Ουδέν κακόν αμιγές καλού

«Ουδέν καλόν αμιγές κακού» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και, όπως πάντα, βγαίνουν αληθινοί. Το καλό, στην περίπτωση που συζητούμε, είναι η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ευρώ. Αποκτήσαμε μια ομπρέλα ασφαλείας, ένα νόμισμα προστατευτικό εν πολλοίς και εισροή ανέλπιστων χρημάτων για μία 20ετία. Αλλά υπάρχει και το κακό. Οποιον τομέα του δημόσιου βίου και αν κοιτάξω, μένω με την εντύπωση ότι κινείται από τις Βρυξέλλες. Είτε με μορφή νομοθετικών υποχρεώσεων για εναρμονίσεις με την κοινοτική νομοθεσία είτε με υποχρεώσεις που προκύπτουν από το Σύμφωνο Σταθερότητας, το περιβάλλον, την παραγωγή έργων υποδομής με κοινοτική συγχρηματοδότηση κτλ.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού | tovima.gr

«Ουδέν καλόν αμιγές κακού» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και, όπως πάντα, βγαίνουν αληθινοί. Το καλό, στην περίπτωση που συζητούμε, είναι η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ευρώ. Αποκτήσαμε μια ομπρέλα ασφαλείας, ένα νόμισμα προστατευτικό εν πολλοίς και εισροή ανέλπιστων χρημάτων για μία 20ετία. Αλλά υπάρχει και το κακό. Οποιον τομέα του δημόσιου βίου και αν κοιτάξω, μένω με την εντύπωση ότι κινείται από τις Βρυξέλλες. Είτε με μορφή νομοθετικών υποχρεώσεων για εναρμονίσεις με την κοινοτική νομοθεσία είτε με υποχρεώσεις που προκύπτουν από το Σύμφωνο Σταθερότητας, το περιβάλλον, την παραγωγή έργων υποδομής με κοινοτική συγχρηματοδότηση κτλ. Λες και αυτή μας η συμμετοχή στη λέσχη των «27» να μας ευνούχισε ως κράτος από το να παίρνουμε δικές μας πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της θέσης μας. Για παράδειγμα στην οικονομία. Ολο το μέλημά μας είναι να φαινόμαστε ότι τηρούμε τις υποχρεώσεις μας στο Σύμφωνο Σταθερότητας, ώστε να μη μας έρθει καμιά αδέσποτη επιτήρηση από τις Βρυξέλλες, και να παρατείνουμε όσο μπορούμε τα πακέτα για να μη χάσουμε ζεστό χρήμα. Στην Παιδεία, όλος ο αγώνας και η αγωνία της κυρίας Γιαννάκου ήταν μη τυχόν και μείνουμε έξω από τα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα, που ακούν στο όνομα Μπολόνια, και ξεπέσουμε σε δεύτερης κατηγορίας, από άποψη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χώρα. Στη δημόσια διοίκηση πάλι, λες και δεν υπάρχουν ιδέες για βελτίωση της γραφειοκρατίας, μιας και δεν μας υποχρεώνουν από τις Βρυξέλλες να κάνουμε κάτι στον τομέα αυτόν. Καθόμαστε και κοιτάμε τις μελέτες που μιλάνε για κάποια δισ. απώλειες από τη γραφειοκρατία, για μεθόδους χρηματισμού, καθυστερήσεων και αναποτελεσματικότητας, και πρωτοβουλίες δικές μας σπανίζουν.

Μπορώ να απαριθμήσω δεκάδες τομείς όπου κοιτάμε τη χωρίς φαντασία αδυναμία των ιθυνόντων να πάρουν νέες πρωτοβουλίες. Ε, δεν μπορεί, κάτι παράξενο συμβαίνει. Γιατί και ικανούς ανθρώπους έχουμε, και άλλοι διεθνείς οργανισμοί, αλλά και γνώστες ιδιώτες ή πανεπιστημιακοί μάς τα λένε, αλλά φύλλο δεν κουνιέται. Στους τομείς όπου δεν εμπλέκονται άμεσα κοινοτικές υποχρεώσεις τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Τι πάθαμε λοιπόν; Γιατί δεν ήμασταν πάντα έτσι. Πάρτε για παράδειγμα το ΕΣΥ. Ενας άνθρωπος, ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς, έστησε και λειτούργησε ένα ολόκληρο σύστημα που ανακούφισε για πολλά χρόνια τον Ελληνα στα θέματα υγείας, και ιδιαίτερα τον Ελληνα της υπαίθρου. Δεν υπήρχε Κοινότητα τότε. Δική μας ήταν η πρωτοβουλία. Ή πάρτε τις περιπτώσεις Στέφανου Μάνου και Αντώνη Τρίτση στα θέματα χωροταξίας και περιβάλλοντος και αισθητικής της άσχημης πόλης, ή την αναγέννηση παραδοσιακών οικισμών στα όρη στ΄ άγρια βουνά. Μόνοι τα έφτιαξαν οι αρμόδιοι, χωρίς καμία κοινοτική βοήθεια, σε πρώτη φάση, ή υποχρέωση. Φαίνεται λοιπόν ότι μέσα από τις κοινοτικές υποχρεώσεις και παροχές ξεχάσαμε να λειτουργούμε αυτόνομα, χάσαμε τη φαντασία μας. Ισως υπερβάλλω και αδικώ κάποιους, αλλά η γενική αίσθηση είναι αυτή. Μια χώρα στον αυτόματο πιλότο της Ενωσης, ξέπνοη από την προσπάθεια να ανταποκριθεί σε υποχρεώσεις και χρονοδιαγράμματα που επιβάλλονται έξωθεν, μια χώρα ευνουχισμένη στο να προτείνει καινοτόμες πρωτοβουλίες. Μόνη ελπίδα για κάτι πιο φρέσκο μπορεί ίσως να προέλθει από τη συνειδητοποίηση του προβλήματος και από τη στράτευση νέων και δυναμικών ανθρώπων στη διοίκηση.

atrif@otenet.gr

Γνώμες
Σίβυλλα
Helios Kiosk