Ο τελευταίος σταθμός της μακράς πορείας του ως ορειβάτης ήταν το Βελούχι για τον 74χρονο Τάσο Αναστασιάδη, η σορός του οποίου βρέθηκε σε χαράδρα ύστερα από διήμερη αναζήτηση. Χθες (23/2) τη σορό αναγνώρισε ο γιος του.

Ο 74χρονος ήταν πρόεδρος στον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραιώς και διέθετε πολυετή εμπειρία σε ορεινές διαδρομές, τόσο εντός όσο και εκτός των ελληνικών συνόρων. Λόγω των ηγετικών του ικανοτήτων φίλοι και συναθλητές του τον αποκαλούσαν «καπετάνιο».

Συγκινούν τα μηνύματα των φίλων του

«Δυστυχώς ο φίλος Τάσος για πολλούς από εμάς ως “ο Καπετάνιος” πρόεδρος και αρχηγός του Φ.Ο.Π. – Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιώς βρέθηκε πριν από λίγο σε δύσβατο σημείο. Καλή σου ανάβαση Τάσο, εκεί στα πολύ ψηλά. Τα συλλυπητήρια μου στους οικείους του και στους φίλους του Φ.Ο.Π… καλή δύναμη» γράφει στο Facebook ένας φίλος του.

Άλλος αναφέρει σύμφωνα με το lamiareport: «Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που δεν ανέβαινε απλώς στα βουνά, αλλά ανήκε σε αυτά. Έναν άνθρωπο για τον οποίο η κορυφή δεν ήταν ένας προορισμός, αλλά το σπίτι του. Είχε το βουνό στην ψυχή του, και η ψυχή του ήταν μεγάλη σαν τις Άλπεις, άγρια σαν τις ελληνικές ραχοκοκαλιές και φωτεινή σαν τα χιόνια στα 2.313 μέτρα. Πριν λίγες μέρες, η καταιγίδα τον τύλιξε, αλλά εκείνος δεν χάθηκε. Απλά έμεινε εκεί που ανήκε. Στις αγκαλιές του βουνού, στις κορυφές που τόσο αγάπησε. Και αν το σώμα του αναπαύεται στα 200 μέτρα βάθος μιας παγωμένης ρεματιάς, το πνεύμα του είναι ήδη ελεύθερο στις κορυφογραμμές. Καλό ταξίδι, σύντροφε Τάσο Αναστασιάδη. Ας είναι ελαφρύ το χιόνι που σε σκεπάζει και αιώνια η ανάμνηση των επόμενων βημάτων σου στις κορυφές»

Η μαρτυρία ορειβάτη που τον συνάντησε

Ραγίζει καρδιές η μαρτυρία ορειβάτη που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς και τον Τάσο Αναστασιάδη ενώ ανέβαιναν στο Βελούχι. Στην περιγραφή του στην ιστοσελίδα pezoporontas.com αναφέρει:

«Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν.Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό.

Ανταλλάξαμε ένα “γεια” και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του. Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή – την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.

Και τότε, όλα άλλαξαν.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός “έκλεισε” απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μάς είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο.

Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο “γεια” στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός».