Μια θαυμάσια, χειροποίητη δημιουργία κινουμένων σχεδίων κρατά τα σκήπτρα ανάμεσα στις πολλές στις ταινίες της εβδομάδας.

Βαθμολογία

5: εξαιρετική

4: πολύ καλή

3: καλή

2: ενδιαφέρουσα

1: μέτρια

0: απαράδεκτη

«Αρκο» (Arco)

Παραγωγή: Γαλλία/ Αγγλία/ ΗΠΑ, 2025

Σκηνοθεσία: Ούγκο Μπιενβενού, Ζιλ Καζό

Το υποψήφιο για το Οσκαρ καλύτερου animation για το 2025 είναι επίσης η ταινία της εβδομάδας όχι μόνο λόγω της υποψηφιότητας και των άλλων βραβείων που έχει κερδίσει (ανάμεσα στα οποία και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου) αλλά επειδή πρόκειται για μια γνήσια εικαστική πρόταση που μάλιστα επιστρέφει στα αρχετυπικά υλικά του είδους της.

Ποια είναι αυτά; Οι ζωγραφιές στο χέρι και πάνω απ’ όλα, η απεριόριστη, αχαλίνωτη ανθρώπινη φαντασία που οφείλει να είναι η απάντησή μας στο ΑΙ. Γιατί αυτή η ταινία φλερτάρει πολύ με πράγματα που ήδη γνωρίζουμε, από το κλασικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Η μηχανή του χρόνου» του Χ. Τζ. Γουέλς ως ταινίες όπως ο «ΕΤ» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, αλλά αποκτά, τελικά, την δική της, μοναδική ταυτότητα και μας συστήνει το μεγάλο ταλέντο του Ούγκο Μπιενβενού που είναι ο εγκέφαλος πίσω του.

Δύο είναι οι χρόνοι της ιστορίας της ταινίας. Το 2075 που είναι το «τώρα» και το μακρινό μέλλον από όπου προέρχεται ο Αρκο, ένα μυστηριώδες αγόρι με στολή ουράνιου τόξου και όρεξη για περιπέτεια, καθώς στην δική του εποχή ο άνθρωπος μπορεί να ταξιδέψει στον χρόνο ανιχνεύοντας την ιστορία του. Στο τώρα (του 2075), όπου ο Αρκο έχει καταλήξει χωρίς όμως να μπορεί να επιστρέψει στον δικό του χρόνο, θα συναντήσει ένα κορίτσι, την Αϊρις και μια παράξενη μορφή επικοινωνίας θα δημιουργηθεί ανάμεσά τους.

Η Αϊρις θα γίνει ο προστάτης άγγελος του Αρκο και θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να τον βοηθήσει να επιστρέψει στην εποχή του. Και όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο καθαρότητας σχεδίου, χωρίς τις σπατάλες, χωρίς τις υπερβολές και χωρίς τον θόρυβο της πλειοψηφίας πλέον των κινουμένων σχεδίων του Χόλιγουντ, τα οποία, στην ουσία, έχουν καταλήξει σε διαφορετικές παραλλαγές του ίδιου θέματος: ζωάκια σε περιπέτειες και το μόνο που αλλάζει είναι το είδος του ζώου.

Ο Ούγκο Μπιενβενού αποδεικνύει εμπράκτως ότι η χειροποίητη ομορφιά παραμένει αξεπέραστη και ότι κανένα ΑΙ δεν θα μπορέσει ποτέ να την φτάσει – πόσο μάλλον να την ξεπεράσει. Ολόψυχα εύχεσαι να κερδίσει και το Οσκαρ γιατί πραγματικά το αξίζει.

Βαθμολογία: 4

ΑΘΗΝΑ: ΑΣΤΟΡ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – VILLAGE MALL – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – WESTCITY κ.α.

«Pillion»

Παραγωγή: Αγγλία/ Ιρλανδία, 2025

Σκηνοθεσία: Χάρι Λάιτον

Ηθοποιοί: Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Χάρι Μέλινγκ

Η dominant σεξουαλική σχέση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε έναν σιωπηλό, επιβλητικό και εντελώς «άδειο» συναισθηματικά ομοφυλόφιλο μοτοσικλετιστή με έναν ευαίσθητο, τρυφερό και πολύ δοτικό τραγουδιστή ερωτευμένο μαζί του καταγράφεται χαλαρά και αβίαστα στην ταινία του Χάρι Λάιτον, ο οποίος ενδιαφέρεται να τονίσει την αντίθεση των δύο ηρώων και το καταφέρνει πολύ καλά. Περισσότερο ίσως, από όσο χρειαζόταν.

Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και ο Χάρι Μέλινγκ (ο Ντάντλεϊ Ντάρσλεϊ των ταινιών «Χάρι Πότερ») «δένουν» αβίαστα παίζοντας ο πρώτος τον «μάτσο» και ο δεύτερος το «σκυλάκι» του. Η χημεία τους είναι ένα πολύ δυνατό σημείο της ταινίας αλλά η πραγματική σκηνοθετική επιτυχία είναι ότι παρότι η ταινία καταφεύγει σε γραφικότατες σεξουαλικές σκηνές προκειμένου να προκαλέσει, καταφέρνει να αποβάλλει από πάνω της την πλερέζα του gay movie.

Οπότε αποβάλοντας το queer περίβλημά της, το «Pillion» (έτσι λέγεται ο δεύτερος αναβάτης στη μοτοσυκλέτα) χει τα φόντα για να μετατραπεί σε κάτι που ενδεχομένως αφορά όλους μας και ανεξαρτήτως σεξουαλικής ταυτότητας. Γιατί με απαλούς τόνους, αρκετό χιούμορ και περίσσια ευαισθησία, το «Pillion» επεξεργάζεται την ανθρώπινη επικοινωνία προβάλοντας την αναγκαιότητα της.

Κακά τα ψέματα, η ανθρώπινη επικοινωνία είναι το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. Και αυτή η ταινία, στην ουσία λέει γιατί δεν θα έπρεπε να είναι.

Βαθμολογία: 2 ½

ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ κ.α.

«Ο αιχμάλωτος» (El cautivo)

Παραγωγή: Ισπανία, 2025

Σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Αμενάμπαρ

Ηθοποιοί: Χουάν Πένα, Aλεσάντρο Μπόργκι κ.α.

Με διάρκεια δύο ώρες και 15’, ο «Αιχμάλωτος» καταπιάνεται με μια συγκεκριμένη περίοδο του βίου του κορυφαίου Ισπανού λογοτέχνη Μιγκέλ ντε Θερβάντες (Χουάν Πίνα). Η δράση είναι περιορισμένη στην φυλακή του Αλγερίου όπου ο Θερβάντες κρατήθηκε το 1575, όταν ως νεαρός ναυτικός έπεσε στα χέρια Οθωμανών κουρσάρων.

Τα επεισόδια που διαδραματίζονται στην φυλακή ανάμεσα στον ίδιο τον Θερβάντες και τους συγκρατούμενούς όπως και τους δεσμώτες του, καλύπτουν διάφορους τομείς (θρησκεία, εξουσία, προδοσία) και κινηματογραφούνται με μια υπερβολική ένταση από τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, ίσως επειδή ένα σχέδιο απόδρασης υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού του μελλοντικού συγγραφέα.

Στην ουσία, αυτό που η ταινία λέει (ή καλύτερα θέλει να πει) είναι ότι ο Θερβάντες ανακάλυψε τον συγγραφέα μέσα του μέσα από αυτήν την άγρια εμπειρία. Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα, όμως παρότι σε όλους τους τεχνικούς τομείς (σκηνογραφία, κοστούμια και διεύθυνση φωτογραφίας) η ταινία είναι άψογη, πάσχει σε ρυθμό που ενίοτε γίνεται κουραστικός. Επίσης, αν το καλοσκεφτείς, η συγκεκριμένη ιστορία της ζωής του Θερβάντες, μπορεί μεν να υπήρξε κομβική για το μέλλον του, δεν παύει όμως να δείχνει κάπως «λίγη», μπροστά στο μέγεθος μιας τεράστιας προσωπικότητας όπως ο Θερβάντες.

Βαθμολογία: 2 ½

ΑΘΗΝΑ: VILLAGE MALL – VILLAGE PARK – OPTIONS ΙΛΙΟΝ – CINOBO ΟΠΕΡΑ –

ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΒΑΡΚΙΖΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE COSMOS – ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ κ.α.

Ελληνική παρουσία

«Λευκά όρη»

Παραγωγή: Ελλάδα, 2026

Ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Παπαθανασίου

Εντιμο, όσο και προβλέψιμο θα χαρακτήριζε κάποιος αυτό το ντοκιμαντέρ. Εντιμο γιατί διακρίνεις μια καθαρότητα σε αυτό που θέλει να πει – και το λέει απροκάλυπτα, δίχως περιστροφές. Προβλέψιμο γιατί αυτό που έχει να πει το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές σε διάφορα ελληνικά ντοκιμαντέρ ανάλογου περιεχομένου.

Με σεβασμό και αξιοπρέπεια η ταινία αφηγείται μια ακόμα ιστορία ανθρώπου που έλαβε μέρος στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο πολεμώντας για τον Δημοκρατικό Στρατό. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Λευτέρης Ηλιάκης και τον βλέπουμε στην καθημερινότητά του, υπερήλιξ πλέον, ακούγοντας τις ιστορίες του από εκείνη την τραγική περίοδο. Φυσικά δεν λείπει ο επιστημονικός λόγος (του ιστορικού Γιώργου Μαργαρίτη), που μας βάζει και πάλι στην εποχή, έτσι όπως τόσες ταινίες το έχουν κάνει και όλα δείχνουν ότι θα το ξανακάνουν.

Όλα προβλέψιμα. Το μόνο ίσως καινούργιο στοιχείο εδώ, είναι ο ίδιος ο χώρος όπου τα περισσότερα ιστορικά δρώμενα έχουν λάβει χώρα, τα Λευκά Ορη της Κρήτης. Ως μεγάλο νησί, η Κρήτη ούτως ή άλλως ανέκαθεν παρουσίαζε μια μεγάλη χωροταξική ιδιαιτερότητα, κάτι που είχε φανεί και στην μάχη της Κρήτης ανάμεσα στους αντιστασιακούς και τον γερμανικό στρατό. Ειδικά τα Λευκά Όρη ήταν το ιδανικό σημείο για τους Δημοκρατικούς, βάση πολύ πιο σταθερή από την Κεντρική Κρήτη. Αυτό είναι το μόνο καινούργιο πράγμα σχετικό με τον Εμφύλιο που μαθαίνεις βλέποντας την ταινία και ακούγοντας τον Λευτέρη Ηλιάκη.

Βαθμολογία: 2

ΑΘΗΝΑ: ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ

«Το οτιδήποτε»

Παραγωγή: Ελλάδα, 2025

Σκηνοθεσία: Γιώργος Αθανασίου

Ηθοποιοί: Κρις Σκοτ, Μάριος Βίττης

Ακόμα μια εκκεντρικότητα που εκ πρώτης μοιάζει να αφορά μια χούφτα ανθρώπους, η ταινία του Γιώργου Αθανασίου, επί μιάμιση περίπου ώρα παρακολουθεί δύο άντρες να συνομιλούν μεταξύ τους. Είναι μουσικοί (οι πραγματικοί μουσικοί Κρις Σκοτ και Μάριος Βίττης), οι οποίοι ανταλλάσσουν μεταξύ τους απόψεις για την δημιουργία, την Τέχνη, την μουσική και εν τέλει την ζωή.

Και όλα αυτά με φόντο την ομορφιά της ελληνικής φύσης, που είναι το ορεινό τοπίο της Αρκαδίας και δίνει το παρόν στα περισσότερα κάδρα της ταινίας. Τους δύο ήρωες τους ακούς, άλλοτε με περιέργεια, άλλοτε χωρίς – πάντοτε όμως με μθα σχετική ανυπομονησία. Εντάξει, καλά όλ’ αυτά αλλά πάμε και παρακάτω, υπάρχει «δια ταύτα»;

Η αλήθεια είναι ότι δεν γίνονται και τόσα πολλά, το φόντο δεν αλλάζει, η ταινία παραμένει σταθερή σε αυτό που θέλει να είναι, μια άσκηση ύφους, κυρίως, την οποία όμως έχουμε δει και καλύτερα, σε ταινίες δύο προσώπων που επίσης μιλούσαν αλλά κάτι τελικά γινόταν – και δεν αναφέρομαι μόνο στην τριλογία «Πριν το ξημέρωμα», «Πριν το ηλιοβασίλεμα» και «Πριν τα μεσάνυχτα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ αλλά και στο θαυμάσιο «Το δείπνο μου με τον Αντρέ» του Λουί Μαλ το οποίο και συνιστούμε να αναζητήσετε αν δεν έχετε ήδη δει.

Βαθμολογία: 2

ΑΘΗΝΑ: CINOBO ΠΑΤΗΣΙΩΝ

Προβάλλονται επίσης στις αίθουσες

Το σφύριγμα του θανάτου (Whistle, Καναδάς/ Ιρλανδία, 2025) σε σκηνοθεσία Κόλιν Χάρντι. Μια αταίριαστη ομάδα μαθητών λυκείου ανακαλύπτει ένα αρχαίο καταραμένο αζτεκικό αντικείμενο το οποίο εκπέμπει ένα τρομακτικό ήχο καλώντας μελλοντικούς θανάτους. Πρωταγωνιστούν: Ντάφνι Κιν, Σόφι Νελίς, Σκάι Γιανγκ κ.α.

Οικογένεια προς ενοικίαση (Rental family, ΗΠΑ/ Ιαπωνία) σε σκηνοθεσία Χικάρι. Στο σύγχρονο Τόκιο, ένας Αμερικανός ηθοποιός (Μπρένταν Φρέιζερ) αναλαμβάνει να εργαστεί για μια ιαπωνική εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών», υποδυόμενος οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους.

Κάρο Νίντζα 3 (Ternet Ninja 3, Δανία, 2025) σε σκηνοθεσία Aντερς Μάτεσεν και Θόρμπγιορν Κριστόφερσεν. Τρίτο μέρος μιας animation τριλογίας που βασίζεται στα βιβλία του Aντερς Μάτεσεν και ακολουθεί έναν έφηβο του οποίου η ζωή άλλαξε όταν ο Καρό Νίντζα, μια κούκλα νίντζα από την Ταϊλάνδη, ζωντάνεψε.

Θανάσιμη απειλή (Cold storage, Γαλλία/ Ιταλία/ Μαρόκο, 2026) σε σκηνοθεσία Τζόνι Κάμπελ. Όταν ένας μεταδοτικός, μεταλλασσόμενος μύκητας «δραπετεύει» από μια σφραγισμένη εγκατάσταση, δύο νεαροί υπάλληλοι (Τζο Κίρι, Τζορτζίνα Κάμπελ) και ένας πράκτορας βιοτρομοκρατίας (Λίαμ Νίσον), πρέπει να επιβιώσουν και να σώσουν την ανθρωπότητα.

Επανέκδοση – Master of the house – Τίμα τη γυναίκα σου (Du skal ære din hustru, Δανία, 1925) σε σκηνοθεσία Καρλ Θίοντορ Ντράγιερ. Ταινία του βωβού κινηματογράφου, μια από τις πρώτες του κορυφαίου Δανού δημιουργού, ο οποίος εδώ εστιάζει στα καθημερινά προβλήματα μιας οικογένειας που ταλαιπωρείται από τον σκληρό αφέντη (Γιοχάνες Μάγιερ) του σπιτιού – ώσπου οι ρόλοι θα αλλαξουν.