ΧΟΛΙ ΧΑΝΤΕΡ Τη γνωρίσαμε στο «Αριζόνα Τζούνιορ» και στο «Κύκλωμα», μια sui generis «κοντούλα» που ξέρει να γεμίζει την οθόνη. Ακολούθησαν τα «Μαθήματα πιάνου», ένας παθιασμένος έρωτας στον κόσμο της σιωπής και ένα Οσκαρ. Σήμερα επανέρχεται με το καινούργιο δημιούργημα του καναδού «γκουρού» του βιολογικού τρόμου Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Η σύγκρουση («Crash») είναι αναπόφευκτη
Μη δοκιμάσετε να ανακαλύψετε εξώφυλλο με τη Χόλι Χάντερ γιατί θα απογοητευτείτε οικτρά. Ο διεθνής περιοδικός Τύπος την έχει προφανέστατα κατατάξει στις πιο αντιεμπορικές φυσιογνωμίες του χολιγουντιανού σταρ σύστεμ. Προτιμότερη μία ακόμη Σάρον Στόουν, μια Πφάιφερ, μία από τις αδελφές Αρκέτ ως και η Μπάρμπρα Στράιζαντ έχει σήμερα, και αναμφίβολα δεν διανύει τα καλύτερά της χρόνια, μεγαλύτερη πιθανότητα να κοσμήσει ένα οποιοδήποτε αφιέρωμα. Και όμως τα κινηματογραφικά στούντιο, τα αληθινά, όχι των ιλουστρασιόν σελίδων, τρίζουν στο πέρασμά της. Οι αδελφοί Κοέν εμπνέονται το «Αριζόνα Τζούνιορ» από το αεικίνητο αυτό εξωτικό με το στόμα – πολυβόλο το δηλώνουν οι ίδιοι ευθαρσώς σε κοινή συνέντευξή τους , η Αμερικανική Ακαδημία υποκύπτει σε αυτή τη μικρογραφία σταρ το ύψος της δεν ξεπερνά κατά πολύ το 1,60 και οι τρίμετρες θεές με το perroxide μαλλί ακόμη αναρωτιούνται ποια είναι αυτή η αδιάφορων λοιπών στοιχείων καστανή.
Το πατρικό της στο Conyers της Τζόρτζια, όχι και πολύ μακριά από την Τάρα της Μάργκαρετ Μίτσελ, θα της δώσει από νωρίς τον «αέρα» μιας ακόμη αλαζονικής belle του αμερικανικού Νότου. Ο πατέρας της, αντιπρόσωπος μιας εταιρείας αθλητικών ειδών, η μητέρα, μια μικροαστή Σκάρλετ, αποφασισμένη να διαιωνίσει το ντόπιο savoir vivre. Η Χόλι, το μικρότερο παιδί της οικογένειας Χάντερ έχει πέντε αδελφές και έναν αδελφό , θα δηλώσει αργότερα ότι οι περισσότεροι από τους «δαίμονές» της προέρχονται από αυτή την ασφυκτικά γεμάτη οικογενειακή εστία: «Οι νευρώσεις μου έχουν βαθιές ρίζες, αλλά είναι καλά καμουφλαρισμένες. Ευτυχώς έχω την ικανότητα να τις κρατώ μέσα μου». Στο σχολείο οι επιδόσεις της δεν είναι ακριβώς θεαματικές. Οι βαθμοί της δεν επιτρέπουν την εισαγωγή της σε μια καλή δραματική σχολή. Αποφασίζει να περάσει τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon του Πίτσμπουργκ, εναποθέτοντας όλες τις ελπίδες της στη «διαχυτικότητα» των οντισιόν.
Στον πρώτο κιόλας μήνα της στη Νέα Υόρκη παίζει μια απειλούμενη από θεομηνίες κορασίδα στο «The Burning» πρόκειται για την αντεπίθεση της εταιρείας Miramax στο «Παρασκευή και 13» και στα άφθονα σίκουελ. Ο ρόλος δεν είναι ιδιαιτέρων αξιώσεων, είναι όμως η αρχή. Στη συνέχεια περνάει μια οντισιόν για το «The Wake Jamey Foster», το θεατρικό έργο της Μπεθ Χένλεϊ, αλλά απορρίπτεται. Μια τυχαία όμως συνάντηση με τη συγγραφέα στο ασανσέρ θα της εξασφαλίσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Places of the Heart» αλλά και στο έργο που είχε προηγουμένως χάσει. Στο μεταξύ συμμετέχει στην τηλεταινία «Svengali» (1983) παρέα με την Τζόντι Φόστερ θα είναι η απαρχή μιας στενής συνεργασίας και φιλίας. Στην επόμενη δουλειά της στην τηλεόραση, στο «With Intent to Kill» του Μάικ Ρόουμπ, υποδύεται τη θυγατέρα του Καρλ Μάλντεν, ο οποίος μετά τον θάνατό της αποφασίζει να δώσει ένα καλό μάθημα στον ψυχοπαθή δολοφόνο της. Στο «Α Gathering of Old Men» (1987) του Φόλκερ Σλέντορφ επιστρέφει στον προσφιλή της χαρακτήρα, το κορίτσι του Νότου.
Μία ακόμη σύμπτωση θα τη διαγράψει από τη λίστα των απλώς ανερχόμενων στάρλετ. Χάρη στον συγκάτοικό της Φράνσις Μακ Ντόρμοντ πρωταγωνιστή στο «Blood Simple» των αδελφών Κοέν θα γνωρίσει τους Τζόελ και Ιθαν και θα εμφανιστεί στο θρυλικό «Αριζόνα Τζούνιορ». Οι κριτικές που θα αποσπάσει, παρέα βέβαια με τον Νίκολας Κέιτζ, θα κινήσουν το ενδιαφέρον της ανεξάρτητης και μη κινηματογραφίας. Η εν λόγω ταινία θα της χαρίσει μεταξύ άλλων και ένα αλλοπρόσαλλο χόμπι: τα όπλα υποδύεται μια άτεκνη αστυνομικό που αποφασίζει να απαγάγει ένα ξένο μωρό. «Μου άρεσε ιδιαίτερα η αίσθηση που μου έδινε το όπλο στα χέρια μου», ανακαλεί σήμερα το πρώτο εκείνο βάπτισμα. Από τότε δεν χάνει ευκαιρία που να μην πάει για λίγη χαλαρωτική σκοποβολή.
Ο επόμενος σταθμός σε μια βραχύχρονη χρειάστηκε μόνο έξι χρόνια για να φτάσει στην κορυφή καριέρα θα είναι το «Κύκλωμα» (1987). Ο Τζέιμς Λι Μπρουκς έγραψε το σενάριο για την Ντέμπρα Γουίνγκερ, ενώ τη θέση εποφθαλμιούν οι Σιγκούρνι Γουίβερ, Τζούντι Ντέιβις, Ελίζαμπεθ Μακ Γκάβερν και Ελίζαμπεθ Πέρκινς. Οι οντισιόν κράτησαν πέντε ολόκληρους μήνες οι εν δυνάμει πρωταγωνίστριες θα ιδρώσουν αναμένοντας σε παρασκήνια και διαδρόμους. Ο Μπρουκς δέχεται να δει τη Χάντερ ύστερα από πρόταση του υπεύθυνου του κάστινγκ. Ο ρόλος απαιτούσε κάποιον αρκετά εξωστρεφή, δυναμικό και με μια ικανή δόση νεύρωσης για να επιβιώσει στο υπερρεαλιστικό ντεκόρ της αμερικανικής τηλεόρασης και να καταφέρει να επιλέξει ανάμεσα στον Γουίλιαμ Χαρτ και στον Αλμπερτ Μπρουκς. Κοινό και θεατές θα υποδεχτούν οσονούπω μια λιλιπούτεια σταρ με μπόλικο «τσαγανό» απορεί κανείς πώς οι φωνητικές χορδές της Χάντερ κατορθώνουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ρόλου. Οι κριτικοί της Νέας Υόρκης θα της χαρίσουν το πρώτο βραβείο, θα χάσει όμως το Οσκαρ.
Την επόμενη χρονιά επανέρχεται με το «End of the Line» (1988), δίπλα στους Γουίλφροντ Μπρίμλεϊ και Λέβον Χελμ, αλλά σε λίγο θα αποφανθεί ότι είναι καιρός για ένα μικρό «time out». Ενα ταξίδι με μια φίλη στη Νότια Ευρώπη και μια ενασχόληση με την Ιστορία της Τέχνης είναι αρκετά άλλωστε τα δεδομένα του Χόλιγουντ δεν ενθαρρύνουν παρατεταμένες διακοπές. Τώρα πια είναι σε θέση να επιλέγει. Μετά το «Α Lie in the Mind» του Σαμ Σέπαρντ γυρίζει μία ακόμη τηλεταινία με πλείστα στοιχεία ντοκιμαντέρ. Πρόκειται για το «Roe vs Wade», την αληθινή ιστορία της Ελεν Ράσελ, η οποία αποφασίζει στη δεκαετία του ’70 να συγκεντρώσει υπογραφές διαμαρτυρίας για την απαγόρευση της άμβλωσης στην Πολιτεία του Τέξας. Το Εμι είναι και αυτό δικό της.
Η διαφημιστική καμπάνια του «Animal Behavior» (1989) διά χειρός Χ. Ανν Ρόλεϊ είναι αρκετά ενδεικτική της καταλυτικής της παρουσίας στα κινηματογραφικά σετ: «Οι Κάρεν Αλεν και Αρμαντ Ασαντ ερωτεύονται, αλλά υπάρχει ένα εμπόδιο στον δρόμο τους, η… Χόλι Χάντερ». Η συνεργασία της με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ στο «Always», με συμπρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους, θα ήταν μάλλον προτιμότερο να μην είχε λάβει χώρα η ίδια πάντως ακόμη αγωνίζεται να την ξεχάσει. Ακολουθούν τα: «Once Around» του 1991 (πάλι μαζί με τον Ντρέιφους), «Crazy in Love» (1992) και «Η φίρμα» του Σίντνεϊ Πόλακ (1993). Ο ρόλος της γραμματέως στο τελευταίο θα της χαρίσει ένα ακόμη φλερτ με τον θείο Οσκαρ.
Η Χάντερ είναι πλέον ώριμη για τον «μεγάλο» ρόλο. Η Τζέιν Κάμπιον διστάζει να της εμπιστευθεί την Εϊντα Μακ Γκραθ ο ρόλος της βωβής λυρικής ηρωίδας δεν ταιριάζει και τόσο γάντι στην υπερκινητική σταρ από την Τζόρτζια. Το σενάριο όμως την ενθουσιάζει τόσο που θα κάνει τα πάντα για να τον κερδίσει δεν διστάζει μάλιστα να στείλει στην Κάμπιον μια κασέτα με ηχογραφημένη την πιανιστική της δεινότητα. Η Εϊντα είναι πλέον δική της, έστω και αν δεν έχει «λόγια» στην ταινία. «Χρειάστηκε να μάθω μια εντελώς καινούργια γλώσσα», θα πει για την παρθενική της βόλτα στον κόσμο της σιωπής. «Η Εϊντα είναι διαφορετική από τους άλλους, γιατί δεν είναι κωφή. Το ότι δεν μιλάει είναι καθαρά δική της απόφαση». Η οθόνη μαγεύεται από την ερμηνεία της και ο Χάρβεϊ Καϊτέλ (εραστής της στην ταινία) χαϊδεύει τις τρύπες της κάλτσας της σε μία από τις πιο γνήσια ερωτικές στιγμές που χάρισε τα τελευταία χρόνια η έβδομη τέχνη. Η ίδια δεν κρύβει τον θαυμασμό της για την Κάμπιον: «Ο κινηματογράφος της είναι γενναίος. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί δημιουργοί όπως αυτή που να είναι τόσο, μα τόσο αυθεντικοί».
Στην απονομή των Οσκαρ θα παρελάσει με ένα «καυτό» μαύρο μίνι που θα καταστήσει ακόμη πιο εμφανή την ολική μεταμόρφωσή της επί της οθόνης. Στη ζωή της είναι απλή και αφοπλιστικά αξιοπρεπής όπως τουλάχιστον θα επισημάνουν επανειλημμένως οι δημοσιογράφοι που θα πάρουν τις λιγοστές συνεντεύξεις της. Καθ’ ότι παντρεμένη και ερωτευμένη με τον σκηνοθέτη Janusz Kaminski, δεν απασχολεί ποτέ τις σκανδαλοθηρικές στήλες. Κατά τα άλλα βεβαίως δεν μπορεί να αποποιηθεί την ταυτότητα της κλασικής αμερικανίδας σταρ: φιλανθρωπικά γκαλά με φούξια deux pieces στο μεγαλοκατάστημα «Harrods» του Λονδίνου, εξομολογήσεις για τις επισκέψεις στον ψυχολόγο της, «διότι όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου μπορείς να λειτουργήσεις καλύτερα ως ηθοποιός», και τους μαραθώνιους αερόμπικ. Ευτυχώς που θα γίνει και αυτή η μετωπική με τον Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Η δρ Ελεν Ρέμινγκτον που υποδύεται στο «Crash» θα ξαναφέρει στην επιφάνεια την «άλλη» Χάντερ. Μακριά από τα γκαλά, στο στοιχείο της: στις φιλήδονες διαστροφές της οθόνης. Τι είπε
Για τα τιμαλφή της
Φροντίζω να φυλάω το Οσκαρ μου στο χαμηλότερο ράφι της βιβλιοθήκης, γιατί ζω στο Λος Αντζελες, τη μητρόπολη των σεισμών. Με αυτόν τον τρόπο είμαι σίγουρη ότι σε περίπτωση που πέσει δεν θα βρεθεί πολύ μακριά μου.
Για τη βωβή Εντα ΜακΓκραθ
Η αλήθεια είναι ότι στα διαλείμματα των γυρισμάτων δεν έβαζα «γλώσσα» μέσα μου, τους είχα ξεκουφάνει όλους. Χα, χα, χα.
Για το πώς φαντάζεται ένα ωραίο, ανούσιο βράδυ
Γενικά δεν μπορώ να θεωρήσω ένα βράδυ ανούσιο. Φαντάζομαι όμως τι θα έκανα ένα τέτοιο βράδυ. Σίγουρα δεν θα το περνούσα μαγειρεύοντας, δεν μαγειρεύω ποτέ, μα ποτέ. Συνήθως μαγειρεύουν οι φίλοι ή ο σύζυγός μου. Ετσι συνήθως παρακολουθώ τους άλλους να μαγειρεύουν ενώ εγώ πίνω ένα ποτήρι καταπληκτικό κόκκινο κρασί ή ενώ φαντασιώνομαι ότι καπνίζω, γιατί το έχω κόψει εδώ και καιρό και εν συνεχεία απολαμβάνω το εν λόγω γεύμα και πηγαίνω κάπου για χορό.
Για το τι ήταν τέλος πάντων αυτό το «Πιάνο»
Νομίζω πως αυτή η ταινία αφυπνίζει τον άντρα και τη γυναίκα σε όλους μας. Δεν έμοιαζε με τίποτε άλλο από αυτά που είχα κάνει. Πίστευα ότι θα μου προσφέρει κάποιες προκλήσεις που δεν είχα συναντήσει ποτέ, και ειλικρινά μου αρέσει να δοκιμάζω καταστάσεις που με τρομάζουν.
Για την περίφημη τελευταία σκηνή στο «Πιάνο»
Την γυρίσαμε στο βόρειο τμήμα της Νέας Ζηλανδίας, στη μέση του ωκεανού. Φυσικά δεν μπόρεσα να την κάνω ολόκληρη μόνη μου. Υπήρχαν κάποια πράγματα που απλά δεν ήμουν σε θέση να τα υποστώ αυτή η απότομη βουτιά έπρεπε να γίνει από κάποιον που ήταν διατεθειμένος να διακινδυνεύσει κάποια βλάβη στην ακοή του. Και αυτό γιατί όταν σε «ρουφάει» το νερό, βρίσκεσαι σε εντελώς διαφορετικές «ατμόσφαιρες».
Για τα συγκροτήματα των «Blur» και των «Oasis»
Πώς είπατε;
Για την Τζόντι Φόστερ
Το δέλεαρ στην ταινία (στο «Πίσω στο σπίτι για διακοπές») ήταν η συνεργασία μαζί της. Πάντα ήθελα να την συναντήσω. Και ήταν όπως την περίμενα: σκέτος δυναμίτης.
Για τα οιδιπόδεια με τους σκηνοθέτες
Είσαι εκεί μόνο και μόνο για να υπηρετήσεις τους σκοπούς του εκάστοτε σκηνοθέτη. Οταν γύρισα το «Αριζόνα Τζούνιορ», ο Τζόελ και ο Ιθαν (σ.σ. οι αδελφοί Κοέν) ήταν ήδη στενοί μου φίλοι και ήταν ανοιχτοί στις υποδείξεις μου για όποιες αλλαγές ή παρεμβάσεις. Βέβαια όσο μεγαλύτερη είναι η φιλμογραφία που έχεις πίσω σου, τόσο πιο πρόθυμοι είναι όλοι να ακούσουν τι έχεις να πεις, γιατί υπάρχει εξ αρχής μια αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης. Η σχέση σου με κάθε σκηνοθέτη είναι ένα είδος «συνεταιρισμού». Φυσικά οι μετοχές μας δεν είναι ακριβώς 50:50.
Για τον ρόλο της στο «Crash»
Το «Crash» θυμίζει πολύ τους «Διχασμένους» (το παλαιότερο φιλμ του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ με πρωταγωνιστή τον Τζέρεμι Αϊρονς). Εχει να κάνει με τη βαθύτερη αποστασιοποίηση της ανθρώπινης ψυχής, με τη μοναχικότητά μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Νομίζω πως αυτό που ήθελε να κάνει ο Κρόνενμπεργκ ήταν να αφαιρέσει την ηθική από το πλαίσιο της ιστορίας του και να ανιχνεύσει με τον δικό του πάντα τρόπο τον ερωτισμό. Απώτερος σκοπός του ήταν να ανιχνεύσει την έλξη και την αποστροφή που προκαλεί σε όλους μας ο θάνατος.
Για το καλύτερο κουτσομπολιό που έχει ακούσει
Το ότι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ ζήτησε να γνωρίσει από κοντά εμένα και τον σύζυγό μου νοικιάζοντας για μας ένα ιδιωτικό τζετ και στέλνοντάς μας κατ’ αυτόν τον τρόπο στον τόπο του ραντεβού. Αυτό ήταν κυριολεκτικά κουτσομπολιό εξ ουρανού. Ενα εξίσου ενδιαφέρον είναι ότι ζούσα μια παθιασμένη ερωτική ιστορία με τον Σπίλμπεργκ.
Για μια ζωή μόνο με τα απαραίτητα
Πολύ εύκολα, θα περνούσα νομίζω βασιλικά. Μου αρέσει η ιδέα να έχω στη διάθεση μου μόνο τα χρειώδη. Ξέρεις ακριβώς τις συντεταγμένες σου αυτά είναι όλα που χρειάζεσαι, αυτά είναι όλα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις, αυτές είναι οι επιλογές που έχεις δεν σου μένει παρά να αποφασίσεις.
Για τις ετικέτες γενικά
Αρχίζω πλέον να αναρωτιέμαι ποια είναι μια τυπική ταινία της Χόλι Χάντερ. Τα ενδιαφέροντά μου είναι τόσο διαφορετικά, ιδιαίτερα όσον αφορά τους κινηματογραφικούς μου ρόλους και τους σκηνοθέτες που προτιμώ, που κανείς δεν ξέρει τι θα κάνω αύριο.
