Δεν ξέρω τι γνώμη έχουν στη Βενεζουέλα για την Ελλάδα. Δεν είμαι καν βέβαιος ότι ξέρουν πού βρίσκεται.
Αν μάθουν όμως ότι πλακωνόμαστε για πάρτη τους, φοβάμαι πως θα μας θεωρήσουν κάτι σαν παροικία τροφίμων ψυχιατρικής κλινικής.
Ποια χώρα στον κόσμο θρηνεί για ένα απαίσιο καθεστώς που δεν το ζει σε κάποια άλλη χώρα που ούτε την ξέρει;
Ακόμη κι αν το παράδειγμα της ανεμοδούρας δίνει πρώτη η Ισπανία του συντρόφου Σάντσεθ.
Μέσα σε 24 ώρες (4/1) κατάφερε να συμφωνήσει σε δύο ανακοινώσεις που λένε άλλα πράγματα. Μια με πέντε «αριστερές» χώρες της Λατινικής Αμερικής που την πέφτει στους Αμερικανούς. Και μια με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (πλην Ορμπαν) που δεν την πέφτει.
Θεός ο σύντροφος.
Λέγεται ότι εκτός από τους ειδικούς δεσμούς της Ισπανίας με τους ισπανόφωνους της Αμερικής, είχε και κάτι παρτίδες με τους Μαδούρους.
Στην Αθήνα ο Χαρίτσης βγήκε από τα ρούχα του. Εκανε επίκαιρη ερώτηση στον Μητσοτάκη διότι «οφείλει εξηγήσεις στη Βουλή και στον ελληνικό λαό» (5/1).
Οφείλει εξηγήσεις ο Μητσοτάκης στους Ελληνες γιατί μπούκαραν οι Αμερικανοί στη Βενεζουέλα; Πάει κι ο Χαρίτσης!
Τουλάχιστον ο Σαμαράς ατενίζει το Πίκο Μπολίβαρ και βλέπει τη Θράκη «μας» ή κοιτάζει τα νερά του Ορινόκου κι ανησυχεί για τα νησιά «μας» (δήλωση 4/1).
Πάλι καλά. Τόση Βενεζουέλα στην ελληνική ψυχή δεν περίμενε κανείς.
Επειδή λοιπόν δεν ξέρω αν θα γλιτώσει τελικά ο Τραμπ από την οργή του Τζουμάκα, ούτε πώς θα ξεφύγει από την Κωνσταντοπούλου, ένα μόνο έχω να συμβουλεύσω τους θυμωμένους.
Να κρύβουν και λίγα λόγια. Διότι αν πέσει το καθεστώς στο Καράκας, θα μείνουν τα χαρτιά του. Και ποτέ δεν ξέρεις τι λένε τα χαρτιά, όταν μάλιστα οι «Μπολιβαριανοί» σύντροφοι ήταν και ανοιχτοχέρηδες.
Ευτυχώς μετράμε αναρίθμητους ειδικούς του διεθνούς δικαίου – αυτό να λέγεται… Υποθέτω πως είναι οι ίδιοι που όταν δεν ασχολούνται με τα διεθνή κόπτονται για τους θεσμούς.
Μόνο που οι ειδικοί έπαθαν μια υστερία την οποία (παραδόξως) δεν συμμερίστηκε καμία άλλη ηγεσία δημοκρατικής ευρωπαϊκής χώρας. Πλην ίσως Σάντσεθ…
Πιθανώς στην Ευρώπη δεν καταλαβαίνουν από διεθνές δίκαιο.
Πιθανώς διαπιστώνουν ότι το ματσάκι Τραμπ – Μαδούρο δεν έχει καλούς και δεν μας ενθουσιάζει.
Πιθανώς αισθάνονται ότι είναι λίγο σόλοικο να υπερασπίζεσαι τη διεθνή νομιμότητα παρέα με τον Πούτιν, τον Σι, την Κολομβία και τη Μαρίν Λεπέν.
Αλλά όπως έλεγε κι ο Χέμινγουεϊ «μην κρίνετε κάποιον από τις παρέες του, οι παρέες του Ιούδα ήταν άψογες».
