Εν όψει του πάντα ανεξιχνίαστου και μάλλον ανούσιου τελετουργικού, που το ονομάζουμε κατ’ ευφημισμόν «φοιτητικές εκλογές», η φοιτητική παράταξη του ΠαΣοΚ (ΠΑΣΠ) κυκλοφόρησε μια αφίσα με το εξής σύνθημα: «Σπάμε τις 50 αποχρώσεις του κομμουνισμού στη σχολή μας, ψηφίζουμε ΠΑΣΠ ΕΜΠ».
Το υπονοούμενο αφορά φυσικά την πανσπερμία των ακροαριστερών οργανώσεων που συμμετέχουν στις εκλογές – αυτές είναι οι 50 αποχρώσεις του κομμουνισμού. Κανείς δεν θα το είχε πληροφορηθεί, αν δεν το έπαιρνε βαρέως ο Κώστας Ζαχαριάδης του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ενοχλήθηκε πολύ. Πραγματικά, στενοχωρήθηκε ο άνθρωπος και αυτό αποτυπώνεται στο ύφος της ανακοίνωσής του. Τον πείραξε ότι βρίσκει το μήνυμα αντικομμουνιστικό και πιστεύει ότι «δεν γίνεται αλλαγή στη χώρα με αντικομμουνισμό».
Κατανοώ την κατάπληξη του κ. Ζαχαριάδη, διότι, όπως όλοι μας γνωρίζουμε εδώ στον Υπαρκτό Ελληνισμό, ο κομμουνισμός όχι μόνο δεν είναι κάτι κακό, είναι αντιθέτως κάτι πολύ καλό! Είναι το ιδεατό, είναι ο τέλειος κόσμος! Επομένως πώς γίνεται να μην είναι καλό πράγμα ο κομμουνισμός; Κατά συνέπεια, ο αντικομμουνισμός, δηλαδή η θέση που καταδικάζει τον κομμουνισμό ως εχθρό της μόνης πραγματικής δημοκρατίας (της κοινοβουλευτικής, με όλες τις αδυναμίες της), δεν μπορεί παρά να είναι κάτι κακό. Απλά πράγματα: ο κομμουνισμός είναι καλός, η κριτική εις βάρος του είναι αντικομμουνισμός, δηλαδή κακό. «Four legs good, two legs bad», για να θυμηθούμε τον Οργουελ και τη «Φάρμα των Ζώων». Και, εν πάση περιπτώσει, κάπως πάει κι έρχεται, όταν διαπιστώνεις τον αντικομμουνισμό σε κάτι φιλελεύθερους θαυμαστές του κοινοβουλευτισμού, όπως ο γράφων (το πιο πρόχειρο παράδειγμα που είχα μπροστά μου). Αλλά να τον βρίσκεις στη νεολαία του ΠαΣοΚ; Πώς να μη φρίττει ο κ. Ζαχαριάδης; Θα έλεγα ότι συμπάσχω, αλλά ας μην το παρακάνω.
Φυσικά, αστειεύομαι. Ολο αυτό το θεώρημα είναι μια παραμόρφωση, ανεξαρτήτως αν στον δικό μας Υπαρκτό Ελληνισμό η παραμόρφωση περνά ως κανονικότητα. Είδαμε και εδώ, βεβαίως, πώς δραπέτευαν τρέχοντας από τους παραδείσους του κομμουνισμού οι φουκαράδες που τον είχαν ζήσει, όταν άνοιξαν τα σύνορα το 1989. Γνωρίζουμε, επίσης, με τι απάνθρωπη σκληρότητα επιβιώνουν τα ελάχιστα καθεστώτα του είδους που έχουν απομείνει στον πλανήτη. Το άνοιγμα των ιστορικών αρχείων, επιπλέον, λόγω της πτώσης του κομμουνισμού, επέτρεψε στους ιστορικούς να παρουσιάσουν την παράλογη πραγματικότητα αυτού του πειράματος, που διήρκεσε σχεδόν εβδομήντα χρόνια.
Ακόμη και στη δική μας Ιστορία αν ψάξουμε, ξέρετε, θα ανακαλύψουμε ένα φρικτό μυστικό, που ποτέ δεν μας το λένε, ίσως επειδή δεν θέλουν να μας τρομάξουν: ότι αυτή η χώρα πολέμησε έναν φρικτό Εμφύλιο για να μη γίνει κομμουνιστική. Εν τούτοις, ακόμη και αν δεν παίρνουμε στα σοβαρά τις αξιώσεις της Αριστεράς, πάντα στις δημόσιες εκδηλώσεις μας οφείλουμε να τους δείχνουμε σεβασμό. Αντιμετωπίζουμε, δηλαδή, τον κομμουνισμό όπως την Ορθοδοξία. Μπορεί να μην πιστεύουμε, αλλά τηρούμε τα έθιμα και δείχνουμε σεβασμό. Αυτή την παραμόρφωση που περιγράφω την οφείλουμε στο καθεστώς της στρατιωτικής δικτατορίας της περιόδου 1967-1974. Είναι κληροδότημα της καταραμένης επταετίας.
Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, την περασμένη Τρίτη, όλοι οι πολιτικοί παράγοντες έκαναν τις καθιερωμένες δηλώσεις και, ως επί το πλείστον, αναφέρθηκαν στα δεινά της δικτατορίας. Το μόνο από αυτά τα δεινά που κανείς δεν τολμά να αναφέρει είναι η εξιλέωση της άκρας Αριστεράς και η εξιδανίκευσή της πέρα από τα ιστορικά μέτρα. Η Ελλάδα δεν κινδύνευε από τον κομμουνισμό ή τις παραφυάδες του το 1967. Διψούσε για περισσότερες ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες.
Η Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε μόλις ξεπεράσει, εν μέρει, τα δεινά του Εμφυλίου. Είχε επίσης αρχίσει η οικονομία της να αναπτύσσεται ραγδαία, χάρη στην οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων Καραμανλή – μιλώ για τον κανονικό, ασφαλώς. Οι νέοι που προσελκύονταν στους Λαμπράκηδες της εποχής και κατέβαιναν στους δρόμους με σύνθημα το «114» ήθελαν λιγότερο αυταρχισμό και περισσότερη ελευθερία. Η χούντα ήταν αυτό ακριβώς που δεν χρειαζόταν.
Εκείνο που χρειαζόταν ήταν προσαρμογή στον κόσμο που άλλαζε. Αυτό το κοινωνικό αίτημα η χούντα το σταμάτησε και, με την ηλιθιότητά της, το χάρισε ολόκληρο στην Αριστερά. Το δικό της καθεστώς δημιούργησε τις συνθήκες για την εξιλέωση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Επειτα, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης με το ΠαΣοΚ στη δεκαετία του 1980 ολοκλήρωσε τη ζημιά, διότι ουσιαστικά διεύρυνε την έννοια της Αντίστασης, ώστε να περιλάβει και να δικαιολογήσει τον Εμφύλιο.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους μισώ τη συγκεκριμένη επέτειο και δεν άντεχα να μην σας τον πω.
ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΚΑΣΕΙ
Εμείς οι φανατικοί της, οι Τζακρίστας, πρέπει να το παραδεχτώ ότι απογοητευτήκαμε. Απογοητευτήκαμε, επειδή ελπίζαμε ότι θα συνέχιζε το ωραίο ταξίδι από κόμμα σε κόμμα. Ομως η Θεοδώρα Τζάκρη απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο να συνεργαστεί ξανά με τον Αλέξη Καραμήτρο. Τον θεωρεί ηθικό αυτουργό της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Από την πλευρά του, ο Αλέξης δεν νομίζω να το πήρε βαριά, λ.χ., όσο ο κ. Ζαχαριάδης την αντικομμουνιστική αφίσα. Αλλωστε, με Κουφονικολάκου, Σαουλίδη και Νυφούδη στο πλευρό του, ο Αλέξης πρέπει να αισθάνεται πανίσχυρος. Ευτυχώς, όμως, για την κυρία Τζάκρη υπάρχει πάντα το ΠαΣοΚ, που αγοράζει Πελεγρίνη από το καλάθι…
