Δεν θυμάμαι – ναι, από μια ηλικία και μετά έτσι αρχίζουν οι αναμνήσεις σου – πότε πρωτοείδα την ταινία του Κλιστ Ίστγουντ για τον Τσάρλι Πάρκερ, το Bird. Αφιερωμένη στον μεγάλο σαξοφωνίστα που άλλαξε την ιστορία της τζαζ, η ταινία δείχνει την άνοδο και την πτώση του ιδιοφυή μουσικού. Την καταβύθισή του στον κόσμο των ναρκωτικών και του αλκοόλ, την συνύπαρξη του δημιουργικού φωτός και του υπαρξιακού σκότους. Αποκορύφωμα η φράση του αστυνομικού που κατέγραψε τον θάνατο του Πάρκερ, περιγράφοντάς τον ως «ηλικιωμένο νέγρο γύρω στα 70». Ήταν μόλις 35.

Λες και έζησε μια ζωή σε επιτάχυνση, ο Πάρκερ δεν έδειχνε, θέλω να πιστεύω, γερασμένος μόνο εξαιτίας των καταχρήσεων. Αλλά πιο βαθιά, σαν κάποιος που ξεπερνά την εποχή του, έζησε σε λίγο χρόνο πολλά παραπάνω από τον μέσο άνθρωπο.

Αυτή την αίσθηση επιτάχυνσης περιγράφει υποδειγματικά ο Χούλιο Κορτάσαρ στο βιβλίο που έγραψε για τον Πάρκερ. Λέγεται Ο κυνηγός, το έχει μεταφράσει η Μάγια-Μαρία Ρούσσου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα. Εκεί διαβάζουμε:

«Αυτό το ‘χω παίξει κιόλας αύριο, Μάιλς [αναφέρεται στον τρομπετίστα Μάιλς Ντέιβις], αυτό το έχω κιόλας παίξει αύριο!»

Ο άνθρωπος λοιπόν που έπαιζε σήμερα το αύριο. Ο άνθρωπος που ταξίδεψε στο μέλλον της μουσικής. Στη θεωρητική φυσική ξέρουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από το φως. Η ταχύτητα του φωτός (των φωτονίων δηλαδή που το αποτελούν) είναι ένα ταβάνι ταχύτητας, Ωστόσο, γιατί φυσικοί είναι αυτοί, ένα παράδοξο (από τα πολλά) που προέκυψαν σε κάποιες εκδοχές της θεωρίας των υπερχορδών (που κάποτε ήθελε να είναι η «θεωρία των πάντων») ήταν η πρόβλεψη για ένα σωματίδιο που παραβιάζει αυτόν τον κανόνα. Οι επιστήμονες το ονόμασαν, όχι με πολλή φαντασία ομολογουμένως, «ταχυόνιο». Το ταχυόνιο αν υπήρχε θα άλλαζε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε, επιτρέποντας το αύριο να εισβάλει στο σήμερα, καταστρέφοντας την αιτιότητα και άλλα παρόμοια που ανάγονται στην επιστημονική φαντασία.

Στον πραγματικό κόσμο «ταχυόνια» υπάρχουν, απλά ζουν και πεθαίνουν ανάμεσά μας και αναφέρονται εκ των υστέρων ως μεγαλοφυΐες. Το ερώτημα που προκύπτει τέτοιες μέρες, όπου η ανασκόπηση της χρονιάς που έφυγε συνοδεύεται με τους στόχους για τη χρονιά που έρχεται, είναι σε τι βαθμό μπορούμε εμείς, οι απλοί θνητοί, να γίνουμε τα ταχυόνια στο δικό μας μικροεπίπεδο.

Συνήθως οι αποφάσεις μας για το νέο έτος κινούνται στο επίπεδο της αυτοβελτίωσης. Είτε είναι το κάπνισμα που θα κόψουμε, το γυμναστήριο που θα αρχίσουμε από… Δευτέρα, μια πιο υγιεινή διατροφή, όλα περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα μας. Ίσως θα ήταν περισσότερο αποδοτικό, στον βαθμό που δεν είμαστε οι μεγάλοι άντρες και οι μεγάλες γυναίκες που θα αλλάξουν τον κόσμο, να στραφούμε στον μικρό μας περίγυρο.

Γιατί, επί παραδείγματι, να μην είναι οι αποφάσεις μας κάτι σχετικά απλό, αλλά πολύτιμο για αυτούς που μας περιβάλει: από τη συμμετοχή σε μια συλλογική κουζίνα ή σε μια οργάνωση προστασίας ζώων (σκεφτόμαι πρόχειρα π.χ. την ΑΝΙΜΑ); Με ελάχιστο χρόνο, ακόμα πιο ελάχιστα χρήματα, μπορούμε να γίνουμε η αλλαγή που ονειρευόμαστε κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.