Επιχειρηματίας δίχως πατρίδα

«Mπορεί ο Νίκολας Μπεργκρούεν να σώσει την Καλιφόρνια;». Κάποτε οι επίδοξοι σωτήρες του κόσμου ήταν υπερδραστήριοι μουσικοί, όπως ο Μπόνο, σήμερα, όπως φαίνεται και από τον πρόσφατο τίτλο της ιστορικής «San Francisco Chronicle», είναι δισεκατομμυριούχοι με σύνδρομο Μπάτμαν. Οπως και ο Μπρους Γουέιν της χάρτινης Γκόθαμ Σίτι, ο Μπεργκρούεν είναι ένας πλούσιος αστός με φιλοδοξίες κοινωνικού αναμορφωτή. Και επειδή η τρίτη μεγαλύτερη Πολιτεία των ΗΠΑ μαστίζεται από οικονομικά προβλήματα αντίστοιχα με της Ελλάδας (κακοδιαχείριση που εκτίναξε το χρέος της στα 72 δισ. δολάρια το 2010), προτού προσπέσει γονατιστή ικέτις στο ΔΝΤ και επιβληθεί μνημόνιο στο Μπέβερλι Χιλς, ο Νίκολας έρχεται ως αυτόκλητος μεταρρυθμιστής.

Το γιατί οι βλέψεις ενός αμερικανού γερμανικής καταγωγής με περιουσία 2,2 δισ. δολαρίων, ιδιοκτήτη της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Karstadt και μετόχου του ισπανικού ομίλου Prisa (εκδότη της «El País») ταυτίζονται με τις επιδιώξεις και του τελευταίου διαδηλωτή του κινήματος «Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ» είναι ένα ερώτημα. Στυγνός Γκόρντον Γκέκο της Γουόλ Στριτ δεν είναι. Στα νιάτα του αρνιόταν να μάθει αγγλικά, μια και τα θεωρούσε «γλώσσα του ιμπεριαλισμού», πέρασε στην αντίπερα όχθη για να γνωρίσει τον «πραγματικό κόσμο», κατά δήλωσή του, είδε τον καπιταλισμό «σαν παιχνίδι» και στην πορεία βαρέθηκε τον επιχειρηματικό κόσμο – ή τουλάχιστον έτσι έλεγε πέρυσι μιλώντας στην αρθρογράφο των «Financial Times» Τζίλιαν Τετ.

Ο Μπεργκρούεν είναι ο αντιφατικός χαρακτήρας που άνετα θα έπαιζε ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ ως «Iron Man»: ο άνθρωπος που οργανώνει πάρτι με πλήθος διασήμων για την απονομή των Οσκαρ και ταυτόχρονα ζει ως νομάδας. Πριν από δέκα χρόνια απαρνήθηκε τα επίγεια αγαθά, πούλησε κατοικίες στη Φλόριδα και τη Νέα Υόρκη, δάνεισε μακροχρόνια σε μεγάλα μουσεία καλλιτεχνικές συλλογές, ρευστοποίησε τα περισσότερα υπάρχοντά του εκτός από ρούχα και βιβλία που χωρούν σε μια βαλίτσα και από τότε ζει την ελευθερία των απάτριδων αστών του 19ου αιώνα ως πολίτης του κόσμου.

Συχνά τα ξενοδοχεία που τον φιλοξενούν, ωστόσο, βρίσκονται στην Καλιφόρνια – εξού και το σχετικό ενδιαφέρον. Οι πολιτικές ηγεσίες της Δύσης αποτυγχάνουν να ηγηθούν, έλεγε τον περασμένο Οκτώβριο στο «Wall Street Journal Magazine», αναγνωρίζοντας ότι μεταξύ αδηφάγων ΜΜΕ, διεθνών αγορών με ψυχολογία ανεμολογίου και πολιτικών σωμάτων που ενδίδουν στον λαϊκισμό, η πολιτική συνθλίβεται. Πρώτη δουλειά για τον Μπεργκρούεν είναι να σκεφτούμε τι θέλουμε να αλλάξουμε – ο ίδιος κάθησε και έγραψε ένα ουτοπικό σύνταγμα κι έπειτα έδωσε 100 εκατ. δολάρια προκειμένου να στήσει ένα think tank για το μέλλον της Καλιφόρνιας. Δύο από τις προτάσεις του, η σύσταση ενός επικουρικού αποθεματικού ταμείου και η απλοποίηση της διαδικασίας ψήφισης του προϋπολογισμού, υιοθετήθηκαν από την κυβέρνηση της πολιτείας και βοήθησαν στη μείωση του ελλείμματος του 2011. Στη δική μας όχθη του Ατλαντικού ξεκίνησε έναν αντίστοιχο όμιλο («Συμβούλιο για τη μελλοντική Ευρώπη») με μέλη όπως οι Γκέρχαρντ Σρέντερ, Τόνι Μπλερ, Φελίπε Γκονζάλες και Τζόζεφ Στίγκλιτζ, μια άμεση σύσταση του οποίου είναι η έκδοση ευρωομολόγου.

Τι θα κάνει όταν λύσει και το δικό μας πρόβλημα; Μάλλον θα σώσει τη δημοκρατία. Λέει ότι ίσως δημιουργήσει μια αυτοκρατορία μέσων ενημέρωσης ως αντίβαρο εκείνης του Ρούπερτ Μέρντοκ, δεν έχει καταλήξει, όμως, ακόμη. Θα το σκεφτεί. Αλλωστε, είναι μόλις 50 ετών.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Αφιερώματα
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk