ΣΕ ΜΕΙΖΟΝΑ κρίση στον Δήμο Αθηναίων και στην πρώτη πραγματική δοκιμασία της δημοτικής αρχής του κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου οδηγεί η υπόθεση του Συστήματος Ηλεκτρονικά Ελεγχόμενης Στάθμευσης στην Αθήνα, που είχε χαιρετισθεί προ διετίας ως ουσιώδες βήμα εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού της δημοτικής διαχείρισης. Οι δύο δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης η «Κίνηση Πολιτών – Αθήνα 2000», το σχήμα του κ. Θ. Πάγκαλου, του οποίου τώρα ηγείται ο κ. Γ. Αγγελάκης, και οι «Πολίτες για την Αθήνα», ο συνδυασμός της κυρίας Μ. Δαμανάκη κατέθεσαν αίτημα για έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου με αποκλειστικό θέμα συζήτησης «τα παρκόμετρα, τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην πόλη και πρόταση για επανεξέταση της παράνομης σύμβασης». Η συζήτηση δεν προβλέπεται καθόλου εύκολη για τον δήμαρχο, καθώς αντίθετος στους χειρισμούς των παρκόμετρων είναι και ο συνδυασμός του κ. Αυδή, ενώ υπάρχει ισχυρή πιθανότητα ότι σε παλαιότερους διαφωνούντες της δημοτικής πλειοψηφίας, όπως η κυρία Ηρα Βαλσαμάκη, θα προστεθούν και καινούργιοι ανησυχούντες για τους δημαρχικούς χειρισμούς.
Εξίσου σοβαρή και πιθανόν με μακροπρόθεσμα βαρύτερες επιπτώσεις είναι η άρση της «ιδιόρρυθμης ασυλίας που απολάμβανε ως σήμερα ο κ. Αβραμόπουλος από την κυβέρνηση», όπως χαρακτηριστικά λένε στον Τομέα Αυτοδιοίκησης του ΠαΣοΚ. Οι ριπές που εξαπολύθηκαν αλυσιδωτά από τον υφυπουργό Εσωτερικών κ. Λάμπρο Παπαδήμα, τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κ. Κ. Λαλιώτη και τον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Γ. Ρωμαίο έδειξαν ότι μάλλον τελειώνει η περίοδος ενός μακρόσυρτου «φλερτ» που είχε δώσει στον κ. Αβραμόπουλο μια πρωτοφανή άνεση κινήσεων στο δημοτικό συμβούλιο. Διότι από την ώρα όπου ο δήμαρχος εμφανιζόταν να «τακτοποιεί τα θέματα», στηριζόμενος στις προσωπικές του σχέσεις με τους υπουργούς, οι δυστυχείς δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης φάνταζαν μίζερα και γκρινιάρικα μικροστελέχη που «αδειάζονται» από την ηγεσία τους. Τώρα, όμως, η κυβέρνηση δείχνει να παίρνει τις αποστάσεις της και η δημοτική αντιπολίτευση αποκτά νέα δυναμική.
Η πολιτική εξήγηση της αλλαγής στάσης της κυβέρνησης είναι εμφανής. Οσο καιρό συνεχιζόταν η ηγετική διαμάχη στη Νέα Δημοκρατία, ο κ. Δ. Αβραμόπουλος αποτελούσε για το ΠαΣοΚ μια χρήσιμη απειλή και έναν δυνάμει πολυδιασπαστικό παράγοντα των ισορροπιών στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τώρα, όμως, εν όψει των δημοτικών εκλογών του 1998, για τις οποίες ήδη συζητούνται σοβαρές κομματικές υποψηφιότητες για την Αθήνα, όπως ο γραμματέας του ΠαΣοΚ κ. Κώστας Σκανδαλίδης ή ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών κ. Γιώργος Παπανδρέου, η υποψηφιότητα του κ. Αβραμόπουλου αντιμετωπίζεται ως κλασική εκπροσώπηση του χώρου της ενιαίας Δεξιάς στη μέλλουσα «μετωπική σύγκρουση». Ετσι αίρεται και η «ασυλία».
Το θέμα των παρκόμετρων έχει τρεις αλληλοσυνδεόμενες όψεις: η μία, η ορατή, που βιώνουν οι δυστυχείς πολίτες της Αθήνας, είναι ότι διαρκώς «φυτρώνουν» παρκόμετρα στις πιο απίθανες περιοχές της πόλης, περιορίζοντας συνεχώς τις ζώνες στάθμευσης για τους κατοίκους, καταπατώντας βάναυσα τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και αδιαφορώντας πλήρως για τις μείζονες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που έχει επιβάλει το ΥΠΕΧΩΔΕ. Σύμφωνα με την έκθεση της Τροχαίας, η τοποθέτηση παρκόμετρων σε τριάντα επτά δρόμους του βασικού οδικού δικτύου της πόλης δεν γίνεται μόνον καθ’ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του δήμου, αλλά αποτελεί και βάναυση περιφρόνηση του νομικού πλαισίου που διέπει τις σχετικές ρυθμίσεις. Από τις 16 Σεπτεμβρίου 1996 η Γενική Διεύθυνση Συγκοινωνιακών Εργων του ΥΠΕΧΩΔΕ είχε απαντήσει αρνητικά σε σχετικό αίτημα του δήμου να «καταργηθεί η απαγόρευση στάθμευσης» στους παραπάνω δρόμους. Λίγους μήνες μετά, η αρνητική απάντηση του ΥΠΕΧΩΔΕ γράφτηκε στα παλαιά υποδήματα της εταιρείας και οι δρόμοι αυτοί γέμισαν παρκόμετρα δημιουργώντας κυκλοφοριακή ασφυξία στην πόλη.
Προσθέτως σε 160 σημεία της Αθήνας τοποθετήθηκαν παρκόμετρα κατά σαφή παράβαση στοιχειωδών κανόνων του ΚΟΚ, σε στροφές, σε φωτεινούς σηματοδότες, σε δύο πλευρές στενών δρόμων, καθιστώντας αδύνατη τη διέλευση φορτηγών, απορριμματοφόρων κλπ. Η περιφρόνηση του νόμου αλλά και της κοινής λογικής στην τοποθέτηση των παρκόμετρων ήταν τόση από την ιδιωτική εταιρεία που τα εκμεταλλεύεται ώστε σε μια περίπτωση, στην οδό Βησσαρίωνος 3, το παρκόμετρο τοποθετήθηκε ακριβώς μπροστά στην είσοδο γκαράζ αποκλείοντας τη νόμιμη στάθμευση σε δεκάδες αυτοκίνητα προκειμένου η εταιρεία να εισπράττει από το ένα «δικό» της τα κέρματα του εκσυγχρονισμένου παρκαρίσματος.
Η δεύτερη όψη που αναμένεται να κυριαρχήσει πλέον στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου είναι οι καταγγελίες όλων των πλευρών της δημοτικής αντιπολίτευσης για τη «λεόντεια σύμβαση» την οποία υπέγραψε ο κ. Αβραμόπουλος με την «Κοινοπραξία Ελευθερίου Κοκκινάκη – Δήλος Κυκλοφοριακή ΑΤΕ». Οι παλαιότερες καταγγελίες των δημοτικών παρατάξεων μαζί με τις πρόσφατες εξελίξεις συνθέτουν ένα μωσαϊκό προβληματικών σχέσεων του δήμου με την εταιρεία. Σύμφωνα με τις καταγγελίες, αποδεικνύεται εμπράκτως ότι το «πάνω χέρι» στις όποιες πρωτοβουλίες και αποφάσεις για την τοποθέτηση, τη χρήση και την επέκταση του δικτύου ανήκει στην εταιρεία, ενώ ο δήμος εμφανίζεται να έχει απεκδυθεί ακόμη και του στοιχειώδους ελεγκτικού ρόλου του. Ουσιώδη σημεία της σύμβασης που αποτελούσαν πρόνοια υπέρ του δήμου ή των δημοτών δεν έχουν υλοποιηθεί, ενώ αντιθέτως δρομολογήθηκε, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς εφαρμογής, ό,τι συμβάλλει στο κέρδος της εταιρείας, που, σύμφωνα με τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης, δεν μεταφράζεται αντιστοίχως σε κέρδος αλλά σε απώλεια του δήμου.
Η τρίτη όψη είναι ο αντίλογος του δημάρχου. Ο κ. Αβραμόπουλος εισηγήθηκε το μέτρο της ελεγχόμενης στάθμευσης από τις 16 Μαΐου του 1995 και έλαβε τότε την έγκριση του δημοτικού συμβουλίου για τη συγκρότηση επιτροπής και την εκπόνηση μελέτης επ’ αυτού. Ανεξαρτήτως της μετέπειτα κριτικής επί των χειρισμών, ο κ. Αβραμόπουλος μπορεί να επικαλείται δικαίως ότι υπήρχε η συμφωνία επί της αρχής για την ιδιωτικοποίηση του σχετικού τομέα δράσης του δήμου. Οπως επίσης μπορεί ο κ. Αβραμόπουλος βασίμως να επικαλείται ότι μια δυναμική ερμηνεία των νέων αρμοδιοτήτων της τοπικής αυτοδιοίκησης, σε εφαρμογή της νεότερης σχετικής νομοθεσίας, καθιστά ανενεργές τις παλαιές αρμοδιότητες των κεντρικών φορέων εξουσίας.
Το πρόβλημα για έναν οξυδερκή νέο πολιτικό, όπως είναι ο κ. Αβραμόπουλος, δεν θα εντοπισθεί σ’ αυτές τις συζητήσεις «επί της αρχής», καθώς είναι πολύ πιθανόν η άποψη για την ανάγκη να ιδιωτικοποιηθούν υπηρεσίες του δήμου ή να είναι πιο τολμηρή η τοπική αυτοδιοίκηση σε θέματα αρμοδιοτήτων να συγκεντρώνει τουλάχιστον την ίδια συναίνεση που έχουν οι άλλες απόψεις για τη συγκρότηση αμιγώς δημοτικών ή μεικτών επιχειρήσεων δήμου με ιδιώτες κλπ.
Το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: ότι ένα εκσυγχρονιστικό μέτρο, στο οποίο κάθε καλόπιστος πολίτης ήταν κατ’ αρχήν έτοιμος να δώσει τη συναίνεσή του, αφέθηκε τόσο ανεξέλεγκτα στα χέρια των τυφλών νόμων του κέρδους ώστε να χάσει τη νομιμοποιητική βάση του, εκεί όπου κρίνονται τα πάντα στην πολιτική, δηλαδή στη συναίνεση των πολιτών. Και εδώ δεν «έχασε» η εταιρεία ούτε μόνον ο δήμος και ο δήμαρχος. Χάθηκε και στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως παλαιότερα στο επίπεδο του κράτους, η εμπιστοσύνη ότι νέοι θεσμοί και λειτουργίες μπορούν πράγματι να υπηρετούν ταυτόχρονα και τον πολίτη και το δημόσιο συμφέρον και την ανάπτυξη της οικονομίας.
Και αυτό είναι κάτι πολύ χειρότερο από τα πολιτικά παιχνίδια στον Δήμο Αθηναίων.
