Γνώμες

Γιατί η κυβέρνηση ανακάμπτει συνεχώς παρά τα σκάνδαλα, τις καταστροφές, τις τραγωδίες, τα πλήγματα που έχει επιφέρει στους θεσμούς;

Ιδιαίτερη προσμονή για όσα πρόκειται να πει ο Αλέξης στην ομιλία του δεν υπάρχει. Ενα ρεπερτόριο έχει πάντα και δεν αλλάζει: παγκόσμια σοσιαλιστική διακυβέρνηση. Σαν τον Θανάση στο Μοναστηράκι και το φημισμένο του κεμπάπ. Γι’ αυτό φημίζεται, αυτό προσφέρει και τέλος

Η πρόσφατη συζήτηση για τη βία στα πανεπιστήμια μας βοηθεί να συνειδητοποιήσουμε πράγματι ότι το μέτρο της επιτυχίας μιας μεταρρύθμισης δεν είναι οι καλές προθέσεις που τη δικαιολογούν, ούτε οι προβλέψεις που τη συνοδεύουν. Είναι το αποτέλεσμα.

Στη Δικαιοσύνη, από δεκαετίες ισχύει αξιολόγηση και έλεγχος, με την έννοια ότι όλοι οι δικαστές από χαμηλά ως πολύ ψηλά στη δικαστική επετηρίδα, κρίνονται, αξιολογούνται και προάγονται, ανεβαίνουν δηλαδή στη δικαστική ιεραρχία, μετά από κρίσεις που θεωρητικά περιγράφονται ως απαιτητικές και πολύ αυστηρές.

Η διάταξη τα μεσάνυχτα της Τρίτης δίνει ίσως κάποια απάντηση στα πιθανά ερωτήματα, ασφαλώς όμως δεν είναι και η μοναδική. Εμεινε στο υπουργείο διότι έχει ακόμη να «προσφέρει» πολλά! Πόσα; Θα φανεί…

Οσο η αλήθεια παραμένει σχετική τόσο ο καθένας θα μπορεί αντίστοιχα να παραμένει οχυρωμένος πίσω από τη θέση του.

Διαθέτει ο Αλέξης Τσίπρας εναλλακτικό αφήγημα και σε τι διαφέρει από εκείνο που υπηρετούσε μέχρι πριν από δύο χρόνια;

Η Ρουμανία δεν καλείται απλώς να επιλέξει πρόεδρο. Καλείται να απαντήσει σε ένα υπαρξιακό ερώτημα που διατρέχει ολόκληρη την Ευρώπη: όταν οι θεσμοί παύουν να συγκινούν, ποιος μιλά εκ μέρους των πολιτών – και με ποιο όραμα;

Ας περιμένουμε πρώτα να μπει επίσημα το καλοκαίρι γιατί πάλι τα ακαθάριστα οικόπεδα είναι πολλά

Το λάθος έπειτα από μια τέτοια τραγωδία είναι να στοιχίζεται κάποιος ευτυχής πίσω από τις σκιές

Ο Γερμανός φιλόσοφος Μαξ Σέλερ έλεγε, ότι «η πραγματική τραγωδία αναφύεται όταν η ιδέα της δικαιοσύνης οδηγεί στην καταστροφή υψηλότερων αξιών»

Πίσω από τα καμένα βιβλία κρύβονται πάντα καμένα μυαλά.

Tώρα πλέον άνοιξε ο δρόμος να δοθούν απαντήσεις για τα Τέμπη, να κριθούν συμπεριφορές και να αποδοθεί ψύχραιμα η δικαιοσύνη που όλοι επιθυμούμε

Δεν είναι ότι τα παιδιά δεν διαβάζουν. Είναι ότι δεν καταλαβαίνουν τι τους ζητάμε να θυμούνται.

Τον αντικαπνιστικό νόμο οι μη καπνιστές τον παραβιάζουν όσο και οι καπνιστές, γιατί δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη του σεβασμού του.

Οταν τα μεταχειρίζεσαι σαν αντικείμενα επίδειξης, όση αγάπη και αν τους προσφέρεις, την ίδια στιγμή τούς στερείς την ταυτότητά τους.

Γιατί σήμερα συζητάμε και «ενθουσιαζόμαστε» με την Αθήνα; Το νέο melting pot, ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της πόλης, που στα μάτια πολλών τη μετατρέπει σε μητρόπολη του κόσμου, μετέβαλε και την οπτική μας.

Πάλι καταλήγω πως ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι η φτώχεια και ο αποκλεισμός. Οσο θα μεγεθύνονται αυτά, θα συνεχίσουν να πρυτανεύουν ως λύσεις τα περισσότερα όπλα και η αμυντική θωράκιση. Ο εχθρός όμως θα κάνει πάρτι μέσα από τα τείχη.

Για την ώρα, λοιπόν, κάποια καταστήματα δεν φαίνεται να μπορούν να ξεφορτωθούν τους ανθρώπινους υπαλλήλους τους. Σε αντίθεση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για το μέλλον. Τις προάλλες, ήθελα να χρησιμοποιήσω το μετρό από έναν κεντρικό (πολύ κεντρικό) σταθμό της Αθήνας. Πηγαίνω στο μηχάνημα για εισιτήριο...

Το «γκρίζο πεδίο» για την πρόκληση της φωτιάς στα Τέμπη (ανάφλεξη, έκρηξη, πυρόσφαιρα), που έκαψε τα παιδιά, αποτελεί ακόμη και σήμερα ένα πεδίο αντιπαράθεσης σφοδρής, τόσο σε επιστημονικό επίπεδο, αλλά και σε πολιτικό και κοινωνικό