Τους τελευταίους μήνες, το «χάος» έχει μετατραπεί στο απόλυτο πολιτικό εργαλείο για όλες τις πλευρές που ετοιμάζονται για τη μεγάλη εκλογική μάχη του 2027. Η κυβέρνηση το κρατάει «σκιάχτρο» για να φοβίσει όσους σκέπτονται να επιλέξουν μια διαφορετική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας, προβάλλοντας την ύπαρξή της ως τη σωτήρια «κανονικότητα». Μας παίζει κανονικότατα, επί της ουσίας.
Βρίσκει, όμως, και τα κάνει αφού την ίδια στιγμή στο ΠαΣοΚ το χάος έχει γίνει εσωτερική κανονικότητα με ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο να πλανάται πάνω από τη Χαριλάου Τρικούπη. Πώς κατάφερε μέσα σε 15 μήνες να βρεθεί ξανά (έστω δημοσκοπικά) στο ίδιο σημείο που κινούνταν πριν διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στη δευτερο-τρίτη, είναι κάτι που θα το μελετήσουν οι ιστορικοί (και πασοκικοί) αναλυτές.
Οπότε, Μητσοτάκης ή χάος; Σύμφωνα με τον Αντώνη Σαμαρά αυτές οι δύο έννοιες είναι ταυτόσημες, καθώς το πώς κυβερνά ο Πρωθυπουργός δημιούργησε αυτές τις συνθήκες. Ενδεχομένως να έχει σε αρκετό βαθμό δίκιο. Αλλά χωρίς αυτές τις συνθήκες, χωρίς το χάος, πώς θα έβρισκαν χώρο και κυρίως αφορμή να γεννηθούν ή να επιστρέψουν κομματικές δυνάμεις;
Το κόμμα από τα κάτω του Αλέξη Τσίπρα, το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού και οι αρχηγικές βλέψεις του ίδιου του κ. Σαμαρά, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης χωρίς το χάος. Είναι εμφανές ότι το χάος μπορεί να αποτελέσει και πολιτική μήτρα, παρά το ότι δεν μπορεί να δώσει πολιτική λύση.
Από το χάος τρέφονται προσωπικότητες εντός και εκτός κυβέρνησης, μέσα σε αυτό νιώθουν πιο άνετα κόμματα όπως η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση, αφού τα κοινά που υποστηρίζουν τέτοιες περιπτώσεις όπως τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο, προτιμούν το χάος πολύ περισσότερο και από το να βρεθεί λύση (ειδικά αν τους ζητηθεί να τη δώσουν οι ίδιοι).
Η μόνη που δεν θα κερδίσει από μια κατάσταση χάους, θα είναι η ίδια η χώρα, που έτσι κι αλλιώς έχει να διαχειριστεί αυτό που ήδη προκύπτει από τις διεθνείς εξελίξεις και το τέλος του δυτικού κόσμου όπως το ξέραμε.
Γι’ αυτό και τους επόμενους μήνες που η προεκλογική ένταση θα αυξηθεί, κερδισμένοι θα βγουν όσοι επενδύσουν στην τάξη και όχι το χάος.
Η τάξη και η ησυχία είναι αυτό που χρειάζεται κάθε σύγχρονο κράτος. Ούτε μόνιμη διαμαρτυρία και καταγγελία, αλλά μακριά από εμάς και η τάξη και η ασφάλεια που πηγάζουν από ιδεολογίες που δεν ανήκουν σε μια ελεύθερη δημοκρατία, οι οποίες δυστυχώς υπάρχουν (και) στη σημερινή κυβέρνηση.
Το χάος γεννά. Αλλά δεν κυβερνά. Στο τέλος, τις περισσότερες φορές ευτυχώς κυβερνά η λογική.
