Στις 2 Ιουνίου του 1946 η Ιταλία έκανε ένα μεγάλο και γενναίο βήμα προς την ιστορική λύτρωση, μόνο που πριν έπρεπε να αφήσει πίσω της ένα βαρίδι: τον οίκο της Σαβοΐας.
Η χώρα που προσπαθούσε να επανεκκινήσει μέσα από τα συντρίμμια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν κοινωνικά τραυματισμένη, γεωγραφικά διχασμένη και οικονομικά καθημαγμένη. Η φασιστική ονείρωξη του Μπενίτο Μουσολίνι είχε μεταλλαχτεί σε έναν αιματοβαμμένο εφιάλτη και η ιταλική κοινωνία, ισορροπώντας μεταξύ συνενοχής και ενοχής αναζητούσε ένα σύμβολο για να αποκηρύξει.
Η μοναρχία ήταν ο πιο εύκολος αλλά κυρίως ο πιο δίκαιος στόχος.
Εκείνη τη δεύτερη ημέρα του Ιουνίου οι Ιταλοί πολίτες, άνδρες αλλά και γυναίκες (για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας σε εθνικές κάλπες) κλήθηκαν να πάρουν μια απόφαση υπαρξιακής σημασίας που θα καθόριζε τη μοίρα των επόμενων γενεών. Έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ μοναρχίας και δημοκρατίας.
Η προεκλογική εκστρατεία ήταν όσο σκληρή και πολωμένη μπορεί να υποθέσει κανείς, αποκαλύπτοντας με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το κοινωνικό ρήγμα μεταξύ βορά και νότου της ιταλικής χερσονήσου.
Ο βιομηχανικός βορράς, βαθιά τραυματισμένος από τη ναζιστική κατοχή και με νωπή τη μνήμη της αντίστασης έκλινε συντριπτικά υπέρ της Δημοκρατίας. Στον αντίποδα, ο αγροτικός, παραδοσιακός και συντηρητικός νότος υπό το φόβο του αγνώστου και του κομμουνιστικού «κινδύνου» εξακολουθούσε να πίνει νερό στο όνομα του στέμματος.
Το αποτέλεσμα του σημαδιακού δημοψηφίσματος επιβεβαίωσε το διχασμό. Ήταν μεν οριακό αλλά αποδείχτηκε αδιαμφισβήτητο.
Με ποσοστό 54,27%, δηλαδή περίπου 12 εκατομμύρια ψήφους έναντι 10 εκατομμυρίων, οι Ιταλοί πολίτες αποφάσισαν να γυρίσουν οριστικά σελίδα. Μέσα σε μια νύχτα ο Οίκος της Σαβοΐας, μια πανίσχυρη δυναστεία με ρίζες στον 11ο αιώνα και ταυτισμένη με την ενοποίηση των αλλοτινών βασιλείων της Ιταλίας κατέρρευσε.
Η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας δεν ήταν μόνο μια πολιτική ήττα για τη γαλαζοαίματη ιταλική φαμίλια. Κυρίως σήμανε τον ξεριζωμό της από τα πάτρια εδάφη.
Ο βασιλιάς Ουμπέρτο Β΄ και η οικογένειά του κηρύχθηκαν ανεπιθύμητοι στη χώρα, απόφαση που σφραγίστηκε με την περίφημη 13η μεταβατική διάταξη του νέου ιταλικού Συντάγματος του 1948. Οι άρρενες απόγονοι του οίκου της Σαβοΐας είχαν απολέσει το δικαίωμα της εισόδου και της παραμονής στην ιταλική επικράτεια.
Κανείς βεβαίως τότε δεν μπορούσε να προβλέψει πως η εξορία τους θα διαρκούσε για περισσότερο από μισό αιώνα. Δηλαδή διάστημα συντριπτικά μεγαλύτερο από τις 34 ημέρες που πέρασε ο τελευταίος βασιλιάς της Ιταλίας στο θρόνο του.
Ουμπέρτο Β΄: Ο «Βασιλιάς του Μαΐου» και η μελαγχολία της εξορίας
Ο Ουμπέρτο Β΄ είχε το προνόμιο να ανήκει στο χιλιοτραγουδισμένο οίκο της Σαβοΐας αλλά και την ατυχία να αναλάβει να διασώσει έναν θεσμό που ο ίδιος ο πατέρας του, Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄ είχε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποδομήσει.
Ο Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄ ήταν στην πραγματικότητα εκείνος που είχε προσδέσει τη μοίρα της βασιλικής οικογένειας στο άρμα του φασισμού.
Εκείνος είχε ανοίξει διάπλατο το δρόμο του Μπενίτο Μουσολίνι προς την εξουσία το 1922, εκείνος ήταν που έβαλε την υπογραφή του στους επαίσχυντους ρατσιστικούς νόμους του 1938, στρώνοντας το νομικό χαλί για τις διώξεις των Ιταλοεβραίων, εκείνος ήταν που τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά τη σύναψη ανακωχής με τους Συμμάχους, εγκατέλειψε τη Ρώμη και άφησε τον ιταλικό στρατό ακέφαλο στο έλεος των αντιποίνων των Ναζί.
Όταν αποφάσισε να παραιτηθεί τον Μάιο του 1946, παραδίδοντας τον θρόνο στον γιο του σε μια απέλπιδα και τελικά αναποτελεσματική προσπάθεια να σώσει τη δυναστεία ενόψει του δημοψηφίσματος, το γκολ είχε ήδη μπει από τα αποδυτήρια.
Ο Ουμπέρτο Β’ κυβέρνησε τη χώρα για μόλις 34 ημέρες, γεγονός που του χάρισε το άχαρο προσωνύμιο «Ο Βασιλιάς του Μαΐου». Η σύζυγός του, Μαρία Ζοζέ του Βελγίου –μια καλλιεργημένη, αντισυμβατική γυναίκα που διατηρούσε ανοιχτούς διαύλους με αντιφασιστικούς κύκλους και έμεινε γνωστή ως η Κόκκινη Βασίλισσα– δεν μπόρεσε να σώσει το γόητρο της οικογένειας.
Στις 13 Ιουνίου 1946, αρνούμενος να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο όπως τον προέτρεπαν φανατικοί φιλοβασιλικοί κύκλοι, ο Ουμπέρτο Β΄ επιβιβάστηκε σε ένα αεροπλάνο με προορισμό το εξωτερικό.
Εγκαταστάθηκε στο Κασκαΐς της Πορτογαλίας, έναν τόπο που είχε γίνει καταφύγιο εξόριστων μοναρχών της Ευρώπης. Εκεί έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής προσπαθώντας να χωνέψει και να μεταβολίσει τη θλίψη ενός μονάρχη χωρίς βασίλειο.
Ο γάμος του με την Μαρία Ζοζέ διαλύθηκε αθόρυβα ενώ ο ίδιος πέθανε το 1983 στη Γενεύη περιστοιχισμένος από τους αυλικούς του, οι οποίοι φρόντισαν να ικανοποιήσουν την τελευταία του επιθυμία, τοποθετώντας λίγο χώμα από τη Νάπολη στο φέρετρό του.
Βιτόριο Εμανουέλε: Ο αλαζόνας πρίγκιπας της Νάπολης
Όσο θλιμμένος και πικραμένος υπήρξε ο Ουμπέρτο Β΄, τόσο αλαζόνας και έκδοτος σε κάθε λογής ηδονές έζησε ο γιος του (και διάδοχος άνευ θρόνου) Βιτόριο Εμανουέλε.
Ο διάδοχος του ιταλικού θρόνου ήταν μόλις 9 ετών όταν εγκατέλειψε τα ανάκτορα του Κυρηναλίου. Μεγάλωσε κυρίως στην Ελβετία και τη Γαλλία και γαλουχήθηκε με το αφήγημα μιας κολοσσιαίας ιστορικής αδικίας. Έμαθε από μικρός να θεωρεί ότι η ιστορία, η Ιταλία, τελικά ο κόσμος ολόκληρος του χρωστούσε.
Χωρίς το βάρος των κρατικών καθηκόντων να τον περιορίζει, αλλά με άφθονο χρήμα και διεθνείς διασυνδέσεις σε ανώτατο επίπεδο, ο βίος του ήταν αντιστρόφως ανάλογος της έκπτωσης της οικογένειάς του από τα βασιλικά οφίκια: ανέμελος, τρυφηλός, προκλητικός, και ενίοτε στα όρια της παρανομίας.
Ο Βιτόριο Εμανουέλε δραστηριοποιήθηκε για χρόνια ως μεσάζων για πωλήσεις στρατιωτικών ελικοπτέρων και όπλων σε αραβικά κράτη, έκανε στενή παρέα με αμφιλεγόμενους επιχειρηματίες, ενώ το όνομά του ενεπλάκη και σε δημοσιεύματα για την υπόθεση της διαβόητης μυστικής μασονικής στοάς Propaganda Due που απασχόλησε την Ιταλία.
Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι το είχε στο αίμα του να προκαλεί. Όχι μόνο τους συμπατριώτες του αλλά ακόμα και την ίδια του την οικογένεια.
Το 1971 για παράδειγμα ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του, όταν παντρεύτηκε στην Τεχεράνη –εν μέσω των περίφημων χλιδάτων, αυτοκρατορικών εορτασμών για τα 2.500 χρόνια της Περσικής Αυτοκρατορίας που είχε οργανώσει ο Σάχης– τη Μαρίνα Ντόρια.
Η Ντόρια δεν είχε ούτε σταγόνα γαλάζιου αίματος στις φλέβες. Ήταν όμως μια πάμπλουτη Ελβετή κληρονόμος και παγκόσμια πρωταθλήτρια του θαλάσσιου σκι. Ο Ουμπέρτο Β΄ αρνήθηκε πεισματικά να δώσει την ευλογία του σε αυτόν τον αταίριαστο κατά τη γνώμη του γάμο και μάλιστα δεν παρέστη καν στη γαμήλια τελετή.
Πάντως, ο Βιτόριο Εμανουέλε και η Μαρίνα Ντόρια εκπλήρωσαν το δυναστικό τους καθήκον παραδίδοντας στην έκπτωτη βασιλική οικογένεια έναν αρσενικό διάδοχο, τον Εμανουέλε Φιλιμπέρτο.
Η οικογενειακή έριδα ουδόλως επισκίασε την οικογενειακή ζωή του Βιτόριο Εμανουέλε και της Ντόρια. Οι δυο τους που είχαν μάλιστα γεννηθεί την ίδια ημέρα αλλά με δύο χρόνια διαφορά ξεχειμώνιαζαν στα κοσμοπολίτικα θέρετρα των Άλπεων, διατηρούσαν πολυτελή διαμερίσματα στη Γενεύη ενώ τα καλοκαίρια μετέφεραν το στρατηγείο τους στην Κυανή Ακτή.
Αγαπημένο τους καταφύγιο ήταν το Καβαλό, ένα μικροσκοπικό, ιδιωτικό νησί ανάμεσα στην Κορσική και τη Σαρδηνία. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία, ούτε αφορούσε αποκλειστικά στο φυσικό κάλλος ή τους ζάμπλουτους παραθεριστές του νησιού.
Το Καβαλό ανήκε στη γαλλική επικράτεια, άρα ο πρίγκιπας μπορούσε να παραθερίζει εκεί νόμιμα, σε απόσταση μάλιστα αναπνοής από τις ακτές της γενέτειρας των προγόνων του.
Εκεί, σε αυτή την πολυτελή απομόνωση, ο Βιτόριο Εμανουέλε συμπεριφερόταν ως ο απόλυτος άρχων, θεωρώντας λίγο πολύ το νησί τσιφλίκι του.
Έγκλημα (χωρίς τιμωρία) στο Καβαλό
Πράγμα που έγινε ηλίου φαεινότερον με τον πιο τραγικό τρόπο το καλοκαίρι του 1978.
Ήταν στις 17 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς όταν μια παρέα καλοζωισμένων νεαρών Ιταλών επέλεξε να περάσει λίγες ώρες στο Καβαλό.
Λόγω μιας ξαφνικής θαλασσοταραχής αποφάσισαν να διανυκτερεύσουν στα σκάφη του στο μικρό λιμάνι του νησιού.
Η θορυβώδης παρουσία τους εξόργισε τον Βιτόριο Εμανουέλε. Όταν συνειδητοποίησε πως οι νεαροί είχαν δανειστεί κατά τη μία εκδοχή (ή λύσει κατά μία άλλη) το μικρό φουσκωτό του σκάφος, ο 39χρονος τότε γαλαζοαίματος γόνος εξεμάνη.
Οπλισμένος με μία καραμπίνα, πλησίασε τα σκάφη των Ιταλών μέσα στο σκοτάδι. Μετά από λεκτικές αψιμαχίες, άρχισε να απειλεί και, σε κατάσταση παροξυσμού, πυροβόλησε δύο φορές. Μία από τις σφαίρες διαπέρασε το σκαρί ενός σκάφους, τρυπώντας το λεπτό τοίχωμα, και καρφώθηκε κατευθείαν στην κοιλιακή χώρα ενός 19χρονου αγοριού που κοιμόταν ανύποπτο.
Ήταν μια τραγική ειρωνεία της τύχης. Το θύμα, ο 19χρονος Γερμανός Ντιρκ Χάμερ, δεν είχε καμία σχέση με τους Ιταλούς που προκάλεσαν τη φασαρία, ούτε φυσικά με τον πρίγκιπα. Είχε αποφασίσει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή να ακολουθήσει την παρέα στην εκδρομή στο Καβαλό, προκειμένου να μην αφήσει μόνη την αδελφή του, Μπίργκιτ Χάμερ, η οποία είχε στεφθεί Μις Γερμανία το 1976.
Ακολούθησαν ώρες αγωνίας που έγιναν μήνες. Ο Χάμερ μεταφέρθηκε σε νοσοκομεία, υποβλήθηκε σε πολλαπλές επεμβάσεις, υπέστη ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού και, τελικά, μετά από μακρά νοσηλεία, υπέκυψε τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Ο Βιτόριο Εμανουέλε συνελήφθη, προφυλακίστηκε για μερικές εβδομάδες στην Κορσική, αλλά αποφυλακίστηκε με εγγύηση στις αρχές Οκτωβρίου του 1978.
Η δίκη που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι με μεσολάβηση 13 ετών το 1991 υπήρξε για πολλούς μνημείο συγκάλυψης αλλά και επίδειξης ισχύος.
Το δικαστήριο αθώωσε τον Βιτόριο Εμανουέλε για την κατηγορία της ανθρωποκτονίας (ακόμα και της εξ αμελείας) και τον καταδίκασε με αναστολή μόνο για παράνομη οπλοκατοχή. Ο πρίγκιπας πανηγύριζε την αθωότητά του.
Όμως, η αδελφή του θύματος Μπίργκιτ Χάμερ αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής της στο να αποδείξει την ενοχή του πρίγκιπα και να δικαιώσει τη μνήμη του Ντιρκ Χάμερ.
Οι μεταγενέστερες αποκαλύψεις έδωσαν νέα βαρύτητα στους ισχυρισμούς της.
Το 2006, ο Βιτόριο Εμανουέλε (έχοντας πλέον επιστρέψει στην Ιταλία) συνελήφθη στο πλαίσιο της επιχείρησης Vallettopoli και προφυλακίστηκε με κατηγορίες για διαφθορά, συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και εκμετάλλευση πορνείας (οι οποίες κατέπεσαν στο δικαστήριο).
Όμως στη διάρκεια της κράτησής του, αγνοώντας ότι υπήρχε κρυφή κάμερα των αρχών στο κελί του, ακούστηκε να καυχιέται ότι η μοιραία σφαίρα είχε φύγει από το δικό του όπλο και ότι είχε καταφέρει να ξεγελάσει τις γαλλικές δικαστικές αρχές.
Μπεατρίς Μπορομέο: Η νέμεσις μιας ριζοσπάστριας πριγκίπισσας
Η υπόθεση της δολοφονίας του Ντιρκ Χάμερ θα είχε ξεθωριάσει και πιθανότατα θα είχε χαθεί στη λήθη του χρόνου, εάν μια γυναίκα με επίσης αριστοκρατική καταγωγή δεν την είχε αναμοχλεύσει. Το όνομα αυτής Μπεατρίς Μπορομέο.
Η Μπορομέο είναι το απόλυτο it girl της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Ή μάλλον είχε όλες τις προδιαγραφές για να είναι ως κόρη του Κάρλο Φερντινάντο, κόμη της Αρόνα και της κόμισσας Πάολα Μαρτσότο, αλλά και ως εξ αγχιστείας μέλος της οικογένειας του Πριγκιπάτου του Μονακό – το 2015 παντρεύτηκε τον γιο της Καρολίνας του Μονακό Πιερ Κασιράγκι.
Όμως η ίδια επέλεξε για τον εαυτό της το ρόλο της ερευνήτριας δημοσιογράφου και αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή και άθεη.
Η Μπορομέο έφυγε από το σπίτι της στα 16 της χρόνια μετά από ομηρικούς καβγάδες με τη μητέρα της, δούλεψε ως μοντέλο (κάνοντας πασαρέλα για τη Chanel στη Ρώμη) για να χρηματοδοτήσει μόνη της τις σπουδές της στη Νομική του Πανεπιστημίου Μποκόνι στο Μιλάνο και πήρε master στη δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Ενδεικτικό του χαρακτήρα της είναι ότι την ημέρα του γάμου της εγκατέλειψε για λίγο τους 700 υψηλούς καλεσμένους της προκειμένου να πάρει συνέντευξη από μια ηγετική φυσιογνωμία της ιταλικής μαφίας, υπακούοντας σε εντολή του αρχισυντάκτη της.
Το 2015, όταν ανήκε στο δυναμικό της ιταλικής εφημερίδας «Il Fatto Quotidiano», η Μπορομέο εξασφάλισε και έφερε στο φως την πλήρη απομαγνητοφώνηση της ομολογίας του Βιτόριο Εμανουέλε από την κρυφή κάμερα της φυλακής.
Για εκείνη, ο θάνατος του Ντιρκ Χάμερ δεν ήταν απλώς ένα ακόμα ρεπορτάζ ή μια αποκάλυψη, αλλά ένα πολύ προσωπικό ζήτημα, καθώς η μητέρα της υπήρξε από τα νεανικά της χρόνια η πιο στενή φίλη της Μπίργκιτ Χάμερ.
Αποτέλεσμα της συστηματικής έρευνάς της ήταν το ντοκιμαντέρ «The King who never was» (Netflix) για τις ανάγκες του οποίου πέτυχε το αδιανόητο.
Έπεισε τον ίδιο τον Βιτόριο Εμανουέλε και τον γιο του, Εμανουέλε Φιλιμπέρτο, να καθίσουν απέναντι από την κάμερά της, να αφηγηθούν τη δική τους εκδοχή της ιστορίας και τελικά να εκτεθούν εν πολλοίς μόνοι τους για όσα συνέβησαν το 1978 στο Καβαλό.
Πόσο κοστίζει μισός αιώνας εξορίας;
Το 2002 η ιταλική Βουλή σε μια κίνηση ιστορικής ωριμότητας και συμφιλίωσης με το παρελθόν ψήφισε την αναθεώρηση του Συντάγματος επιτρέποντας στους άρρενες απογόνους των Σαβόια να επιστρέψουν στην Ιταλία ως ελεύθεροι πολίτες.
Αντί για τη σεμνοταπεινοσύνη που θα περίμενε κανείς να επιδείξουν τα μέλη του οίκου της Σαβοΐας, η πρώην βασιλική οικογένεια αποφάσισε να κάνει την ανατροπή.
Το 2007 ο Βιτόριο Εμανουέλε, και ο γιος του Εμανουέλε Φιλιμπέρτο κατέθεσαν αγωγή, ζητώντας από το ιταλικό κράτος το ποσό των 260 εκατομμυρίων ευρώ ως «ηθική αποζημίωση» για τα 56 χρόνια που στερήθηκαν την πατρίδα τους.
Με περίσσευμα θράσους απαίτησαν ακόμα την επιστροφή των κατασχεμένων βασιλικών ακινήτων, στα οποία συμπεριλαμβανόταν η Villa Ada στη Ρώμη και, κυρίως, το Παλάτι του Κυρηναλίου – δηλαδή το ίδιο το σημερινό Προεδρικό Μέγαρο της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Η αντίδραση ήταν θυελλώδης. Το κράτος, η κοινή γνώμη και ο Τύπος εξερράγησαν. Το πρωθυπουργικό γραφείο προειδοποίησε τους Σαβόια ότι εάν επέμεναν στο αίτημά τους, η Ιταλική Δημοκρατία θα μπορούσε να καταθέσει ανταγωγή, ζητώντας από την οικογένεια αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων για τις καταστροφές και τους νεκρούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και για την ηθική αυτουργία στην επιβολή των ρατσιστικών νόμων από τον προπάππο τους.
Οι Σαβόια, μπροστά στον κίνδυνο της γελοιοποίησης υπαναχώρησαν.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα η οικογένεια επανήλθε. Και μάλιστα δριμύτερη. Το 2022 στο στόχαστρο των διεκδικήσεών τους μπήκε το θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ιταλίας.
Στις 5 Ιουνίου 1946, τρεις ημέρες μετά το δημοψήφισμα και λίγο πριν αναχωρήσει για την εξορία, ο Ουμπέρτο Β΄ είχε παραδώσει στον τότε διοικητή της Τράπεζας (και μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας) Λουίτζι Εϊνάουντι ένα βαρύ δερμάτινο βαλιτσάκι.
Τι περιείχε; Τα πετράδια του στέμματος, δηλαδή 6.732 διαμάντια, 2.000 μαργαριτάρια, σπάνια ζαφείρια και ρουμπίνια, δεμένα σε περιδέραια, περίτεχνες τιάρες και καρφίτσες ιστορικής αξίας.
Ο Ουμπέρτο Β΄ είχε αφήσει ένα αινιγματικό σημείωμα, ζητώντας να φυλαχθούν «έως ότου τεθούν στη διάθεση εκείνων που έχουν το δικαίωμα να τα κατέχουν». Για δεκαετίες, το βαλιτσάκι παρέμενε σφραγισμένο στα έγκατα της Via Nazionale στη Ρώμη.
Οι Σαβόια, εκμεταλλευόμενοι τη νομική ασάφεια της φράσης, υποστήριξαν πως τα κοσμήματα –η εμπορική αξία των οποίων εκτιμήθηκε τότε στα 300 εκατ. ευρώ – ήταν ιδιωτική οικογενειακή περιουσία και όχι δημόσια. Απείλησαν με μηνύσεις τον Πρωθυπουργό, το Υπουργείο Οικονομικών και την Τράπεζα της Ιταλίας για να τα πάρουν πίσω.
Το ιταλικό κράτος παραμένει μέχρι και σήμερα ανένδοτο, υποστηρίζοντας ακράδαντα πως τα επίμαχα κοσμήματα ανήκουν στον ιταλικό λαό.
Εμανουέλε Φιλιμπέρτο: Ο πρίγκιπας των reality shows
Ο Βιτόριο Εμανουέλε έφυγε από τη ζωή τον Φεβρουάριο του 2024, σε ηλικία 86 ετών, χωρίς να έχει αποκτήσει ξανά τα διαμαντικά των προγόνων του και κυρίως δίχως να ζητήσει ποτέ μια ειλικρινή συγνώμη από την οικογένεια Χάμερ για το περιστατικό στο Καβαλό.
Άφησε πίσω του την υστεροφημία του αμφιλεγόμενου και τον μοναχογιό του, σημερινό αυτοαποκαλούμενο πρίγκιπα της Βενετίας και θεωρητικό διεκδικητή ενός θρόνου που αποτελεί πλέον μόνο μουσειακό έκθεμα.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελβετία, ο 53χρονος σήμερα Εμανουέλε Φιλιμπέρτο μιλούσε ιταλικά με βαριά γαλλική προφορά όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στο Μιλάνο το 2002.
Αποφασισμένος να εξαργυρώσει την όποια εναπομείνασα ισχύ του επωνύμου του, επέλεξε έναν δρόμο που έκανε τους συντηρητικούς αριστοκράτες να φρίττουν: την ιταλική σόουμπιζ.
Το 2009 συμμετείχε και κέρδισε το ιταλικό «Dancing with the Stars» (Ballando con le Stelle). Ένα χρόνο αργότερα ξεπέρασε τον εαυτό του συμμετέχοντας στο εμβληματικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με το τραγούδι «Italia Amore Mio», μια ωδή στην πατρίδα που του είχαν στερήσει.
Η εμφάνισή του αποδοκιμάστηκε τόσο άγρια από το κοινό εντός του θεάτρου Ariston, ώστε η ορχήστρα αναγκάστηκε να πετάξει τις παρτιτούρες στον αέρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Παρά τα γιουχαΐσματα η συμμετοχή του σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση χάρη στο μαζικό televoting.
Η κατοπινή μεταμόρφωσή του σε πρωταγωνιστή τηλεοπτικών διαφημίσεων αποτέλεσε το τελειωτικό χτύπημα στο όποιο γόητρο είχε απομείνει στη δυναστεία των προγόνων του.
Παντρεμένος έως το 2021 με τη Γαλλίδα ηθοποιό Κλοτίλντ Κουρώ, ο εγγονός του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας μετακόμισε αργότερα στο Λος Άντζελες. Εκεί, δημιούργησε μια επιχείρηση με food trucks υπό την επωνυμία Prince of Venice, πουλώντας φρέσκα ζυμαρικά εν είδει γρήγορου φαγητού στους δρόμους της Αμερικής, ενώ τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να εξαγοράσει μικρές ιταλικές ποδοσφαιρικές ομάδες.
Η μεγαλύτερη ανατροπή, ωστόσο, στο σίριαλ του Οίκου της Σαβοΐας, ήρθε πολύ πρόσφατα. Σε μια επίδειξη προοδευτισμού –ή ίσως σε ένα τελευταίο, απεγνωσμένο κόλπο μάρκετινγκ για να κρατήσει το ενδιαφέρον για τη γραμμή αίματός του ζωντανό– ο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο ανακοίνωσε ότι καταργεί τον Σαλικό Νόμο, ο οποίος από τον Μεσαίωνα απέκλειε τις γυναίκες από τη διαδοχή.
Με αυτόν τον τρόπο, «παραιτήθηκε» των δικαιωμάτων του υπέρ της μεγαλύτερης κόρης του, Βιτόρια.
Ποια είναι η διάδοχος του ανύπαρκτου ιταλικού θρόνου; Η 22χρονη πριγκίπισσα του Καρινιάνο, είναι μια τυπική γαλαζοαίματη Zennial.
Σπούδασε στο Παρίσι, εργάζεται ως μοντέλο, εκτελεί φυσικά χρέη influencer με εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους στο Instagram, ποζάρει για καμπάνιες βαρύτιμων οίκων μόδας και φιλοξενείται συχνά πυκνά στα εξώφυλλα του ιταλικού lifestyle Τύπου.
80 ακριβώς χρόνια μετά από το κρίσιμο δημοψήφισμα που τοποθέτησε τους Σαβόια στο χρονοντούλαπο Ιστορίας, η ιταλική γαλαζοαίματη οικογένεια εξακολουθεί να ακροβατεί μεταξύ γοητείας και αποκρουστικότητας.
Σαν μια ιστορία γαλαζοαίματης ντεκαντάνς, πολύ πιο συναρπαστική, σκοτεινή αλλά και τραγελαφική από οποιοδήποτε σενάριο θα τολμούσε ποτέ να σκεφτεί ένας σεναριογράφος on demand πλατφόρμας.
Άλλωστε ελάχιστες ευρωπαϊκές δυναστείες γνώρισαν τόσο θεαματική άνοδο. Και ακόμη λιγότερες τέτοια εκκωφαντική πτώση.
