Ο Φρανσουά Μπαϊρού είναι και επίσημα παρελθόν από το Μέγαρο Ματινιόν, καθώς υπέβαλε την παραίτηση του από την πρωθυπουργία σήμερα το μεσημέρι στον Γάλλο πρόεδρο, Εμμανουέλ Μακρόν.
Ο παραιτηθείς πρωθυπουργός, ο οποίος θα συνεχίσει να ασκεί προσωρινά τα καθήκοντά του μέχρι τον ορισμό διαδόχου του, κάτι που δεν αναμένεται να αργήσει, άντεξε μόλις 9 μήνες στην «ηλεκτρική», όπως αποδεικνύεται την τελευταία χρονιά, θέση, καταφέρνοντας να ξεπεράσει σε χρονική διάρκεια τον προκάτοχό του, Μισέλ Μπαρνιέ, βυθιζόμενος ωστόσο και ο ίδιος από τον ίδιο σκόπελο: την αδυναμία έγκρισης ενός αναγκαίου προϋπολογισμού λιτότητας.
Το κρίσιμο σταυροδρόμι του Μακρόν
Πλέον η μπάλα βρίσκεται και πάλι τα χέρια του προέδρου της χώρας, Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος έχει να επιλέξει κυρίως μεταξύ δύο βασικών δρόμων: του ορισμού ενός ακόμα πρωθυπουργού, με κίνδυνο να επαναληφθεί ότι συνέβη με τους Μπαρνιέ και Μπαϊρού και της προκήρυξης εκλογών, δικαίωμα που επίσης διαθέτει βάσει συντάγματος, καθώς πλέον έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση.
Όπως όλα δείχνουν, το πιθανότερο είναι ο Μακρόν να ακολουθήσει τον δρόμο του να ορίσει απλά έναν νέο πρωθυπουργό, καθώς σύμφωνα με όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις μία νέα εκλογική αναμέτρηση κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγούσε σε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα με εκείνο του 2024, το οποίο δημιούργησε τη σημερινή πολυκερματισμένη σύνθεση της Εθνοσυνέλευσης, η οποία αδυνατεί να στηρίξει μία σταθερή κυβέρνηση.
Ένας ακόμα κεντρώος πρωθυπουργός ή ένα άνοιγμα προς τα αριστερά;
Η επιλογή όμως που θα κάνει ο Γάλλος πρόεδρος, όπως είναι φυσικό, έχει δημιουργήσει έντονες συζητήσεις, καθώς αποτελεί ίσως τη μοναδική ευκαιρία η χώρα να βγει από την πολιτική κρίση στην οποία έχει βυθιστεί και να καταφέρει να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αναστρέφοντας τη δυσμενή οικονομική της πορεία.
Από την πρώτη στιγμή που ο Μπαϊρού ανακοίνωσε πως θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από την Εθνοσυνέλευση, την οποία ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα καταφέρει να κερδίσει, όπως και συνέβη, η συζήτηση σχετικά με τους πιθανούς διαδόχους του ξεκίνησε.
Τα δύο ονόματα που έδειχναν ως οι πιο πιθανές επιλογές ήταν εκείνα του 39χρονου απερχόμενου υπουργού Άμυνας, Σεμπαστιάν Λεκορνί, ο οποίος παραμένει το μεγαλύτερο φαβορί για τη θέση και του απερχόμενου υπουργού Δικαιοσύνης, Ζεράλ Νταρμανέν. Ο Λεκορνί θεωρείται ότι βρίσκεται πολύ κοντά στον πρόεδρο Μακρόν, ευρισκόμενος στην κυβέρνηση αδιάλειπτα από την πρώτη μέρα του Μακρόν στην προεδρία, την ώρα που ο Νταρμανέν, παρότι προέρχεται από την ίδια παράταξη, προβάλει ως μία λιγότερο ελεγχόμενη από το Ελιζέ επιλογή.
Οι δύο κεντρώοι υποψήφιοι
Από τη μία πλευρά, ο Λεκορνί προέρχεται από το κεντροδεξιό κόμμα των Ρεπουμπλικανών, από τους οποίους έφυγε το 2017 για να ενταχθεί στην κεντρώα Αναγέννηση του Εμμανουέλ Μακρόν, που τότε σχηματιζόταν, για να κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια στη γαλλική πολιτική σκηνή. Ο 39χρονος υπουργός Άμυνας λογίζεται επίσης ως πολιτικός παράγοντας που διατηρεί δίαυλο επικοινωνίας και με την ακροδεξιά, γεγονός που πιθανώς θα μπορούσε να βοηθήσει στην άρση του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η γαλλική κυβέρνηση.
Παρόλα αυτά το γεγονός ότι η ακροδεξιά έχει αποκλείσει σε όλους τους τόνους μία σύμπραξη με την κεντρώα παράταξη του Μακρόν, αφαιρεί το συγκεκριμένα αβαντάζ από την επιλογή του Λεκορνί.
Από την άλλη πλευρά, ο Νταρμανέν ανήκει στη ίδια γενιά με τον Λεκορνί, καθώς είναι 42 ετών και έχει θητεύσει επίσης σε αρκετές κυβερνητικές θέσεις, με πιο σημαντική, πέραν εκείνης του υπουργού Δικαιοσύνης που κατέχει αυτήν τη στιγμή, εκείνης του υπουργού Εσωτερικών.
Ο Νταρμανέν προέρχεται επίσης από τους Ρεπουμπλικανούς, όπως και ο Λεκορνί, εντάχθηκε όμως στην Αναγέννηση ήδη από το 2017. Ο Ντερμανέν, συγκριτικά με τον Λεκορνί, θεωρείται πιο φιλόδοξος αλλά και πιο αυτόνομος, κάτι που ίσως θεωρηθεί θετικό στην προσπάθεια που θα χρειαστεί να κάνει, αν αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού, να βρει συμμάχους από άλλους πολιτικούς χώρους.
Η επιλογή ενός σοσιαλιστή
Ακριβώς αυτή η ανάγκη στήριξης της κυβέρνησης και από άλλους πολιτικούς χώρους είναι που έχει φέρει στο προσκήνιο τις τελευταίες μέρες και έναν άλλο δρόμο: εκείνον της επιλογής ενός πολιτικού ο οποίος θα προέρχεται από τους σοσιαλιστές, οι οποία μέχρι σήμερα δεν στηρίζουν την κυβέρνηση, σε αντίθεση με τους κεντροδεξιούς Ρεπουμπλικανούς.
Η στήριξη των σοσιαλιστών θα μπορούσε να δώσει τέλος στην πολιτική κρίση, καθώς θα διεύρυνε την κυβερνητική στήριξη εντός της εθνοσυνέλευσης. Παρόλα αυτά, το κόμμα θα έπρεπε να μπει στη διαδικασία να υπερψηφίσει έναν προϋπολογισμό λιτότητας, ίσως πιο περιορισμένης από εκείνης που πρότεινε ο Μπαϊρού, παρόλα αυτά όμως είναι πολύ πιθανό κάτι τέτοιο να στρέψει ένα μεγάλο κομμάτι της εκλογικής βάσης του κόμματος εναντίον του.
Οι πιθανοί κεντροαριστεροί πρωθυπουργοί
Εάν τελικά ο Μακρόν προχωρήσει σε μία τέτοια απόφαση, τα ονόματα που μοιάζουν ως πιθανότερα είναι τρία:
Πρώτα απ’όλα, εκείνο του σημερινού ηγέτη των Σοσιαλιστών, Ολιβιέ Φορ, ο οποίος έχει δηλώσει ότι το κόμμα του είναι «έτοιμο να κυβερνήσει» και μάλιστα στηρίχθηκε δημόσια από τον πρώην πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.
Ωστόσο, η κύρια φορολογική πολιτική του κόμματος του, η οποία είναι υπέρ της μεγάλης φορολόγησης για τα πολύ υψηλά εισοδήματα ίσως αποτελέσει εμπόδιο για την επιλογή του από τον Μακρόν. Επιπλέον, πολλοί βουλευτές της κεντροδεξιάς, η οποία στηρίζει την κυβέρνηση, τάσσονται επίσης κατά της υποψηφιότητας.
Το δεύτερο είναι εκείνο του Μπερνάρ Καζνέβ, του σοσιαλιστή πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος θεωρείται γέφυρα προς την κεντροαριστερά, αν και η στήριξη των σοσιαλιστών προς το πρόσωπό του δεν είναι δεδομένη, καθώς αποχώρησε από το κόμμα το 2022.
Τέλος, εκείνο του Πιερ Μοσκοβισί, ο οποίος είναι επικεφαλής σήμερα του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Γαλλίας και υπέρμαχος της συνετής δημοσιονομικής πολιτικής. Το προφίλ του θα μπορούσε να καθησυχάσει τις αγορές και να προσελκύσει τους μετριοπαθείς, ενώ το βιογραφικό του είναι ιδιαίτερα πλούσιο, καθώς,μ μεταξύ άλλων, έχει διατελέσει Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών Υποθέσεων, Φορολογίας και Τελωνείων στην Επιτροπή Γιούνκερ, αλλά και υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας.
