Στο Παρίσι, δύο υποψήφιοι δήμαρχοι έβαλαν chatbot να κάνουν εκστρατεία για λογαριασμό τους. Ο ένας στηρίχθηκε στη γαλλική τεχνολογία Mistral, ο άλλος στο Gemini της Google και αυτομάτως η επιλογή έγινε αμέσως πολιτικό επιχείρημα. «Μιλάς για ψηφιακή κυριαρχία και χρησιμοποιείς αμερικανικό AI;» και η απάντηση ήρθε με το αζημίωτο: το δικό μας bot έχει χαμηλότερο «hallucination rate».
Επειδή την τελευταία φράση δεν τη λένε και στο χωριό μας, σημαίνει ότι λέει λιγότερες ανοησίες. Αν αυτό, ωστόσο, ήταν κριτήριο εκλογής και στους «ανθρώπινους» πολιτικούς, θα είχαμε άλλη χώρα. Και άλλον πλανήτη. Το chatbot πάντως, ως πολιτικό εργαλείο, δεν είναι ούτε έκπληξη ούτε πρωτοτυπία. Είναι η φυσική συνέχεια μιας τάσης που ξεκίνησε με τα email newsletters και τα social media: ο υποψήφιος μπορεί πλέον να «μιλά» με χιλιάδες ψηφοφόρους ταυτόχρονα, χωρίς να χρειαστεί να ξεκουραστεί, να φάει ή να αντιμετωπίσει μια δύσκολη ερώτηση απροετοίμαστος.
Το bot ξέρει το πρόγραμμα απέξω. Δεν ξεφεύγει, δεν παρεκκλίνει, δεν μπλέκεται σε σκάνδαλα. Είναι, με άλλα λόγια, ό,τι πιο κοντά στον ιδανικό υποψήφιο που έχει παραγάγει η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα.
Το ερώτημα που μένει δεν είναι τεχνολογικό. Είναι πολιτικό. Πότε σταματάμε να μιλάμε για «εργαλείο» του πολιτικού και αρχίζουμε να μιλάμε για αντικατάστασή του; Και αν το bot εκπροσωπεί καλύτερα το πρόγραμμα από τον ίδιο τον υποψήφιο, τότε ποιον, ακριβώς, ψηφίζουμε;
Στην Ελλάδα, το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη γεύση. Εχουμε ήδη πολιτικούς που λειτουργούν ως bot: επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, δεν απαντούν στις ερωτήσεις που τους τίθενται, ενοχλούνται από ερωτήσεις που δεν τους αρέσουν, πηγαίνουν ξανά και ξανά σε νοσοκομεία για να δώσουν σόου και έχουν hallucination rate που θα έκανε την Google να ντραπεί.
Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι το AI τουλάχιστον δεν έχει κόμμα που να το κρατά σε θέση από φόβο.
Η Sarah Knafo, υποψήφια δήμαρχος Παρισιού και συγγραφέας έκθεσης για την ψηφιακή κυριαρχία, χρησιμοποίησε αμερικανικό AI. Η αντίφαση δεν εκπλήσσει πια. Μπορεί να θέλεις να είσαι ανεξάρτητος αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να χρησιμοποιείς εργαλεία εκείνου από τον οποίο ζητάς ανεξαρτησία. Οι Γερμανοί έκαναν ό,τι έκαναν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά με γερμανικά αυτοκίνητα γέμισε μετά η Ευρώπη. Αυτό που αλλάζει πραγματικά δεν είναι η τεχνολογία. Είναι η σχέση ανάμεσα στον πολιτικό και τον ψηφοφόρο. Αν ο δεύτερος αρχίσει να εμπιστεύεται περισσότερο το bot από τον πολιτικό, τότε το πρόβλημα δεν είναι το AI. Είναι ο πολιτικός που το χρειάστηκε.
Στην Αλβανία πρόσφατα δημιούργησαν τον πρώτο AI Υπουργό. Μπορεί να πλησιάζει η ώρα του ΑδωνιGPT. Και μετά ποιος μας σώζει.
