Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια κληρονομιά που λάβαμε αλλά δεν ζητήσαμε ποτέ. Γεννηθήκαμε μέσα στην Ευρώπη, σε ένα επιπλωμένο σπίτι. Οι τοίχοι ήταν όρθιοι, οι κανόνες γραμμένοι, η ιστορία προσεκτικά και σχολαστικά παρουσιασμένη για να τη θαυμάζουμε. Μας είπαν να είμαστε ευγνώμονες, και είμαστε – ειλικρινά. Ομως η ευγνωμοσύνη δεν ταυτίζεται με την επιλογή.
Η γενιά μας δεν έχτισε την Ευρώπη, την κληρονόμησε. Κληρονομήσαμε την ειρήνη της, τους θεσμούς της, τα ιδανικά της, τα όνειρά της, αλλά και τις σιωπές της, τις ημιτελείς συζητήσεις και τους σιωπηλούς φόβους της. Μας ζητείται να προστατεύσουμε πράγματα που δεν σχεδιάσαμε, να ορίσουμε αξίες τις οποίες σπάνια είχαμε την ευκαιρία να κρίνουμε.
Η Ευρώπη μιλάει συχνά για τη νεολαία, όμως συνήθως μιλάει για εμάς αντί με εμάς. Η συμμετοχή ενθαρρύνεται, αλλά η δέσμευση είναι περιορισμένη. Μας καλούν να ψηφίσουμε, να προσφέρουμε εθελοντικά, να πιστέψουμε, αλλά όχι πάντα να συνδιαμορφώσουμε. Παρ’ όλα αυτά, η κληρονομιά αυτή δεν μας είναι αδιάφορη. Ακριβώς επειδή δεν την επιλέξαμε, νιώθουμε το βάρος της με διαφορετικό τρόπο. Το να κληρονομείς δεν σημαίνει να κατέχεις, σημαίνει να φέρεις την ευθύνη χωρίς νοσταλγία. Δεν θέλουμε μια Ευρώπη του παρελθόντος. Θέλουμε μια Ευρώπη ζωντανή και όρθια, τόσο ισχυρή που δεν θα καταρρεύσει μεμιάς αν αμφισβητηθεί.
Το μέλλον της Ευρώπης δεν θα διαφυλαχθεί από εκείνους που θυμούνται τις απαρχές της, αλλά από εκείνους που θα τολμήσουν να την επανερμηνεύσουν. Από εκείνους που θα τολμήσουν να υψώσουν τη φωνή τους, να την επαναξιολογήσουν και να την αμφισβητήσουν. Το να αγαπάς την Ευρώπη δεν σημαίνει να την ακολουθείς τυφλά, αλλά να εμπλέκεσαι κριτικά, να πιέζεις για τη βελτίωσή της και να αρνείσαι να προσποιείσαι ότι όλα είναι τέλεια.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν πρέπει να γίνει μια ανάμνηση και, για να επιτευχθεί αυτό, είναι ανάγκη να μετεξελιχθεί από κληρονομιά σε δημιουργική δράση.
Elodie Cai, Λουξεμβούργο, Τεχνικό Λύκειο Ετελμπρίκ (Lycee Technique d’Ettelbruck)
