Στην «Κλινική περίπτωση», το νέο σίριαλ του Mega, ο Γιάννης Μπέζος επιβεβαιώνει εκ νέου ότι ξέρει να κάνει τηλεόραση. ∆ηλαδή να επιλέγει τα κατάλληλα σενάρια και τους κατάλληλους συνεργάτες. Επιπλέον, κατέχει άριστα την τεχνική τής από τηλεοράσεως υποκριτικής – ενός τρόπου παιξίµατος διαφορετικού από εκείνον που χρησιµοποιείται στη θεατρική σκηνή. Αυτός είναι κατά τη γνώµη µου ο κύριος λόγος που τον διαφοροποιεί από εξίσου ταλαντούχους συναδέλφους του, οι οποίοι όµως επιµένουν να παίζουν στην τηλεόραση όπως παίζουν στο θέατρο, µε αποτέλεσµα να βγαίνουν υπερβολικοί και ψεύτικοι. Αντιθέτως, ο Μπέζος έχει µέτρο, δεν δείχνει ποτέ εκτεθειµένος ή αβοήθητος απέναντι στην κάµερα, αλλά συνωµοτεί ευφυώς µαζί της κερδίζοντας τις εντυπώσεις.
Εν προκειµένω δίνοντάς µας µε την επανεµφάνισή του, µετά τον (στερεοτυπικό για τα σηµερινά δεδοµένα αλλά επιτυχηµένο για τη δεκαετία του ‘90) γκέι των «Απαράδεκτων», τον σµήναρχο Επαµεινώνδα Κάκαλο («Της Ελλάδος τα παιδιά»), τον Ζάχο ∆όγκανο («Εκείνες κι εγώ»), τον Αλέξανδρο Θεοτοκάτο («Ακρως οικογενειακόν») και τον ∆ιονύση Μαυροτσούκαλο («Ευτυχισµένοι µαζί»), άλλον έναν απολαυστικό χαρακτήρα: τον καρδιοχειρουργό Μάρκο Στάικο που εγκαταλείπει την καριέρα του στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί ως γιατρός στην ελληνική επαρχία. Εναν ιδιόµορφο άνθρωπο, τον οποίο ο Μπέζος υποδύεται µε µαεστρία, παίζοντας και µε τις πλέον αδιόρατες εκφράσεις του προσώπου του, µε τις σιωπές του, µε τη στάση του σώµατός του.
Θαυµάσια παρουσία στο πλευρό του η Αννα-Μαρία Παπαχαραλάµπους, ενώ ενδιαφέρουσες ερµηνείες παίρνουµε και από τους περισσότερους ηθοποιούς που πλαισιώνουν το ζεύγος. Οµως, παρά την έξυπνη κίνηση της κάµερας του Ανδρέα Μορφονιού και τις καλές στιγµές τού (προσαρµοσµένου στα ελληνικά από το αγγλικό πρωτότυπο) σεναρίου της Χριστίνας Κοτζάµπαση, εκεί που χαλάει η µαγιονέζα είναι στο εικαστικό-στυλιστικό µέρος: στην αναπαράσταση της ελληνικής επαρχίας και της κλειστής κοινωνίας της.
Σε ποιο χωριό της υπερήφανης πατρίδας οι κάτοικοι ντύνονται, µιλάνε και συµπεριφέρονται µε αυτόν τον άκρως… πρωτευουσιάνικο αέρα; Πού είναι οι λεπτοµέρειες στην εµφάνιση και στον τρόπο επικοινωνίας τους, οι οποίες θα τους διαχωρίσουν από τον εξ Αµερικής επιστήµονα; Εν προκειµένω, η τραχιά και απολίτιστη επαρχία στην οποία εκπίπτει ο καρδιοχειρουργός µόνο τραχιά και απολίτιστη δεν είναι.
Εµείς βλέπουµε έναν Παράδεισο µε µοντέρνους και κοµψούς ανθρώπους που ζουν σε υπέροχα σπίτια. Εικόνα που δεν δικαιολογεί την ασυνεννοησία ανάµεσα σε έναν πολίτη του κόσµου και στους καθηλωµένους στον µικρόκοσµό τους χωρικούς, που υποχρεώνονται να «φιλοξενήσουν» τον (αλλιώς µαθηµένο) εισβολέα σε µία περιορισµένων οριζόντων καθηµερινότητα. Και αν εν προκειµένω το φάλτσο δεν είναι τόσο έντονο όσο στο έτερο σίριαλ του Μega, το «Πίσω στο σπίτι», όπου ένας πυροσβέστης ζει στις (µεταµοντέρνες) Βερσαλλίες, η τελική εικόνα υπονοµεύει το αποτέλεσµα. Είναι κρίµα για µία τόσο ευπρόσωπη δουλειά…
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
