματικά όλοι μας έχουμε μεγάλη αισιοδοξία για αυτό που θα συμβεί και θα πρέπει να συμβεί.Εύχομαι στη νέα κυβέρνηση δύναμη να το κάνει.Να μη μείνει μόνο σε αυτή την ωραία πρώτη παρουσία.Δεν θέλω να συμβεί. Πιστεύω ότι μιλώ σαν τον μέσο Ελληνα.Δεν αντέχουμε άλλο.Δεν πάει άλλο».

– Πείτε μας για την παρέα του Vox όπου θα εμφανισθείτε εφέτος…

«Ολα ξεκίνησαν πολύ χαλαρά. Η πρώτη σκέψη άρχισε με την παραγωγή του άλμπουμ “Πίξελ”(σ.σ.: πρόκειται για τη μουσική συνάντηση της Δήμητρας Γαλάνη με νέους δημιουργούς αλλά και με τους Βajofondo του διπλά βραβευμένου με Οσκαρ Gustavo Santaolalla που «ξαναδιαβάζουν» διαχρονικά τραγούδια από τη σημαντική δισκογραφία της και με νέα, διαφορετική προσέγγιση τα μεταμορφώνουν). Δημιούργησα μια νέα μπάντα που αποτελείται από παιδιά των είκοσι και κάτι ετώντα οποία αντιλαμβάνονται τη μουσική με έναν άλλον τρόπο. Ηθελα να δω το υλικό μου μέσα από τον τρόπο που το αντιλαμβάνονται αυτά και να δουλέψουμε πάνω σε αυτό. Ετσι λοιπόν ξεκίνησα να βρω τους μουσικούς και να μαζευτεί αυτή η ομάδα.Οπως αυτό προχωρούσε και ζυμωνόταν προέκυψαν τα Ιμαμάκια- ο λόγος για τους Ιmam Βaildi- που τα ξέρω από μικρά παιδάκια και άρχισε σιγά σιγά να σχηματίζεται αυτό το…παιχνίδι.Εμένα άλλωστε μου αρέσει να μοιράζομαι τη σκηνή. Να πω την αλήθεια, βαριέμαι δύο ώρες μόνη μου στη σκηνή. Θα ήθελα και παρέα. Μου ήρθε στο μυαλό η Ελένη Τσαλιγοπούλου- έχουμε συνεργαστεί στο Χάραμα και πρόκειται για Καλλιτέχνη, με μεγάλο Κ, γυναίκα που κολυμπάει στη μουσική. Και έτσι φτιάχτηκε αυτή η παρέα.Θα είναι ένα τρίωρο πρόγραμμαστο οποίο…εκμεταλλεύομαι απολύτως τις δυνατότητες και τα χρώματα που μου προσφέρουν οι συνεργάτες μου.Πιστεύω ότι δημιουργούμε ένα πρόγραμμα που έχει το χθες αλλά είναι και πολύ καινούργιο».

Vox,Ιερά οδός 16,τηλ.κρατήσεων 210 3411.000.Ωρα έναρξης: Πέμπτη 22.30,Παρασκευή- Σάββατο: 23.00.Πρεμιέρα6Νοεμβρίου