“Τι κατήγγειλα στον κ. Ζακ Ρογκ”
Τον Αύγουστο, την ώρα που οι συνομήλικοί του πρώην συναθλητές θα ξεφυλλίζουν τα (ναυτικά) ημερολόγια των αναμνήσεών τους αναπολώντας τις ολυμπιακές περιπέτειές τους ο 40χρονος Νίκος Κακλαμανάκης θα συνεχίζει να προσθέτει νέες σελίδες στο βιβλίο των περιπετειών του. Στην αφιλόξενη Κίτρινη Θάλασσα του Τσινγκτάο, όπου θα διεξαχθούν οι αγώνες ιστιοπλοΐας των Ολυμπιακών ο μεγαλύτερος σε ηλικία σέρφερ που εμφανίστηκε ποτέ στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση θα αντιμετωπίζει μια νέα πρόκληση, βγάζοντας τη γλώσσα στον χρόνο. «Η βιολογική ηλικία μου είναι μικρότερη της πραγματικής μου. Κάνω τεστ που το αποδεικνύουν» λέει με περηφάνια ο δις ολυμπιονίκης της ιστιοσανίδας, που θα ήθελε το ταξίδι του στη θάλασσα να κρατήσει στο διηνεκές. Αλλωστε, όπως εξομολογείται στην προσωπική ιστοσελίδα του kaklamanakis. gr, «δεν με γοητεύει, δεν με προκαλεί η κατάληξη, το τέλος. Θέλω – αν είναι δυνατόν – να αφεθώ, σ’ όλη μου τη ζωή, να διασχίζω ένα όνειρο». «Το Βήμα της Κυριακής» συνάντησε τον «καπετάν Νικόλα» λίγο πριν από την αναχώρησή του για την Κίνα, όπου στις 19 Αυγούστου θα γιορτάσει τα 40ά γενέθλιά του και μαζί την πέμπτη ολυμπιακή συμμετοχή του.
– Υστερα από δύο ολυμπιακά μετάλλια, κάμποσα παγκόσμια και ευρωπαϊκά, τι είναι αυτό που δίνει αγωνιστικό κίνητρο σε έναν άνθρωπο που έχει κατακτήσει τα πάντα μέσα σε μια 25χρονη διαδρομή και φθάνει στα 40 του χρόνια;
«Μετά το 2004 καλλιέργησα την αίσθηση ότι σταματώ, γιατί το Μιστράλ (σ.σ.: τύπος ιστιοσανίδας στον οποίο αγωνίζονταν οι αθλητές ως το 2004) το είχα φθάσει στα όριά του, δεν είχα να εξελιχθώ άλλο. Στη συνέχεια όμως με την αλλαγή του τύπου ιστιοσανίδας παρουσιάστηκε μπροστά μου μια νέα πρόκληση. Βρήκα έναν νέο στόχο πολύ δύσκολο, πιθανόν και ακατάρριπτο, άρα έναν στόχο που ελκύει. Εξάλλου όταν προσπάθησα να βρίσκομαι στη θάλασσα εκπαιδεύοντας νέα παιδιά, κάνοντας μια σχολή, δεν μπόρεσα να υλοποιήσω τον στόχο μου, αφού ποτέ δεν βρήκα χώρο. Οσους χώρους διεκδίκησα από το 1997 ως σήμερα καταλήγουν στους ανθρώπους της νύχτας ενώ είχε προηγηθεί η άρνηση του ΕΟΤ. Με την ευκαιρία θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω σχολή και κάποιοι χρησιμοποιούν το όνομά μου. Ο τρίτος λόγος που με ξαναέριξε στον πρωταθλητισμό ήταν μια ομάδα νέων που προπονούσα. Αυτή η ομάδα μού ξανακόλλησε το μικρόβιο. Εβλεπα τα παιδιά να αγωνίζονται και εγώ υπέφερα, έτρωγα τις σάρκες μου. Θα έπρεπε να μην ξαναμπώ στη θάλασσα για δύο-τρία χρόνια για να απεξαρτηθώ. Ετσι το 2006 πήρα την απόφαση να επιστρέψω αγωνιστικά».
– Τι σου λένε οι ξένοι συναθλητές σου που σε ξαναβλέπουν στους αγώνες;
«Αξίζει να αναφέρω αυτό που μου είπαν χαριτολογώντας οι περισσότεροι μισοπιωμένοι στην απονομή του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2008 στη Νέα Ζηλανδία: “Χαιρόμαστε που είσαι πάλι πίσω, γιατί μας δίνεις μια ευκαιρία να σε περάσουμε. Γιατί έχεις πιο πολλά ολυμπιακά και παγκόσμια μετάλλια. Σε περιμένουμε εκεί όλοι με το δάχτυλο στη σκανδάλη”. Ασφαλώς στην Κίνα δεν είμαι φαβορί. Είμαι μέσα στα αουτσάιντερ. Είναι μειονέκτημα η ηλικία μου, αλλά έχω το πολύ μεγάλο πλεονέκτημα της εμπειρίας και το γεγονός ότι δεν έχω να αποδείξω κάτι».
– Δεν φοβάσαι για την υστεροφημία σου;
«Δεν υπάρχει θέμα υστεροφημίας. Αν κάτι ρισκάρω, αυτό είναι η υγεία μου. Η ιστιοσανίδα είναι το άθλημα αντοχής των Ολυμπιακών με τη μεγαλύτερη διάρκεια. Δέκα ιστιοδρομίες συν ο τελικός, αγωνιζόμαστε περίπου για 380 λεπτά. Στην Κίνα θα αγωνιζόμαστε 1-3 το μεσημέρι, γιατί τότε φυσάει ο άνεμος, στη μέγιστη ζέστη 28-35 βαθμούς και με υγρασία 85%-99%! Είναι πολύ επικίνδυνο, γιατί λόγω της υψηλής υγρασίας δεν εξατμίζεται ο ιδρώτας και ανεβαίνει η θερμοκρασία του πυρήνα του σώματός σου. Μια έρευνα τριών ευρωπαίων επιστημόνων σε αθλητές που αγωνίστηκαν πέρυσι στο Τσινγκτάο στην Προολυμπιάδα απέδειξε ότι η θερμοκρασία τους όταν τερμάτιζαν ήταν 39,5-40,4. Το άθλημά μας είναι αποδειγμένα επικίνδυνο εν γνώσει των αρμοδίων. Αυτή η έρευνα δεν δημοσιοποιήθηκε, γιατί κινδύνευε η ιστιοσανίδα να βγει από το πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι μισοί αθλητές δεν είναι ενήμεροι. Εγώ θα προσπαθήσω να εγκλιματιστώ ανάλογα. Πρέπει όμως να ενημερωθούν όλοι. Εγώ θα ενημερώσω άμεσα τον κ. Ζακ Ρογκ (σ.σ.: ήδη έχει αποσταλεί επιστολή στον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής) για να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Σε τέτοιες θερμοκρασίες σώματος σταματούν ακόμη και τα πειράματα σε ανθρώπους για λόγους βιοηθικής, όπως μου αποκάλυψε επιστήμονας του Χαροκόπειου με τον οποίο συνεργάζομαι για το θέμα της θερμορρύθμισης. Εγώ θα μπορούσα πολύ εύκολα να έχω μια καλύτερη επίδοση στους Ολυμπιακούς. Θα μπορούσα να αποκρύψω την έρευνα και να επενδύσω μέγιστα στη θερμορρύθμιση. Και να εμφανιστώ ένα επίπεδο πάνω στους Ολυμπιακούς. Δεν το θέλω αυτό. Μετάλλια μπορείς να κατακτήσεις αλλά όχι έτσι».
– Το να θέλεις να περάσεις στον χώρο του μύθου είναι μια προσπάθεια για υπέρβαση του εαυτού σου, του ανθρώπινου ή μια ματαιοδοξία;
«Είναι περισσότερο μια πολύ μεγάλη υπέρβαση παρά προσωπικό στοίχημα. Τα όνειρά μου τα έχω ξεπεράσει κατά πολύ. Εχω τον τίτλο του καλύτερου αθλητή στην ολυμπιακή ιστιοσανίδα. Η ιστιοσανίδα δεν είναι για μένα ένα αγώνισμα αλλά ένας τρόπος προσωπικής μου εξέλιξης. Θέλω να ξεπεράσω ακόμη μία δυσκολία δίχως να διαπραγματεύομαι τίποτε από τις αξίες μου. Στοχεύοντας πάντα στην αξιοπρέπεια του αγώνα και όχι στο αποτέλεσμά μου. Τότε αξίζει».
– Οταν λες ότι δεν διαπραγματεύεσαι τις αξίες σου, τι εννοείς;
«Κατάφερα να επιβιώσω χωρίς να έχω ούτε τον πατέρα μου στην ομοσπονδία ούτε φίλους μου στη διεθνή ομοσπονδία. Ποτέ μου δεν αδίκησα άλλους αθλητές, ούτε μου χαρίστηκαν στην καταμέτρηση, ούτε πήγα να βρω τον άγγλο καταμετρητή για να μου κάνει τις χάρες. Ποτέ μου δεν ήμουν ο “γιες μαν”. Αντίθετα, βρέθηκα αντιμέτωπος με όλα αυτά. Ημουν το μαύρο πρόβατο γιατί είχα άποψη. Και δεν φοβόμουν να με δαχτυλοδείχνουν και να με λένε περίεργο. Τώρα, για παράδειγμα, αποκρύπτουν την έρευνα για τον βαθμό επικινδυνότητας του αθλήματος. Μου ζήτησαν οι τρεις επιστήμονες να καταθέσω πρόταση για να δημοσιοποιηθεί η έρευνα γιατί γνωρίζουν ποιος είμαι και πώς δρω. Το καταστατικό της ΔΟΕ λέει ότι το πρώτιστο μέλημά της είναι να προστατεύει την υγεία των αθλητών. Και όταν πας να ρισκάρεις την υγεία των αθλητών για να έχεις τα μέγιστα τηλεοπτικά δικαιώματα, τους χορηγούς, δεν εξυπηρετείς ούτε το ολυμπιακό κίνημα ούτε τις αρχές σου ως ΔΟΕ. Εχουμε φτάσει σ’ ένα επίπεδο που για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες, και είναι πολύ βαριά αυτή η κουβέντα που θα πω, δεν είναι αυτό για το οποίο εγώ έκλαψα μικρός και ονειρευόμουν κάθε μέρα. Εχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα. Δεν είναι Ολυμπιάδα με την αρχαία έννοια του όρου είναι games δηλαδή παιχνίδια. Πρέπει να καθιερωθεί ξανά η έννοια της Ολυμπιάδας».
– Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν μάσησες τα λόγια σου. Αλλωστε για πρώτη φορά βγαίνεις στη δημοσιότητα επεισοδιακά, με την ιστορία του 1988. Πώς αποτιμάς σήμερα διαχρονικά τη στάση σου;
«Πριν από κάθε Ολυμπιάδα υπήρχαν γεγονότα που με χάραξαν. Εμένα ο αδικός μου αποκλεισμός από τους Ολυμπιακούς του 1988 με δυνάμωσε. Σαν οικογένεια είχαμε άλλες αρχές και αξίες. Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε μοχλούς πίεσης για να δικαιωθώ σε κάτι που το είχα κατακτήσει: την πρόκριση στους Ολυμπιακούς της Σεούλ. Αυτό που με έφτιαξε δεν ήταν η ικανότητά μου αλλά η θέλησή μου που δημιουργήθηκε από τις εμπειρίες μου. Ξύπνησαν τον λύκο μέσα μου. Εγινα πολύ δυνατός και περήφανος που έφτασα όπου έφθασα από αυτόν τον δρόμο.
– Πάντοτε όμως υπήρχε μια αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε διαμάχη με την οποιαδήποτε εξουσία, είτε ομοσπονδία είτε Πολιτεία…
«Δεν τους αρέσει ότι δεν ταυτίστηκα με κανέναν. Δεν δέχθηκα ποτέ να μου κάνουν χάρες και μετά να με έχουν στο χέρι. Είχα την πολυτέλεια να έχω την άποψή μου, γιατί κανένας δεν μπορούσε να γυρίσει να μου πει “σώπα, μη μιλάς, σ’ τα δώσαμε, σε προστατεύσαμε”…».
– Πάντως είχες χορηγό πριν από το χρυσό μετάλλιο στην Ατλάντα…
«Ο Γιώργος Βασιλόπουλος ήταν μια μοναδική στιγμή στην καριέρα μου όχι μόνο για την οικονομική υποστήριξη αλλά και για την ψυχική σε μια δύσκολη στιγμή, όταν η οικογένειά μου είχε “στεγνώσει” οικονομικά καθώς έπρεπε να ταξιδεύω ακόμη πιο συχνά αφού ήμουν πολύ κοντά στην πρώτη θέση της κατάταξης. Τότε άρχισαν και τα μεγάλα προβλήματα με κάποιον στην ομοσπονδία που ήθελε να οικειοποιηθεί τη χορηγία… Σήμερα έχω χορηγό την Alpha Bank και υποστηρικτή την Puma που με στηρίζουν. Βέβαια μετά το ολυμπιακό μετάλλιο ήταν πιο συνεπής και η ελληνική πολιτεία. Τον τελευταίο καιρό υπάρχει ο πρόεδρος της ομοσπονδία, ο κ. Νίνος Δημητρακόπουλος, που δείχνει να με εκτιμά και μπορώ να επικοινωνώ τουλάχιστον».
– Η ιστιοσανίδα είναι μοναχικό άθλημα, αλλά μοιάζεις να είσαι και μοναχικός ως άνθρωπος.
«Πιστεύω στη δημιουργική μοναξιά, στις ελάχιστες κοινωνικές επαφές και στο εσωτερικό ψάξιμο. Το έχω ανάγκη και το αναζητώ καθημερινά στη ζωή μου».
