Γνώμες

Ως γνωστόν, τους πολιτικούς πολλοί εμίσησαν, την πολιτική ουδείς

Ολες οι φυλές των διαμαρτυρομένων χωρούν στο κόμμα της Κωνσταντοπούλου, κανένας δεν περισσεύει

Χρειάζεται η πασιονάρια των δικαιωμάτων των γυναικών την προστασία ενός ανδρός για να υπερασπιστεί τις πολιτικές της θέσεις;

Οι πρόσφατες συνταγματικές αναθεωρήσεις δεν άφησαν βαρύ θεσμικό αποτύπωμα, ούτε συνέβαλαν σε βαθύτερες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος

Παράλληλες οι συμπεριφορές αλαζονείας σε Ελλάδα και Αμερική. Οι πολιτικοί αρχηγοί των δύο χωρών με τα επιτελεία τους, ικανοί και αντικειμενικά επιτυχημένοι, με επανειλημμένη εκλογή στην εξουσία, έχουν στηριχθεί στη λαϊκή βούληση

Ο ανασχηματισμός των ημερών θα υπακούσει και αυτός στη γνωστή πια μηχανική και θα αφομοιωθεί πριν το καταλάβουν οι ενδιαφερόμενοι στην ήδη εγκατεστημένη ατμόσφαιρα.

Η φθορά κατεγράφη στις ευρωεκλογές του 2024 και έκτοτε, υπό την αυξανόμενη επίδραση και του δράματος των Τεμπών, συνεχίζει να πιέζει αφόρητα τη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση.

Παράδοξο είναι ότι ακόμη και σήμερα, μετά από όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση μοιάζει να εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται το έλλειμμα ενσυναίσθησης και το τεράστιο πρόβλημα που αυτό (της) έχει προκαλέσει.

Είναι σαν κάποιος να σχεδίασε χαράσσοντας γραμμές άμυνας για οποιαδήποτε πιθανή εξέλιξη.

Η πρώην Πρόεδρος της Βουλής βρίσκεται πάνω σε ένα κύμα, το οποίο από τη μία τρομάζει όσους επιζητούν την κανονικότητα και από την άλλη ερεθίζει όσους πιστεύουν στη δύναμη του αντί

Το τελευταίο δίλημμα, πάντως, Μητσοτάκης ή Ζωή, απαντά - εάν απαντήσει - μόνο σε ένα μέρος της εξίσωσης. Δεν αρκεί, με άλλα λόγια, να στήνει κανείς απέναντί του μια πινακοθήκη «τεράτων» για να συντηρεί την πρωτοκαθεδρία του.

Το χρέος μας δεν είναι μόνο να τιμούμε τους νεκρούς του ολοκαυτώματος, αλλά παράλληλα να αναμετρηθούμε με τα αίτια που οδήγησαν στην απώλεια τους.

Αν ψάχνουμε για «δημόσιους κατήγορους» μπορούν πολλοί να κάνουν δωρεάν το κομμάτι τους. Αν χρειαζόμαστε ανθρώπους να διοικήσουν τη χώρα δύσκολα θα απευθυνθεί κάποιος στους προέδρους της Λύσης και της Πλεύσης.

Τέτοιες αντικοινοβουλευτικές πρακτικές είναι απαραίτητο κατά τον Κανονισμό της Βουλής να τιμωρούνται αυστηρότερα και όχι απλώς με την περικοπή της μισής βουλευτικής αποζημίωσης ενός μήνα.

Η κρίση στη Ρουμανία είναι μια προειδοποίηση: η κατάρρευση της δημοκρατίας δεν έρχεται πάντα με ένα ηχηρό πραξικόπημα, αλλά συχνά με μια σταδιακή διάβρωση των θεσμών, την υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών και την κανονικοποίηση του αυταρχισμού.

Ένα «Μαξίμου-Λεβιάθαν» είναι μάλλον απίθανο να ευνοήσει τον εύλογο στόχο της μεγαλύτερης κυβερνητικής αποδοτικότητας.

Δυστυχώς – με διακομματική ευθύνη των Προέδρων της Βουλής της τελευταίας εικοσαετίας – ο ρόλος της βουλής ως ελεγκτικού μηχανισμού είναι στη χώρα μας εξαιρετικά αδύναμος.

Ο Αρβανίτης κάνει ό,τι μπορεί αλλά μάλλον τον έχουν πάρει χαμπάρι από την εποχή της «μικρής Μαρίας» στον Εβρο.

Το στοίχημα του νέου κυβερνητικού σχήματος είναι μια λέξη. Καθημερινότητα. Εκεί θα κριθούν αποτελεσματικότητα και αντοχές. Χωρίς να υπάρχει καμιά περίοδος χάριτος. Και χωρίς να υπάρχει διάθεση επιείκειας.

Από το Μέγαρο Μαξίμου εκπορευόταν η πρόθεση του Πρωθυπουργού να κάνει δομικές αλλαγές, να ανανεώσει σε βάθος τα υπουργεία, να φτιάξει μια ομάδα εκλογικής μάχης. Αν πράγματι ήταν αυτή η πρόθεσή του, ο ανασχηματισμός διαπνέεται από την αντίθετη φιλοσοφία.