Πάμε ξανά. Σε μια χώρα της Ευρώπης, την Ελλάδα, κάποιοι ιδιώτες ξυπνούν ένα πρωί και αποφασίζουν να παγιδέψουν και να παρακολουθήσουν τηλεφωνικά υπουργούς, πολιτικούς αρχηγούς, ανώτατους δικαστικούς, τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων.

Το έκαναν στήνοντας ένα πανάκριβο μηχανισμό. Και το έκαναν έτσι, επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν. Είχαν λεφτά για ξόδεμα και έβγαζαν γούστα να περάσουν το χρόνο τους. Για ιδιωτική χρήση.

Οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας αυτής, που έχουν επικεφαλής τον Πρωθυπουργό, αρμόδιο τον ανιψιό του και τον κολλητό του φίλο, δεν ήξεραν τίποτα. Και δεν κατάλαβαν τίποτα. Με λίγα λόγια οι ιδιώτες τους έπιασαν στον ύπνο. Όταν ξύπνησαν, τα έχασαν, έπεσαν από τα σύννεφα.

Εν τω μεταξύ οι παρακολουθούμενοι – πλην Ανδρουλάκη και Κουκάκη – κατάπιαν την γλώσσα τους. Γιατί τους παρακολουθούσαν; Ξέρω και εγώ; Κινήθηκαν στη λογική «αφού δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε ας μας παρακολουθούν όσο θέλουν. Το πολύ –πολύ να μάθουν τι φαγητό φάγαμε χθες και τι ετοιμάζουμε για αύριο.»

Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, δια του Αντιεισαγγελέα του, επιβεβαίωσε το αφήγημα αυτό. Υποβάθμισε την υπόθεση και έκρινε ότι δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Άπαντες, πλην ιδιωτών, κρίθηκαν αθώοι του αίματος.

Ωραίο το παραμύθι; Μια χαρά! Χρειάζεται προσπάθεια να το πιστέψεις αλλά έτσι γίνεται με τα παραμύθια. Συνήθως τα πιστεύουν τα μικρά παιδιά. Ενίοτε και τα μεγάλα παιδιά, ειδικά όταν είναι υπουργοί της κυβέρνησης ή πρόσωπα εξαρτώμενα από την κυβέρνηση.

Πάμε τώρα στην πραγματικότητα ή τουλάχιστον σε αυτό που φαντάζει πιο λογικό.

Οι ιδιώτες δεν έκαναν τη δουλειά από μόνοι τους, επειδή έτσι τους κάπνισε. Τα στοιχεία δείχνουν ότι είχαν σχέση με την ελληνική κυβέρνηση και έναν παράλληλο μηχανισμό μέσα στην ΕΥΠ που λειτουργούσε ως κέντρο χρήσης του παράνομου λογισμικού.

Όλα αυτά καταλήγουν στο εύλογο συμπέρασμα ότι η ΕΥΠ δεν έπεσε από τα σύννεφα. Ήξερε και παραήξερε. Κάτι που σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός δεν είναι αθώος του αίματος. Ούτε οι στενοί του συνεργάτες στο Μέγαρο Μαξίμου.

Με λίγα λόγια έχουν, στην καλύτερη περίπτωση, πολιτικές ευθύνες. Δεν γίνεται μια υπηρεσία (ΕΥΠ) μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου να στήνει παραμάγαζο και να μην το παίρνεις χαμπάρι, ούτε εσύ, ούτε τα πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης σου.

Υπάρχει θέμα μεγάλο. Κομψά, να το πω, υπάρχει θέμα επάρκειας. Και επειδή δεν μπορώ πιστέψω ότι στο Μ. Μαξίμου υπάρχουν τόσοι πολλοί ανεπαρκείς καταλήγω στο συμπέρασμα μας δούλευαν κανονικά και με το νόμο.

Σε κάθε περίπτωση το παραμύθι με τις υποκλοπές έλαβε τέλος.

Με την ιστορική απόφαση του δικαστηρίου το ματς ξαναρχίζει.

Από την αρχή.

Και κάθε παραμυθάς ας πάει στον πάγκο του.