Είναι πλέον φανερό ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος προσεγγίζει το διεθνές σύστημα κανονιστικά μέσα από το Μονροϊκό πρίσμα των σφαιρών επιρροής, απόρροια του Τζακσονιανού συντηρητισμού του αλλά και μιας, μάλλον ενστικτώδους, κατανόησης των περιορισμών που επιβάλει στον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων η λειτουργία της Πυρηνικής Αποτροπής.
Είναι ίσως από τα λίγα αισιόδοξα μηνύματα που μπορεί να βρει κάποιος στη διεθνή σκηνή σήμερα ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δείχνει να μην επιθυμεί ευθεία ρήξη μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά το ίδιο απαιτεί και από τους άλλους. Η σύλληψη Μαδούρο στη Βενεζουέλα δεν ήταν μια επιχείρηση εναντίον ενός διδάκτορα. Αποτελούσε ένα συνολικό μήνυμα ως προς το σε ποιον ανήκει η γεωγραφική ζώνη που ξεκινά από το Μεξικό και φτάνει έως την Αργεντινή, με ότι συμπεριλαμβάνεται στο ενδιάμεσο εδαφικά.
Ως προς τη Μέση Ανατολή ο Ντόναλντ Τραμπ παίρνει άριστα από την πρώτη θητεία του ως ο αρχιτέκτονας της Αβρααμικής Συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ, Μπαχρέιν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Οι ΗΠΑ με τις πολιτικές που ο Μπαράκ Ομπάμα είχε ακολουθήσει κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης είχαν δει το status τους να αποδυναμώνεται εντός των κύκλων της ελίτ του Αραβικού κόσμου, ενώ με ένα μεγάλο κομμάτι της ισραηλινής κεντροδεξιάς και δεξιάς οι Δημοκρατικοί βρισκόταν σε επίπεδο μηδενικής επικοινωνίας.
Η επιτυχία του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή στη δεύτερη του θητεία αφορά στην εξασθένιση της επιρροής της Κίνας στην περιοχή του Κόλπου, όταν πριν από λίγα μόλις χρόνια το Πεκίνο είχε πετύχει τη διάνοιξη διπλωματικών καναλιών επικοινωνίας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράκ. Το ενδιαφέρον όλων στρέφεται πλέον στη Συρία καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθεί να υποστηρίξει και το καθεστώς al-Sharaa αλλά και να μην αφήσει έκθετους τους Κούρδους του SDF, μια συνδυαστική προσέγγιση που μπορεί να ακούγεται λογική στην αψεγάδιαστη ευθεία της Pennsylvania Avenue αλλά οξύμωρη στα λαβυρινθώδη μονοπάτια της παλιάς Δαμασκού.
Η προβληματική στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εμφανίζεται κυρίως στον πυρήνα των Διατλαντικών σχέσεων και πιο συγκεκριμένα στις σχέσεις του κράτους με την ΕΕ. Και τα προβλήματα εδώ είναι πολλά και δεν αφορούν μόνο την Ευρώπη. Δεν είναι μυστικό πως ο Αμερικανός Πρόεδρος αντιπαθεί σφόδρα το σύνολο σχεδόν του βαθέως Ευρωπαϊκού συστήματος που τον λοιδόρησε μετά την πρώτη αποχώρηση του από τον Λευκό Οίκο, βέβαιο πως δεν θα διασταυρωθούν ποτέ ξανά οι δρόμοι τους. Από την προσωπική αντιπάθεια όμως μέχρι την αποδυνάμωση του Διατλαντικού μετώπου τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ευρώπη εξέρχονται αποδυναμωμένες.
Στην εποχή της νέας Πολυμερικής Διπολικής ισορροπίας ισχύος οι ΗΠΑ δίχως την Ευρώπη όχι μόνο δυσκολεύονται στο δύσκολο έργο της αντιμετώπισης της Κίνας και της Ρωσίας αλλά και υποσκάπτουν την πλέον επιτυχημένη πολιτική και οικονομική εξωχώρια τους επένδυση από το 1783, του εκσυγχρονισμού των δομών της ελεύθερης οικονομίας στο φιλελεύθερο κοινοβουλευτικό περιβάλλον της Ευρώπης και στην οικοδόμηση μιας κοινής Αμυντικής ατζέντας με αυτή. Από την άλλη, η σημερινή Ευρώπη με τις αδύναμες πολιτικές ηγεσίες – μόνο προβληματισμό δημιουργεί ότι σήμερα ως η ισχυρή πολιτική φωνή της ηπείρου προβάλει η Τζόρτζια Μελόνι που φέρει υπερήφανα τον τίτλο της πρώτης μέτα-Φασίστριας στην ευρωπαϊκή ιδεολογική κονίστρα – δεν κερδίζει με τους υψηλούς τόνους που επιλέγει για να επικοινωνήσει τις θέσεις της με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ουδείς εκπλήσσεται με τον «ανάλαφρο» λόγο του Γάλλου Προέδρου Μακρόν σε σχέση με τη Διεθνή πολιτική, που αφού κήρυξε Κίνα, Ρωσία και ΗΠΑ ως αντιπάλους της Ευρώπης, στη συνέχεια κατέληξε σε μια νέα «μεγαλόπνοη» Υψηλής Στρατηγική της Ε.Ε., αυτή της Στρατηγικής Αυτονομίας που περνά…μέσα από τη σύσφιξη των σχέσεων του ενωσιακού οικοδομήματος με την Τουρκία ως συμμέτοχο στην οικοδόμηση μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Τεχνολογίας. Το αστείο όμως σταματά όταν ο Γερμανός Καγκελάριος επιτίθεται πλέον εναντίον των ΗΠΑ σε σχεδόν κάθε δημόσια τοποθέτηση του. Η ελλειμματική ασφαλώς ευρωπαϊκή στάση συμπλέκεται αρνητικώς με την υβριδική Primus Solus στάση των ΗΠΑ που απέχει κατά πολύ από το Primus inter Pares που έδωσε στις ΗΠΑ την πρωτοκαθεδρία εντός του Δυτικού κόσμου από το τέλος του Β’ ΠΠ, παγιώνοντας τη συνθήκη του αμοιβαίου αρνητισμού για το Δυτικό κόσμο.
Η Γροιλανδία είναι απλώς η κορυφή του Αρκτικού παγόβουνου, ενώ ο Λευκός Οίκος δείχνει να μην κατανοεί ότι η πολιτική των δασμών προς φίλους, αλλά και την Κίνα, οδηγεί τις ΗΠΑ να πυροβολούν πρωτίστως τα πόδια τους καθώς καλούν τους πάντες σε μονομαχία μέσω του αδιέξοδου παιγνίου του Θεωρήματος του Δειλού.
Ένας χρόνος έχει περάσει από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Ίσως από κάποια Κομφουκιανή κολεκτίβα του ουρανού ο Μάο Τσε Τουνγκ να χαμογελά για το ότι η επανέλευση του Αμερικανού Προέδρου πιστοποιεί την Κινεζική κατάρα των «ενδιαφερόντων καιρών». Μετά την παταγώδη αποτυχία του Μπαρακ Ομπάμα στην εξωτερική πολιτική και την πλήρη ακινησία του Τζο Μπάιντεν, ο υπερδραστήριος [doer] Τραμπ προκρίνει μια διαφορετική μεθοδολογία στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Αυτό που μένει να διαπιστωθεί είναι αν υπάρχει κάποιο «μεγάλο σχέδιο σύνθεσης» μέσα από τη χαοτικότητα των πολλαπλών τριβών προς τους πάντες, ή εάν ο Αμερικανός Πρόεδρος σιγομουρμουρίζοντας Φρανκ Σινάτρα δουλεύει για τον ιστορικό του μέλλοντος που θα γράψει για τα έργα και τις ημέρες του ‘He did it his way, without regard for the consequences’ [Τα έκανε όλα με το δικό του τρόπο δίχως να νοιάζεται για τις συνέπειες].
