Αν και η χρονιά του 2014 είχε πολλή κίνηση ταινιών στις αίθουσες _μια πρόχειρη καταμέτρηση μας φέρνει μπροστά σε 300 (!!) περίπου ταινίες στις αίθουσες, Α’ προβολής και κάποιες επανεκδόσεις_ η σκληρή πραγματικότητα λέει ότι όσο οι ταινίες αυξάνονται, τόσο τα εισιτήρια μειώνονται.

Και είναι λογικό αφού η μεγάλη ποσότητα ταινιών ανά εβδομάδα στις αίθουσες (υπήρξαν εβδομάδες με 10 ή και 11 νέες ταινίες!) δεν μπορεί παρά να προκαλέσει σύγχυση. Ο κόσμος «χάνεται», αποπροσανατολίζεται, δεν ξέρει τι να επιλέξει. Καλές ταινίες εξαφανίζονται μέσα στον σωρό και τίποτε πραγματικά δεν δουλεύει όπως θα μπορούσε αν το σύστημα ήταν διαφορετικό και επικρατούσε μια ισορροπία ανάμεσα στα πολλά γραφεία διανομής.

Ανεξαρτήτως όλων των παραπάνω, τα οποία οφείλουν να προβληματίσουν τους αρμοδίους, τώρα που η χρονιά τελειώνει, κάνουμε όπως κάθε χρόνο έναν μικρό απολογισμό παρουσιάζοντας τις 10 ταινίες που μας ενθουσίασαν και τις 10 που πραγματικά μας απογοήτευσαν μέσα στο 2014. Η παρουσίαση γίνεται κατά χρονολογική σειρά, σύμφωνα με την ημερομηνία Α’ προβολής των ταινιών στις αίθουσες.

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

«Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί»

Μια ιστορία με σύγχρονους βρικόλακες στα χέρια του Τζιμ Τζάρμους δεν θα μπορούσε να καταλήξει σε κάτι συμβατικό. Αυτό το υπέροχο ταξίδι από το Ντιτρόιτ ως την Ταγγέρη μοιάζει περισσότερο με αλληγορία για τη συντροφικότητα, την Τέχνη και την ανθρώπινη κατάσταση, ενώ τα δυο βαμπίρ που υποδύονται η Τίλντα Σουίντον και ο Τομ Χίντλστον είναι τα μόνα ορθολογιστικά και συγχρόνως ερωτικά όντα ενός ανέραστου κόσμου σε σύγχυση (1 Ιανουαρίου)

«Inside Llewyn Davis»

Οι δαιμόνιοι αδελφοί Τζόελ και Ιθαν Κόεν μας έδωσαν μια πανέξυπνη, χιουμοριστική ματιά στην μουσική σκηνή του Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης στις αρχές της δεκαετίας του 1960, λίγο πριν από το μεγάλο μουσικό ξέσπασμα και την ανάδειξη ταλέντων όπως ο Μπομπ Ντίλαν και οι Πίτερ, Πολ και Μαίρη. Κεντρικό πρόσωπο ένας ταλαντούχος αλλά γρουσούζης μουσικός (Οσκαρ Αϊζακ) μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα υπαρξιακών, επαγγελματικών και προσωπικών προβλημάτων (9 Ιανουαρίου)

«Νεμπράσκα»

Ένα από τα πιο τρυφερά, χιουμοριστικά και όμορφα στην όψη road movies όλων των εποχών, το ασπρόμαυρο αριστούργημα του σπουδαίου Αλεξάντερ Πέιν, υποκλίνεται σεμνά στην τρίτη ηλικία μέσα από το οδικό ταξίδι προς την ουτοπία ενός πατέρα (Μπρους Ντερν) και του γιου του (Γουίλ Φόρτε) στο ύπαιθρο της πολιτείας Νεμπράσκα. Υποψήφιο για έξι Οσκαρ αλλά δυστυχώς δεν κέρδισε σε καμία κατηγορία (23 Ιανουαρίου)

«Δικός της»

Πως είναι δυνατόν ένας μοναχικός, σχετικά αντικοινωνικός αλλά καλός άνδρας (Χοάκιν Φίνιξ) να ερωτευθεί μια φωνή κομπιούτερ; Ισως επειδή η φωνή έχει το πάθος, την συμπόνια και την ερωτική ζεστασιά που θέλει. Πέρα από το ότι είναι και της Σκάρλετ Τζοχάνσον. Μήπως όμως αυτό δεν είναι παρά μια παραίσθηση αναρωτιέται αυτή η ευαίσθητη και μελαγχολική αυτή ταινία του Σπάικ Τζόνζι ο οποίος δικαίως κέρδισε το Οσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη. Ένα από τα πέντε που η ταινία διεκδίκησε (6 Φεβρουαρίου)

«Philomena»

Ισορροπώντας με δεξιοτεχνία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα η αδικημένη στα Οσκαρ του 2014 τελευταία ταινία του Στίβεν Φρίαρς (είχε τέσσερις υποψηφιότητες) παρακολουθεί το ταξίδι μιας ηλικιωμένης ιρλανδής θρησκευόμενης (Τζούντι Ντεντς) και ενός δημοσιογράφου (Στιβ Κούγκαν), για την ανεύρεση του παιδιού της πρώτης από την αγκαλιά της οποίας το πήραν στο μοναστήρι όπου η ίδια μεγάλωσε (27 Φεβρουαρίου)

«Σε λάθος χρόνο»

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πρέπει να κρατήσεις πάνω σου, εντελώς μόνος, μια ολόκληρη ταινία μη κάνοντας τίποτε άλλο από το να οδηγείς ένα αυτοκίνητο μιλώντας στο τηλέφωνο. Και χωρίς κανέναν άλλο μέσα στο όχημα. Ο κλήρος έπεσε στον Τόμας Χάρντι και τα κατάφερε υπέροχα στην ταινία του Στίβεν Νάιτ που νικά κατά κράτος την μονοτονία γιατί στηρίζεται από ένα αλφαδιασμένο σενάριο γεμάτο σασπένς, αγωνία και χωρίς συγκρούσεις ή κυνηγητά αυτοκινήτων. (24 Ιουλίου)

«The lunchbox»

Εξαιτίας μιας παρεξήγησης, ένας μοναχικός δημόσιος υπάλληλος στην πόλη Μουμπάι της Ινδίας αποκτά σχέση δι’ αλληλογραφίας με μια καταπιεσμένη παντρεμένη νοικοκυρά που χωρίς να τον έχει δει ποτέ, τού στέλνει καθημερινά φαγητό στην δουλειά του (νομίζοντας αρχικώς ότι παραλήπτης είναι ο άντρας της). Ο «φάκελος» των γραμμάτων και για τους δυο τους είναι το κεσεδάκι με το φαγητό. Μια καταπληκτική ιδέα μετουσιώνεται έξοχα στην ταινία του Ινδού του Ριτές Μπάτρα που είναι αδύνατον να μην αγαπηθεί. (5 Σεπτεμβρίου)

«Boyhood»

Κινηματογραφικό επίτευγμα με όλη την σημασία της λέξης. Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ (της τριλογίας «Πριν το ξημέρωμα», «Πριν το ηλιοβασίλεμα» και «Πριν τα μεσάνυχτα») κινηματογραφούσε μια ιστορία ενηλικίωσης επί 12 συναπτά έτη με αποτέλεσμα να βλέπουμε κυριολεκτικά να μεγαλώνει στην οθόνη ο βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας (Ελαρ Κολτρέιν) που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην ηλικία των 7 και για τελευταία στην ηλικία των 19. Βραβείο σκηνοθεσίας στο τελευταίο φεστιβάλ Βερολίνου και μια ταινία που δικαίως έχει πλέον γράψει Ιστορία (11 Σεπτεμβρίου)

«’71»

Οπως δηλώνει και ο τίτλος η ιστορία της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Γιαν Ντεμάνζ τοποθετείται στο 1971, στους δρόμους του Μπέλφαστ όταν κατά την διάρκεια μιας μόνον ημέρας αιματηρής σύγκρουσης ανάμεσα σε Αγγλους και Ιρλανδούς, ένας νεαρός βρετανός στρατιώτης (Τζακ Ο’ Κόνελ) αποσπάται από την μονάδα του. Η προσπάθειά του να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον προδοσίας και διπλής ταυτότητας είναι ο κορμός ενός αριστοτεχνικού σεναρίου που με έναν περίεργο τρόπο ξεφεύγει από τον ρεαλισμό προκειμένου να προασπιστεί την ιδέα της ειρήνης_ κάτι που καταφέρνει θαυμάσια (16 Οκτωβρίου)

«Fury»

Στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του ο Μπραντ Πιτ υποδύεται τον Αμερικανό λοχία τεθωρακισμένου που πολεμά στην Γερμανία ενώ ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος οδεύει προς το τέλος του και γίνεται ο φορέας της αποκτήνωσης στην οποία μπορεί να οδηγήσει η ανάγκη επιβίωσης. Ακραίος ρεαλισμός από τον Ντέιβιντ Αγιερ σε μια πολεμική ταινία αντάξια της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, της «Λεπτής κόκκινης γραμμής» του Τέρενς Μάλικ και των «Σταυρών στο μέτωπο» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ (20 Νοεμβρίου)







ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

«Επιστροφή στο ρινγκ»

Ποιος ο λόγος να δει κανείς τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Σιλβέστερ Σταλόνε γερόντια να απομυθοποιούν τους διάσημους κινηματογραφικούς ρόλους των πυγμάχων που υποδύθηκαν (αντιστοίχως) στο «Οργισμένο είδωλο» και τον «Ρόκι»; Σαφώς και η ταινία του Πίτερ Σίγκαλ έχει συναισθηματική φόρτιση και ενίοτε συγκινεί αλλά διακρίνεται επίσης από μεγάλες δόσεις αφέλειας και θλίψης, ιδίως όταν τους βλέπουμε να παλεύουν στο ρίνγκ (16 Ιανουαρίου)

«Ender’s game»

Αφελής σχολική παράσταση σε φόντο επιστημονικής φαντασίας με τον Χάρισον Φορντ (που πλέον δεν αντέχεται) σε ρόλο εκπαιδευτή ευφυών νεαρών στον πόλεμο κατά των κακών εξωγήινων. Από τότε που το μυθιστόρημα του Ορσον Σκοτ Καρντ εκδόθηκε (1985), πάλευαν να το γυρίσουν. Για διάφορους λόγους δεν μπορούσαν. Βλέποντας την πρόχειρη αυτή ταινία του Γκάβιν Χουντ καταλαβαίνεις ότι θα ήταν προτιμότερο να το αφήσουν ήσυχο (23 Ιανουαρίου)

«Φως μετά το σκοτάδι»

Ποτέ δεν χώνεψα την ασκήμια των εικόνων του Μεξικανού Κάρλος Ρεϊγάδας («Χαπόν», «Battle in heaven») και η τελευταία ταινία του, δεν αποτελεί εξαίρεση. Με την απουσία πλοκής και σεναρίου, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο στην παρακολούθησή της και όσο για το κατακόκκινο …καρτούν του Σατανά που κυκλοφορεί όποτε του κάνει κέφι, αυτό μόνον γέλια μπορεί να προκαλέσει. Τίποτε παραπάνω από μια ενοχλητική σκηνοθετική εκκεντρικότητα για την οποία ενδεχομένως μπορεί να μιλήσει μόνον ο ίδιος ο σκηνοθέτης (6 Μαρτίου)

«Οld bοy»

Ειλικρινά δεν κατάλαβα για ποιόν λόγο έγινε αυτό το καρέ προς καρέ αμερικανικό ριμέικ της κλασικής πλέον κορεάτικης ταινίας του Παρκ Τσαν Γουκ. Το παρακολούθησα μεν αλλά το μόνο που ο Σπάικ Λι κατάφερε ήταν να με κάνει να νοσταλγήσω την πρωτότυπη ταινία που ήταν ένα πραγματικό σοκ. Ορισμένα πράγματα καλύτερα να τα αφήνεις εκεί που είναι (20 Απριλίου)

«Στα όρια του αύριο»

Ανεκδιήγητα κουραστικός, εντελώς αποτυχημένος και μέσα σ’ όλα και τρισδιάστατος συνδυασμός της αριστουργηματικής «Μέρας της μαρμότας» με τις ταινίες «Εξολοθρευτής», «Αλιεν» και «Transformers» και τον Τομ Κρουζ στα όρια του πουθενά. Η ταινία του Ντάγκ Λίμαν αποδεικνύει περίτρανα ότι μόνον το Χόλιγουντ μπορεί να αποδομήσει σε σημείο καταστροφής μια υπέροχη ιδέα που το ίδιο το Χόλιγουντ είχε γεννήσει (5 Ιουνίου)

«Χίλιοι τρόποι για να πεθάνεις στην Αγρια Δύση»

Αν οι υπερβολικές σε μήκος σκηνές με τα αστεία που προέρχονται από το παχύ έντερο ήταν λιγότερες, σίγουρα θα σιχαινόμουν λιγότερο και θα είχα γελάσει περισσότερο γιατί ως παρωδία των ταινιών γουέστερν η ταινία του χειρότερου παρουσιαστή των Οσκαρ στην ιστορία των Οσκαρ Σεθ Μακ Φαρλέιν, έχει γούστο. Δυστυχώς όμως αυτοακυρώνεται πέφτοντας στην λούμπα του χειρότερου κωμικού ευρήματος της αμερικανικής κινηματογραφίας (12 Ιουνίου)

«Rage»

Ο Νίκολας Κέιτζ, εκνευριστικά βλοσυρός και απελπιστικά οργισμένος (λες και στο παπούτσι του υπάρχει μονίμως μια πρόκα) υποδύεται τον πρώην κακοποιό νυν νομοταγή πολίτη ο οποίος αναζητεί τους δολοφόνους της κόρης του. Καλοφτιαγμένο αλλά εντελώς άδειο κατασκεύασμα με μπόλικο πιστολίδι και ξύλο κινηματογραφημένο α-λά Jason Bourne (Ματ Ντέιμον). Δεν θα σημάνει τίποτε στην καριέρα του Κέιτζ αν και εδώ που τα λέμε ελάχιστα σημαίνουν τα τελευταία χρόνια. Κάποιος Πάμπλο Καμπέζας το σκηνοθέτησε, Σημειώστε το όνομα γιατί δεν θα το ξανακούσετε (17 Ιουλίου)

«22 Jump Street»

Τα δυο βλαμμένα της αστυνομικής κωμωδίας «21 Jump Street» (ο παίδαρος -ξύλο απελέκητο Τσάνινγκ Τέιτουμ και ο ξύπνιος μπούλης Τζόνα Χιλ) αναλαμβάνουν να «καθαρίσουν» ένα κολέγιο από ένα ναρκωτικό ονόματι wifi. Αποτέλεσμα; Μια συρραφή από κακόγουστα «αστεία» πάνω στην συνταγή της προηγούμενης ταινίας η οποία δεν είχε καν την κιτς χάρη της τηλεοπτικής σειράς των ‘80s που έκανε τον Τζόνι Ντεπ σταρ. Η μόνη μου απορία είναι η πως αυτό το άθλιο κατασκεύασμα χρειάστηκε δυο σκηνοθέτες (Φιλ Λορντ – Κρίστοφερ Μίλερ) για να γυριστεί; (7 Αυγούστου)

«Oι αναλώσιμοι 3»

Τα κουρέλια πυροβολάνε ακόμα θα μπορούσε να λέγεται η τρίτη περιπέτεια των «Αναλώσιμων» όπου και πάλι ο Σιλβέστερ Σταλόνε μαζί με τον Χάρισον Φορντ, τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, τον Ντολφ Λούντγκρεν και άλλους ρυτιδιασμένους υποδύεται τον ηγέτη μιας ομάδας μισθοφόρων που καταδιώκει τον Μελ Γκίμπσον, πρώην μισθοφόρο νυν δισεκατομμυριούχο έμπορο όπλων. Ξύλο, ρυτίδες, πυροβολισμοί, εκρήξεις, macho ατάκες και κάποια στιγμή η ταινία τελειώνει… (21 Αυγούστου)

«Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος Δίο»

Αδυνατώ να καταλάβω πως οι αδελφοί Φαρέλι κατάφεραν να κάνουν τον δεύτερο «Ηλίθιο και πανηλίθιο» τόσο πολύ χειρότερο από τον ούτως ή άλλως κακό πρώτο που γύρισαν οι ίδιοι πριν από 20 χρόνια. Δεν μου αρέσει η ηθικολογία αλλά πραγματικά θα ντρεπόμουν να είχα την οποιαδήποτε σχέση με μια ταινία που θεωρώ ορισμό της κακογουστιάς και του φτηνού χιούμορ στον οποίο είναι αναγκασμένοι να ξεπέσουν δυο καλοί κωμικοί, ο Τζιμ Κάρεϊ και ο Τζεφ Ντάνιελς (4 Δεκεμβρίου.