Είμαστε γενικώς ανυπόμονοι οι Ελληνες και έχουμε την τάση να προτρέχουμε. Αγχωνόμαστε με εκείνο που μας περιμένει παρακάτω, ενώ δεν δίνουμε τη σημασία που πρέπει σε αυτό που έχουμε μπροστά μας. Δείτε, ας πούμε, την αγωνία που διακατέχει το πολιτικό προσωπικό με το ενδεχόμενο ακυβερνησίας στο μέλλον. Τι μας περιμένει αν δεν καταφέρουμε να βγάλουμε κυβέρνηση!

Δεν μέμφομαι καθόλου όσους ανησυχούν, άλλωστε συμμερίζομαι απολύτως τις ανησυχίες τους. Είναι πολύ φυσικό, μετά από μια χαμένη δεκαετία για όλους μας, να έχουμε επανεκτιμήσει το αγαθό της πολιτικής σταθερότητας και μάλιστα όταν γύρω μας το διεθνές περιβάλλον μοιάζει να επιστρέφει στους κανόνες του 19ου αιώνα.

Κρίνοντας από την εξέλιξη των αγροτικών μπλόκων, η απάντηση στο ερώτημα παραπάνω είναι αρνητική. Εν πάση περιπτώσει, επί ενάμιση μήνα τώρα είναι σαν μην έχουμε κυβέρνηση, τουλάχιστον όσον αφορά τις εθνικές οδούς. Εκεί κάνει κουμάντο μια άλλη κυβέρνηση, η κυβέρνηση του κάμπου – ας την πούμε έτσι σε αντιδιαστολή προς τη λεγόμενη κυβέρνηση του βουνού. Είναι η κυβέρνηση των τρακτέρ. Αρχικά, η εκλεγμένη κυβέρνηση αντιμετώπιζε τους καταληψίες με δημοκρατικό «κουλ». Καλά κάνουν, είναι δικαίωμά τους να διαμαρτύρονται, έχουν τα δίκια τους κ.λπ. Τέτοια πράγματα λέγονταν από κυβερνητικά στελέχη.

Ηταν αισθητό το κλίμα ανοχής από την πλευρά της νόμιμης κυβέρνησης και επιδεικτική η προσπάθειά της να μη θίξει τους καταληψίες. Ισως επειδή τη βάρυνε η ενοχή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τηρουμένων των αναλογιών, λοιπόν, αντιμετώπισε τη συγκεκριμένη κρίση όπως η κυβέρνηση Καραμανλή την εξέγερση του 2008, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Παραλυσία. Δεν κάνουμε τίποτα και περιμένουμε να περάσει, χωρίς να προκαλούμε.

Πλησιάζοντας στις γιορτές και με τις ανησυχίες να εντείνονται για τις «αποδράσεις» στις εξοχές, περάσαμε στο δεύτερο στάδιο αντιμετώπισης. Η κυβέρνηση θυμήθηκε ότι υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν αυτή την κατάσταση στις εθνικές οδούς. Το θυμήθηκε μόνο, δεν έκανε τίποτα για να τον εφαρμόσει, ούτε καν απείλησε ότι θα τον εφαρμόσει. Απλώς, άρχισε να το λέει και δημοσίως, ίσως για να πάρει θάρρος η ίδια, αλλά και για να περάσει το υπονοούμενο στους καταληψίες. Αισίως περάσαμε στο τρίτο στάδιο, αφού ξεμπερδέψαμε με τελετές και λειτουργίες.

Είμαστε πια στο Plan B, που το λέμε στα ξένα για λόγους μάρκετινγκ. Αρχίζει, δηλαδή, να διαγράφεται στο βάθος του ορίζοντα (αν προσέξετε, με λίγη προσπάθεια θα το διακρίνετε…) το ενδεχόμενο να επιβληθούν πρόστιμα σε όσους κρατούν τους δρόμους κλειστούς! Αφού πρώτα, υποθέτω, τακτοποιηθεί η «εκκρεμότητα» με εκείνους τους αγρότες στην Κρήτη, που κατέστρεψαν οχήματα της Αστυνομίας και πήραν στο κυνήγι τους αστυνομικούς με τις μαγκούρες…

Στο μεταξύ, η νόμιμη κυβέρνηση υποχωρεί σε όλα τα μέτωπα έναντι των μπλόκων. Στο διπλωματικό, κατ’ αρχάς, αφού αναγνωρίζει εμμέσως την κυβέρνηση του κάμπου, από την ώρα που την προσκαλεί σε συνομιλίες και μάλιστα στο Μαξίμου. Επίσης στο οικονομικό, όπου η κυβέρνηση σταδιακά ικανοποιεί όλα τα αιτήματά τους, ακόμη και εκείνα που δεν συζητούσε στην αρχή. Την ίδια ώρα, οι δρόμοι μένουν πάντα κλειστοί, οι ζημιές στο εμπόριο συσσωρεύονται, οι αγωγές κατά του Δημοσίου δεν θα αργήσουν –ευτυχώς για το Δημόσιο, όμως η Δικαιοσύνη πάντα αργεί, οπότε όσοι ζημιώθηκαν ας πρόσεχαν.

Το παρήγορο, πάντως, για τη νόμιμη κυβέρνηση είναι ότι σιγά-σιγά το γόητρό της ενισχύεται, κάτι που οι αγρότες των μπλόκων θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν. Τις προάλλες, λ.χ., παραλάβαμε τον «Κίμωνα», την πρώτη φρεγάτα τύπου Belharra. Oπως άκουσα μάλιστα να λέει ένας δημοσιογράφος για την τελετή ένταξής της στον στόλο, με την τριήρη και τον «Αβέρωφ», «ο συμβολισμός της ήταν η αδιάλειπτη κυριαρχία στη θάλασσα επί 3.000 χρόνια». Αδιάλειπτη κυριαρχία; Για 3.000 χρόνια μάλιστα; (O,τι πείτε, μη σας χαλάσω το χατίρι…) Μέσα στο καλοκαίρι μάλιστα, όπως ακούω, πρόκειται να παραληφθεί και η δεύτερη Belharra. Ελπίζω, λοιπόν, ότι μέχρι τότε οι καταληψίες θα έχουν πάρει το μήνυμα.

GREAT TELEVISION

Παρότι ο πρόεδρος Τραμπ ανήγγειλε ότι «έρχεται βοήθεια» στους Ιρανούς που διαδηλώνουν κατά του καθεστώτος των μουλάδων, διακινδυνεύω την πρόβλεψη – μεταξύ σοβαρού και αστείου – ότι μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει στρατιωτικό πλήγμα των ΗΠΑ. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχουν τηλεοπτικά συνεργεία στο Ιράν και επίσης οι επικοινωνίες με τον έξω κόσμο έχουν διακοπεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να προκύψει «great television» από μια στρατιωτική επιχείρηση.

Αυτό είναι το κριτήριο για τον Τραμπ: το τηλεοπτικό θέαμα. Hταν «great television» για τον πρόεδρο ο εξευτελισμός του Ζελένσκι στην πρώτη επίσκεψή του, όπως ήταν επίσης και η στρατιωτική επιχείρηση στο Καράκας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η δεύτερη προεδρική θητεία του Τραμπ εξελίσσεται σαν τηλεοπτικό ριάλιτι. Φοβάμαι μήπως ισχύει το αντίστροφο, μήπως δηλαδή ένα τηλεοπτικό ριάλιτι έχει εκλεγεί στην προεδρία των ΗΠΑ…