Σπύρος Ν. Λίτσας

Η Εξυπνη Ελλάδα δεν είναι ούτε ταπεινή ούτε μικρή ούτε θα κάτσει στη γωνιά της φοβικά να παρακολουθεί την Τουρκία να σπέρνει ανέμους επενδύοντας στις θύελλες.

Ένας χρόνος έχει περάσει από την αρχή της δεύτερης διακυβέρνησης Τραμπ με την ατζέντα της εξωτερικής του πολιτικής να βρίσκεται στο προσκήνιο.

Η όποια υπόσταση του casus belli αφορά το αμφίσημο της απειλής, λειτουργώντας ως διπλωματική μπλόφα

Η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα χαρακτηρίστηκε από τη σιγουριά που εξέπεμπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και από την ηπιότητα που προτίμησε ο τούρκος πρόεδρος.

Ο δυτικός κόσμος ως προς την πολιτική του διάσταση βιώνει μεγαλύτερα διαστήματα πολιτικής ετερότητας παρά ένωσης, ιστορικά.

Οσοι επαναπαύονται με τη μη ρωσική στρατιωτική νίκη στην Ουκρανία υποτιμούν την πολιτική εμπειρία του Πούτιν και τη δυνατότητα της Ρωσίας να μεταφέρει την πίεση των εξελίξεων στον πυρήνα της Ευρώπης.

Η σημαντική ερώτηση που θα απασχολήσει διεθνολόγους και ιστορικούς για πολλές δεκαετίες είναι οι πραγματικοί λόγοι για αυτόν τον πόλεμο.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ανήκει εις στη Δύση αλλά πλέον το μάτι της Δύσης θα είναι προσανατολισμένο, κυρίως, στο μέτωπο του Ειρηνικού.

Το ελληνικό έθνος-κράτος εορτάζει τα 200 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενα χρονικό σημείο ανάτασης ως συνειδητή επιλογή έναρξης της πορείας μας στο πεδίο της βεστφαλιανής νεωτερικής πραγματικότητας. Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας.

Είμαι χαζομπαμπάς! Δεν πρωτοτυπώ. Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισα την κόρη μου στο γύρισμα της νύχτας εκείνου του μαγικού καλοκαιριού αποδέχτηκα την πλέον γλυκιά ήττα στη ζωή μου. Κάνω αυτόν τον πρόλογο, σπεύδοντας να ομολογήσω πως η ιδιότητα του χαζομπαμπά δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το ότι είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος για την […]

Δεν είναι πολλές αυτές οι φορές που ένα πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη, τουλάχιστον αυτό που έχει μια κοσμοπολίτικη προσέγγιση στην πολιτική διαδικασία, πανηγυρίζει. Η εκλογή του Joe Biden, ενός από τους πλέον αξιοπρεπείς αντιπροέδρους στην αμερικανική ιστορία και ο μοναδικός υποψήφιος που όχι μόνο μπόρεσε να κοιτάξει στα μάτια τον Donald Trump, αλλά και […]

Καταθέτω μια νέα προσέγγιση στον δημόσιο διάλογο αναφορικά με την ανάλυση των λόγων της τουρκικής συμπεριφοράς που μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανισθεί από κάποιον συνάδελφο πανεπιστημιακό ή έγκυρο αναλυτή. Γράφει ο Σπύρος Λίτσας.

Από τη συνολική απουσία πληροφοριών σχετικά με την εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία σε κοινωνικοπολιτικό αλλά και οικονομικό επίπεδο των προηγούμενων δεκαετιών στη δημόσια σφαίρα έχουμε περάσει πλέον στην ακατάσχετη παροχή πληροφοριών δίχως όμως σύνδεση αυτών με το διεθνοπολιτικό γίγνεσθαι. Αρθρο του Σπύρου Ν. Λίτσα.