Στις κωμωδίες του Σάσα Μπάρον Κόεν λέξεις όπως όριο, ντροπή και μέτρο είναι άγνωστες όπως φαίνεται και στην τελευταία ταινία του, «Μπρούνο» («Βruno», ΗΠΑ, 2009), η οποία ακολουθεί πιστά τα βήματα της αμέσως προηγούμενης, «Βorat» (σκηνοθετήθηκαν και οι δυο από τον Λάρι Τσαρλς ). Εκεί ο βρετανός κωμικός έσπαγε κάθε ταμπού που υπάρχει στον κόσμο υποδυόμενος τον ήρωα του τίτλου, έναν ρεπόρτερ από το Καζακστάν ο οποίος ταξιδεύει στις ΗΠΑ για να συναντήσει το είδωλό του, την Πάμελα Αντερσον.

Ο «Μπρούνο» υποτίθεται ότι είναι ένας ομοφυλόφιλος αυστριακός παρουσιαστής fashion show ο οποίος προκαλεί αμηχανία σε όσους του δίνουν συνέντευξη. Εισβάλλει σαν οδοστρωτήρας σε εκδηλώσεις μόδας, προκαλεί οργή με την έκδηλη ομοφυλοφιλία του, είναι προβοκάτορας στην συμπεριφορά του. Παγιδεύει τους καλεσμένους του για να τους αποσπά προβοκατόρικες δηλώσεις ή να τους «συλλαμβάνει» σε στιγμές αμηχανίας φέρνοντάς τους στο σημείο να αντιφάσκουν ή να φεύγουν έξαλλοι. Το ψευδοντοκυμαντερίστικο στυλ της ταινίας και το γεγονός ότι οι περισσότερες σκηνές δεν είναι στημένες, αυτομάτως εντείνουν την περιέργεια του θεατή.

Και τι δεν θα συμβεί από τη στιγμή που ο Μπρούνο ταξιδεύει στην Αμερική προκειμένου να γίνει « ο πιο διάσημος Αυστριακός μετά τον Αδόλφο Χίτλερ και ο πρώτος γκέι αυστριακός σουπερστάρ μετά τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ ». Οραματίζεται να γίνει ηθοποιός και στο διάβα του το μόνο που κάνει είναι να γκρεμίζει, να προκαλεί πανικό, να φέρνει τους πάντες σε δύσκολη θέση αλλά και να ξεσκεπάζει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο την υποκρισία και την ηλιθιότητα της αμερικανικής κοινωνίας. Φανταστείτε ότι η Πόλα Αμπντούλ του δίνει συνέντευξη καθισμένη σε ανθρώπουςέπιπλα επειδή ο Μπρούνο της είπε πως είναι της μόδας. Η ταινία είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικάανάμεσά τους και η προσπάθεια του Μπρούνο να φέρει ειρήνη ανάμεσα στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ μπερδεύοντας την οργάνωση Χαμάς με τη σαλάτα χούμους! Παρά τη μανία του Κόεν να καταφεύγει στη σιχαμάρα (η σκηνή των ερωτικών περιπτύξεών του με έναν ομοφυλόφιλο πυγμαίο είναι οριακά εμετική), το «Μπρούνο» προκαλεί γέλιο. Πάντως το φιλμ είναι τόσο ακραίο που, από ένα σημείο και μετά, με άφησε απαθή. Η επαναπροβολή της ταινίας του Ρομπέρ Μπρεσόν «Ο πορτοφολάς» («Ρickpocket», Γαλλία, 1959) σε μια αίθουσα (Ριβιέρα) και με νέα κόπια είναι χωρίς αμφιβολία το κινηματογραφοφιλικό γεγονός της εβδομάδας. Η ταινία παρακολουθεί το χρονικό ενός επαγγελματία πορτοφολά ( Μαρτίν Λασάλ ) που αντιμετωπίζει το «επάγγελμά» του ως χόμπι αλλά προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα όταν συλλαμβάνεται. Σε μια εποχή ιδεολογικής παρακμής και αισθητικής σύγχυσης, το παγκόσμιας σημασίας έργο του κορυφαίου γάλλου σκηνοθέτη, τον οποίο ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ παρομοίασε με τον Μότσαρτ στη μουσική και τον Ντοστογέφσκι στη λογοτεχνία, αποκτά σιγά σιγά θέση στη μνήμη των παλαιότερων. Ο Μπρεσόν κατατάσσεται στους δημιουργούς που χρησιμοποίησαν το κινηματογραφικό μέσο λιτά, απέριττα και ουσιαστικά. Με ακρίβεια, διαύγεια και όραμα. Για αυτόν ο κινηματογράφος δεν υπήρξε ποτέ θέαμα, αλλά γραφή. Είναι το μέσο που δεν πρέπει να ωθεί σε πρόχειρες ψυχαναλύσεις, αλλά να φανερώνει και να αποκαλύπτει πτυχές από την αλήθεια της ύπαρξης. Θρησκευτικός προβληματισμός και μεταφυσικά ερωτήματα αποκρυσταλλώνονται με ανησυχία και προκλητικό, μέσα στην απλότητά του, κινηματογραφικό λόγο.

ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
? «Σπίτι με θέα» («Ηome», Γαλλία, 2009) της Ούρσουλα Μέγερ, με τους Ιζαμπέλ Υπέρ, Ολιβιέ Γκουρμέ. Η ζωή μιας πενταμελούς οικογένειας καταστρέφεται εξαιτίας της εθνικής οδού που κατασκευάστηκε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της. Μια ενδιαφέρουσα ιδέα σύντομα στεγνώνει στην επανάληψη και το μόνο που σου μένει είναι ο τρόμος μη και κάποιος από τους ήρωες γίνει αλοιφή στην άσφαλτο.

? «Προς το παρόν» (2009) του Αντώνη Καλογιάννη με τους Γιώργο Παπαπαύλου, Ειρήνη Θαλάσση, Θέμη Σερμιέ. Πρόσωπα και καταστάσεις με φόντο ένα ελληνικό νησί και αφορμή την άφιξη ενός αινιγματικού άνδρα.

«Συννεφιές με λιακάδα» του Σίλβιο Σολντίνι
(«Giorni e nuvole», Ιταλία, 2009)

Καταγραφή των δυσάρεστων συνεπειών που έχει σε ένα καλοπαντρεμένο ζευγάρι ( Μαργκερίτα Μπούι, Αντόνιο Αλμπανέζε – στη φωτογραφία) η απόλυση του συζύγου από την δουλειά του. Πολύ καλές οι ερμηνείες των ηθοποιών (ιδιαίτερα από τον Αλμπανέζε που σπάζει θαρραλέα την εικόνα του κωμικού) σε μια ταινία που αφουγκράζεται την επικαιρότητα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ακτινογραφώντας με ακρίβεια τις επιπτώσεις της σε μια μέση οικογένεια Ευρωπαίων.

«Η αδελφή μου κι εγώ» του Νικ Κασσαβέτη
(«Μy sister΄s keeper», ΗΠΑ, 2009)

Ενα 11χρονο κοριτσάκι (η Αμπιγκέιλ Μπρέσλιν του «Little miss Sunshine»- στη φωτογραφία με την Κάμερον Ντίαζ ) μισθώνει μεγαλοδικηγόρο ( Αλεκ Μπάλντουιν ) για να μηνύσει τoυς γονείς της (Κάμερον Ντίαζ – Τζέισον Πάτρικ ) που την έφεραν στον κόσμο προκειμένου να σώσουν την άλλη κόρη τους ( Σοφία Βασίλιεβα ), πάσχουσα από λευχαιμία! Ο Νικ Κασσαβέτης (γιος του Τζον) μάχεται να κρατήσει σε σταθερό επίπεδο την περιέργειά μας και τα καταφέρνει.

«Εντιμότατοι διαρρήκτες» της Μίμι Λέντερ
(«Τhe code», ΗΠΑ, 2009)

Στα ενδιαφέροντα στοιχεία αυτής της ταινίας δεν ανήκει ούτε η πόζα του Αντόνιο Μπαντέρας σε ρόλο μεσήλικα latin lover ούτε η «σούπερ» ανατροπή στην πλοκή της ιστορίας, που ακολουθεί το χρονικό μιας από τις πιο πληκτικές διαρρήξεις στα χρονικά του κινηματογράφου. Αν έλειπε δε και ο Μόργκαν Φρίμαν (φωτογραφία)- σταθερή εγγύηση ακόμη και σε ταινίες β΄ διαλογής- μάλλον θα είχαμε φύγει από τη μέση. Για να μην αναφερθούμε στις αφέλειες περί ρωσικής επανάστασης…