Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ είναι ταλαντούχος, αναγνωρισμένος, και τον αγαπούμε όλοι. Του πρότειναν και το δέχτηκε να διορισθεί πρεσβευτής της Ελλάδας στην Ουνέσκο. Από την ημέρα που το δέχτηκε έγινε δημόσιος λειτουργός. Κάποιος θα έπρεπε όμως να υπενθυμίσει σε αυτόν και σε όσους τον επέλεξαν ότι οι δημόσιοι λειτουργοί, και βεβαίως οι πρεσβευτές, πέρα από τα υπηρεσιακά τους καθήκοντα, έχουν την υποχρέωση να σέβονται και ορισμένους κανόνες. Ενας από τους κυριότερους είναι ότι μιλώντας και γράφοντας δημοσίως έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν μόνο τις επίσημες απόψεις. Τις όποιες προσωπικές τους γνώμες έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να τις εκφράζουν μόνον υπηρεσιακά και αποκλειστικά στις προϊστάμενες αρχές.
Ο Βασίλης Βασιλικός, παρά τον διορισμό του στην Ουνέσκο, που βρίσκεται στο Παρίσι, έχει μια καθημερινή παρουσία στην Αθήνα, τηλεοπτική και διά του Τύπου. Λογοτεχνική; Καλλιτεχνική; Δικαίωμά του. Σχολιάζει όμως και πολιτικά γεγονότα, και μάλιστα διεθνή. Τις προάλλες σχολίασε χλευαστικά τη σύσκεψη που συγκάλεσε ο Μπιλ Κλίντον στην Ουάσιγκτον για το Παλαιστινιακό και δεν «χάρισε κάστανα» σε κανέναν από όσους πήραν μέρος σ’ αυτήν. Ερώτημα: Πώς να ξεχωρίσει ένας απλός ξένος αν είναι καλλιτέχνης ή διπλωμάτης ο άνθρωπος που χαρακτηρίζει τον Χουσεΐν της Ιορδανίας «κλόουν», τον Νετανιάχου «μαθητευόμενο», τον Αραφάτ σαν άνθρωπο με πρόσωπο «σκέτη μάσκα» και τον Κλίντον «πλανητάρχη δάσκαλο»; Δεύτερο ερώτημα: Τι θα απαντούσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε σχετικό ερώτημα ενδιαφερόμενης πρωτεύουσας;
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ δεν είναι το αν διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς με τον Βασίλη Βασιλικό προσωπικά, συμφωνώ! , αλλά το αν του εξήγησαν οι αρμόδιοι ποια ακριβώς είναι τα καθήκοντά του, ποιες οι ευθύνες του και όχι μόνον το ποιες είναι οι αποδοχές του. Αν οι πολιτικοί υπεύθυνοι θεωρούν ότι πλέον στην εποχή μας οι πρεσβευτές της χώρας μας μπορούν να τα λένε ελευθέρως και ότι αυτό δεν έχει καμία συνέπεια για την πολιτική μας, τότε βεβαίως αποδέχομαι τα πάντα. Ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω όμως ότι για κάτι περίπου ανάλογα του παρελθόντος ο νυν υπουργός Εξωτερικών αναγκάστηκε να ζητεί διεθνώς συγγνώμες. Κι ας ήταν πολιτικός και όχι υπάλληλος.
Μήπως όμως αυτό γίνεται της μόδας ευρύτερα; Ενα από τα πιο σημαντικά στελέχη της ΕΡΤ, ο Γιάννης Τζαννετάκος, γενικός διευθυντής της ΕΡΑ (δηλαδή του δημόσιου ραδιοφωνικού δικτύου), αρθρογραφεί πάντα με το ίδιο φυσικά ταλέντο και την ίδια μαχητικότητα σε δύο καθημερινές εφημερίδες. Τα λέει έξω από τα δόντια σε όλους και κυρίως στην αντιπολίτευση και τις περισσότερες φορές έχουμε βρεθεί στις ίδιες επάλξεις. Ηταν επιτυχία των υπευθύνων το ότι έπεισαν τον Γιάννη Τζαννετάκο να δεχθεί τη γενική διεύθυνση της ΕΡΑ: ο ιδρυτής του «9,84» έχει γράψει ιστορία. Του εξήγησαν όμως τι συνεπάγεται η θητεία του και ότι ένας δημόσιος λειτουργός αυτού του επιπέδου δεν μπορεί πλέον να γράφει ό,τι θέλει: πώς μπορεί να πείσει τους κακόπιστους έστω επικριτές του ότι ο δημόσιος ραδιοφωνικός φορέας που διευθύνει δεν πολιτεύεται και δεν κομματίζεται και ότι ξέρει να αυτοπεριορίζεται στον μεγάλο δημόσιο ρόλο του;
ΞΕΡΩ ότι με τις λίγες αυτές αράδες δεν διεύρυνα τον κύκλο των φίλων μου, όμως έμαθα από την ημέρα που έγινα δημοσιογράφος ότι στο επάγγελμα αυτό οι φιλίες είναι δύσκολες. Πώς να πείσω τα σημαντικά και εκ των πραγμάτων δημόσια πρόσωπα που ανέφερα ότι στόχος μου δεν ήταν αυτά αλλά οι παράδοξες καταστάσεις που ζούμε και ότι το γνωστό «αυτά μας μάραναν» είναι το κλασικό επιχείρημα όλων των μεγάλων και μικρών εκτροπών;
Για να παραφράσω τα γνωστά, με κάτι τέτοια «το ένα χέρι μαυρίζει το άλλο και τα δυο μαζί το πρόσωπο». Και αν δεν ξεκινήσει κάποτε ουσιαστικά το νέο ήθος και το νέο ύφος από την ίδια την αυτοπειθαρχία μας, τίποτε δεν θα γίνει.
