Θέλει πια μεγάλη προσπάθεια να θυμηθεί κανείς πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσε στη χώρα μια πραγματική, επί της ουσίας, πολιτική συζήτηση. Οχι ένα ακόμη λεκτικό πυροτέχνημα, όχι έναν ακόμη καβγά για το θεαθήναι, αλλά μια κουβέντα με αρχή, μέση και τέλος για το τι συμβαίνει και – κυρίως – για το τι έρχεται. Μέρα με τη μέρα, η χώρα και μαζί η προσοχή μας βουλιάζει σε μια δεξαμενή τοξικότητας που καταπνίγει κάθε προοπτική σοβαρού διαλόγου.
Στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος άλλοτε χλευάζει ερευνητικές ομάδες που τολμούν να αμφισβητούν το εκάστοτε επίσημο αφήγημα και τα συναφή δελτία τύπου. Αλλες φορές, αντί να απαντά, απειλεί με μηνύσεις δημοσιογράφο που τον ενόχλησε με τις ερωτήσεις του. Επιχειρεί να μετατρέψει την υποχρέωση λογοδοσίας σε επιχείρηση εκφοβισμού.
Εφευρίσκει ποινικά αδικήματα και προαναγγέλλει διώξεις. Την ίδια μέρα, από τηλεοράσεως πρώην υπουργός απειλεί με μηνύσεις βουλευτές κόμματος της αντιπολίτευσης, που επίσης τον ενόχλησαν.
Στη Βουλή, ο υπουργός Μετανάστευσης εκτοξεύει τραμπικές κορόνες, όχι για να πείσει, αλλά για να μετρήσει χειροκροτήματα στο ακροδεξιό ακροατήριο που εξελίσσεται σε περιζήτητη «νύφη» με πολλούς μνηστήρες. Και την ίδια στιγμή, επίδοξοι πολιτευτές τοποθετούνται επί παντός επιστητού, αρκεί η συνέντευξη να γίνεται σε απολύτως ελεγχόμενο περιβάλλον, χωρίς ενοχλητικές ερωτήσεις και χωρίς πραγματική πίεση.
Εδώ ο κόσμος χάνεται και εμείς παρακολουθούμε σε επεισόδια την εκρηκτική κόντρα της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας με τον υπουργό Υγείας. Την ίδια ώρα, στην Ευρώπη συζητούν για στρατηγική αυτονομία, κοινή άμυνα, ακόμη και ομοσπονδοποίηση, αλλά εδώ εμάς αυτές οι συζητήσεις δεν μας αφορούν. Αυτά είναι για τους κουτόφραγκους.
Εμείς δεν προλαβαίνουμε γιατί παίζουμε χαρτοπόλεμο με μηνύσεις και εξώδικα. Η Κωνσταντοπούλου τον Γεωργιάδη, ο Γεωργιάδης την Κωνσταντοπούλου, ο Μαρινάκης τον Αβραμίδη, ο Βορίδης τους βουλευτές της Νέας Αριστεράς κι έχει ο Θεός. Γελάμε με το ξύλο στην τουρκική Εθνοσυνέλευση χαζεύοντας αφ’ υψηλού, σα να μην έχουμε κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Κάποτε μας σόκαρε η ωμότητα των Χρυσαυγιτών. Σήμερα δεν μας σοκάρει τίποτε. Η σκληρότητα του λόγου, η απαξίωση του αντιπάλου, η διαρκής ένταση έχουν γίνει καθημερινότητα. Συνηθίσαμε – ίσως και να εθιστήκαμε.
Κάπου στο βάθος, ο Πρωθυπουργός – που το 2018 από την αντιπολίτευση δήλωνε πως η συζήτηση για την Αναθεώρηση πρέπει να γίνεται σε ήρεμη περίοδο – καλεί σε διακομματική συναίνεση για το Σύνταγμα. Σαν να παρεμβάλλεται σκηνή από κάποια άλλη ταινία.
Η χώρα εισέρχεται σε μακρά προεκλογική περίοδο, με ένα πολιτικό σκηνικό ρευστό και σε ένα διεθνές περιβάλλον αβέβαιο, και κάθε μέρα στις τηλεοράσεις και τη Βουλή ο δημόσιος διάλογος περιορίζεται σε εξυπνακισμούς ή επιθέσεις για εγγυημένο virality. Είναι βέβαιο πως αυτό, αφενός, κάτι λέει για τη χώρα και για εμάς τους πολίτες, και, αφετέρου, αργά ή γρήγορα θα το βρούμε μπροστά μας.
