«Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ έρχεται» και πρέπει ο καθένας σας «να είναι έτοιμος». Η φράση ανήκει στον Λεπέν και την χρησιμοποίησε πριν από μερικές ημέρες στην ειδική σύσκεψη των στελεχών της νεολαίας του «Εθνικού Μετώπου» του.
Για ποιαν επανάσταση μίλησε όμως ο γάλλος ακροδεξιός ηγέτης που, ταυτοχρόνως, συμπληρώνει τη συστηματική του ξενοφοβία και τα έμμεσα ρατσιστικά του κηρύγματα με τη θρασύτατη δήλωση ότι δεν υπάρχει φυλετική ισότητα; Να η ανάλυσή του, από τον ίδιον επικίνδυνο λόγο:
«Θα ζήσουμε προφανώς στιγμές κρίσης. Η κρίση όμως είναι η μεγάλη μαμή της Ιστορίας. Οταν υπάρχουν αδιέξοδα, αυτό που οδηγεί σε νέους χρόνους είναι συνήθως ο πειθαναγκασμός της ανθρώπινης φύσης. (…) Είναι όμως προφανές ότι μόνο το “Εθνικό Μέτωπο” μπορεί να αποσπάσει τη χώρα από την παρακμή. (…) Υπάρχει μια στιγμή όπου όλα τούτα θα σταματήσουν και θα έρθει τότε η ώρα της επανάστασης. (…) Οφείλετε να ετοιμάζεστε, διότι σε μια δεδομένη στιγμή οι σάπιες δομές του συστήματός μας θα σωριαστούν».
Ο Λεπέν είναι ένας άνθρωπος που συνήθως προσέχει πολύ τι λέει. Η μέθοδός του είναι απλή: προσθέτει κάθε φορά και κάτι το επιπλέον που ανταποκρίνεται στις πραγματικές του επιδιώξεις χωρίς όμως τις μεγάλες προκλήσεις που θα οδηγούσαν σε ουσιαστικές διώξεις σε βάρος του και σε βάρος του «Μετώπου» του. Προφανώς, διαισθάνεται σήμερα ότι πρέπει να επιτελέσει νέα βήματα παρά την όλο και πιο γενικευμένη αντίδραση του πολιτικού και κοινωνικού κόσμου εναντίον του.
Οι λόγοι του είναι προσωπικοί και γενικοί. Γνωρίζει ότι πλησιάζει τα εβδομήντα και ότι ο «ορίζοντάς του» είναι πια περιορισμένος. Δεν μπορεί να περιμένει τα σχεδόν έξι χρόνια που τον χωρίζουν από τις προσεχείς προεδρικές εκλογές και γνωρίζει ότι εκλογές αυτού του τύπου είναι αδύνατον να τις κερδίσει κάτω από ομαλές συνθήκες. Ετοιμάζεται έτσι για μια μεγάλη μάχη εν όψει τον βουλευτικών εκλογών, σε 18 περίπου μήνες. Και κυρίως αρχίζει μια συστηματική της όξυνσης και της ρήξης, που ξεκίνησε από τις τρεις πόλεις που ελέγχει μετά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές και όπου γίνεται απόπειρα εφαρμογής του «προγράμματός του». Παραδείγματα: ο «εμπλουτισμός» των δημοτικών βιβλιοθηκών με νεοφασιστικά βιβλία και ο αποκλεισμός των παιδιών των «ξένων» από τα τοπικά σχολικά και κοινωνικά προγράμματα. Ο στόχος του είναι να εξαναγκάσει τη Δεξιά να συνθηκολογήσει ιδεολογικά και να τον αποδεχθεί σαν μόνιμο εταίρο, ώστε να την αλώσει πιο άνετα.
Οι γενικοί λόγοι, που έρχονται να στηρίξουν τους προσωπικούς, είναι προφανείς: η ανεργία, η δήθεν «ηθική κρίση» και τα δήθεν «αίτιά» τους: οι ξένοι και το Μάαστριχτ. Για έναν έλληνα παρατηρητή, οι αναλύσεις του Λεπέν έχουν κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον και ανησυχητικό. Με εξαίρεση φυσικά τον ανοιχτό και δηλωμένο ρατσισμό του, αυτά που χαρακτηρίζουν τον Λεπέν χαρακτηρίζουν συχνά και τον «πολιτικό λόγο» πολλών ελλήνων πολιτικών: όλοι (δηλαδή οι αντίπαλοι) «κλέβουν» ή προδίδουν, οι «ξένοι» φταίνε και για την ανεργία και για την εγκληματικότητα (όπως το δηλώνει ανοιχτά ο κ. Εβερτ), το Μάαστριχτ, οι πολυεθνικές και οι Αμερικανοί φταίνε επίσης για τα πάντα, όπως το τονίζουν τόσοι και τόσοι δικοί μας διαφόρων επίσημων ιδεολογιών.
Οπως το σημειώνει και η ανάλυση που δημοσιεύεται σε διπλανές στήλες, η μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων θεωρεί τον Λεπέν ρατσιστή, όμως μια (μικρή) πλειοψηφία δηλώνει ότι συμφωνεί με ορισμένες από τις απόψεις του. Αν κρίνουμε από τα εκλογικά αποτελέσματα του «Εθνικού Μετώπου» (σε νέα άνοδο σύμφωνα με πρόσφατη τοπική εκλογή), η γαλλική ακροδεξιά ψηφίζεται ήδη από ένα συμπαγές 15% των Γάλλων. «Απελπισμένων», «αηδιασμένων», «τρομαγμένων» και συνεπώς όχι (οι περισσότεροι) ιδεολογικά «νεοφασιστών»; Ασφαλώς. Οι επιλογές όμως στην κάλπη δεν αναλύονται έτσι. Αλλά απλώς ως «κουκιά» – εισιτήρια για την εξουσία.
