«Στη Γερμανία αυτή τη στιγμή υπάρχει κορεσμός. Παράγουμε προϊόντα που δεν χρειάζεται ο κόσμος. Αυτό δεν θα διαρκέσει πολύ. Δεν χρειάζονται τόσα αυτοκίνητα. Η οικονομία δεν συμβαδίζει με την οικολογική συνείδηση. Η παραγωγή όπλων είναι ένας φρικτός τρόπος για να επιδιώκεις το κέρδος, είναι σαν να κερδίζεις από τον θάνατο. Και στο μεταξύ το μυαλό μας κουράζεται από όλη αυτή την επιτάχυνση. Πρέπει να του μάθουμε να ηρεμεί. Ο κορεσμός στη Γερμανία δεν είναι υγιής, θα υπάρξει κατάρρευση».

Αυτά μεταξύ άλλων ανέφερε η γερμανίδα ηθοποιόςΧάνα Συγκούλα, μιλώντας στους δημοσιογράφους την Πέμπτη 6 Νοεμβρίου. Για την Σιγκούλα όλοι μας ανήκουμε σε ένα σώμα, την Ευρώπη, τον κόσμο, την ανθρωπότητα, κουβαλάμε πολλά κοινά στοιχεία, όσες διαφορές κι αν υπάρχουν.

Ως γνωστόν, η μούσα τουΡάινερ Βέρνερ Φασμπίντερτιμάται στην εφετινή διοργάνωση με έναν ειδικό Χρυσό Αλέξανδρο για τη συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο. Η εκδήλωση θα γίνει στο Ολύμπιον την Παρασκευή το βράδυ και θα ακολουθήσει ένα κοντσέρτο Γερμανικών τραγουδιών με ερμηνεύτρια την ίδια και η προβολή του ντοκιμαντέρ της Ανα Ιμπερτ«Οποιο κι αν είναι τ’ όνειρο», όπως λέγεται το ποίημα που έγραψε ειδικά για τη Σιγκούλα ο γάλλος σεναριογράφος Ζαν-Κλοντ Καριέρ.

Για τη διακεκριμένη ηθοποιό, ένα από τα βασικά ζητήματα στη ζωή είναι η ανάγκη για επιβίωση. «Κάποτε είχα γίνει χορτοφάγος» είπε. «Αφορμή ήταν το ψάρεμα. Καθώς ψαρεύαμε διαπίστωσα ότι έπρεπε να σκοτώνουμε τα ψάρια κι αυτό με απώθησε τόσο που δεν ήθελα στη συνέχεια να τα φάω. Όμως δεν κατάφερα να παραμείνω χορτοφάγος κι αυτό γιατί μου αρέσει να τρώω, μου αρέσει η γεύση των πάντων. Κατάλαβα λοιπόν ότι πρέπει να σκοτώσεις ένα ψάρι, ένα ζώο, κι αυτό είναι μία συνθήκη για να ζεις».

«Σχεδόν ποτέ δεν ήξερα ποια ακριβώς είμαι, στην πραγματικότητα δεν ήθελα καν να ξέρω ποια είμαι»είπε η ηθοποιός όταν μνημονεύτηκε η χαρακτηριστική φράση της «είμαι αυτή που είμαι» στον «Γάμο της Μαρίας Μπράουν»του Ράινερ Β. Φασμπίντερ, που της χάρισε το βραβείο της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας το 1979 στο Φεστιβάλ Βερολίνου.«Είμαι ον λιγότερο πλήρες και γι’ αυτό προσπαθώ να δίνω σημασία στην πρώτη μου παρόρμηση, στην πρώτη φορά που συναντώ κάποιον, τα πρώτα βλέμματα, τις χειρονομίες» είπε.«Όταν υποδύομαι κάποιον ρόλο, πριν ανοίξω το στόμα μου θεωρώ ότι είναι προτιμότερο να αφήσω το σώμα μου να αντιδράσει. Το σώμα μας γνωρίζει πολλά, λέει την αλήθεια.»

«Η Ελλάδα φαντάζομαι πως σαν το φοίνικα πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της»είπε η Χάνα Σιγκούλα για την χώρα μας και για το ποσοστό της ανεργίας στην Θεσσαλονίκη που φτάνει το 60%». «Με τόση ανεργία δεν μπορείς να είσαι καιροσκόπος γιατί δεν υπάρχουν ευκαιρίες. Στρέφεσαι τότε στις βαθιές επιθυμίες σου, προσπαθείς να βρεις έναν δημιουργικό τρόπο για να εκφράσεις τον εαυτό σου.»

Αναφερόμενη στην δική της γενιά, στη Γερμανία, είπε ότι βγήκε από μία χώρα με συντρίμμια, όχι μόνο υλικά αλλά και ηθικά. «Ως παιδιά, μας άρεσε να παίζουμε στα συντρίμμια, μετά όμως νιώσαμε ντροπή, τύψεις, ενώ δεν ήμασταν ένοχοι». Η περίοδος εσωτερικής επανάστασης που πέρασε η γενιά της την έφερε στο σημείο να μην έχει καμία εμπιστοσύνη σε ό,τι είχε προϋπάρξει, στις αξίες της προηγούμενης γενιάς. «Προσπαθούσαμε να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Δίναμε πια έμφαση στο ‘’είναι’’ και όχι στο ‘’έχειν’’». Κίνητρό μας θεωρούσαμε πως έπρεπε να είναι η αγάπη και όχι η έριδα».