Ο Ασαντ παίζει το κεφάλι του στην πόλη που έπνιξε στο αίμα ο πατέρας του

Δεκάδες άρματα μάχης μαζί με «λεωφορεία του τρόμου» γεμάτα ενόπλους της Σαμπίχα, της διαβόητης αλεβίτικης πολιτοφυλακής, έστειλε ο Μπασάρ αλ Ασαντ στην πόλη Χάμα της Συρίας. Αποστολή τους; Να συντρίψουν τους διαδηλωτές που ζητούν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Η σφαγή έχει προκαλέσει σχεδόν 150 νεκρούς.


Δεκάδες άρματα μάχης μαζί με «λεωφορεία του τρόμου» γεμάτα ενόπλους της Σαμπίχα, της διαβόητης αλεβίτικης πολιτοφυλακής, έστειλε ο Μπασάρ αλ Ασαντ στην πόλη Χάμα της Συρίας. Αποστολή τους; Να συντρίψουν τους διαδηλωτές που ζητούν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Η σφαγή έχει προκαλέσει σχεδόν 150 νεκρούς. Ηδη αποκαλείται «Μακελειό του Ραμαζανιού», διότι η περασμένη Κυριακή ήταν η παραμονή του ιερού μήνα των μουσουλμάνων. Είναι η δεύτερη φορά που το μιλιταριστικό, μονοκομματικό, οικογενειοκρατούμενο και αλεβίτικο καθεστώς της Δαμασκού προσκρούει στην πόλη-σύμβολο: τουλάχιστον 20.000 σουνίτες είχε σκοτώσει εκεί το 1982 ο Χαφέζ αλ Ασαντ, ο πατέρας του σημερινού προέδρου. Λουτρό αίματος σουνιτών, της καταπιεσμένης πλειοψηφίας της χώρας. Ο νυν πρόεδρος γνωρίζει ότι η Δύση δεν αντέχει οικονομικά άλλον ένα πόλεμο και γι΄ αυτό δεν θα εισβάλει στη Συρία. Γνωρίζει επίσης ότι διαθέτει ισχυρούς φίλους, με πρώτη τη σιιτική, σαν τον ίδιο, Τεχεράνη, η οποία του στέλνει αφειδώς χρήματα για να διατηρηθεί στην εξουσία ενώ η οικονομία της Συρίας έχει καταρρεύσει. Το μόνο που του μένει να μάθει είναι αν οι διαδηλωτές, άοπλοι ως σήμερα, θα πάρουν τελικά τα όπλα στη Χάμα, την πόλη-ανοιχτή πληγή, με τις στρατιές των αδικαίωτων νεκρών.




«Μπασάρ, χασάπη, δεν θα ησυχάσουμε αν δεν σε θάψουμε!» είναι ένα από τα συνθήματα που φωνάζουν οι εξεγερμένοι εναντίον του προέδρου Ασαντ, ενώ συνθήματα γραμμένα με σπρέι σε σκουπιδοτενεκέδες τον προειδοποιούν: «Μπασάρ, αυτός είναι ο τάφος σου». Οι φιλοκυβερνητικοί διαδηλωτές, που φωνάζουν τις τρεις υπέρτατες αξίες τους- «Θεός, Συρία, Ασαντ»-, έχουν εβδομάδες να κατεβούν στους δρόμους.

Το καθεστώς έχει χάσει κάθε επαφή με τον λαό και προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρηθεί στην εξουσία. Στη Χάμα ο Ασαντ έπαιξε το τελευταίο του χαρτί την περασμένη Κυριακή, αποδεικνύοντας ότι, ανάμεσα στις χώρες της «αραβικής άνοιξης», η Συρία πήρε τον δρόμο της Λιβύης και όχι της Τυνησίας και της Αιγύπτου – δηλαδή ο Ασαντ, ακολουθώντας τα χνάρια του Μοαμάρ Καντάφι, πυροβολεί αμάχους στο ψαχνό. Πολλοί πιστεύουν ότι η Συρία παίρνει τον δρόμο του Ιράκ, δηλαδή του εμφυλίου πολέμου- αν και υποπτεύονται ότι τη θεωρία αυτή την κυκλοφορεί σε μεγάλο βαθμό το καθεστώς.

Στη Συρία, οι ξένοι δημοσιογράφοι απελαύνονται και οι ντόπιοι είναι φιλοκυβερνητικοί, καθώς το καθεστώς ελέγχει πλήρως τα μέσα ενημέρωσης. Γι΄ αυτό είναι δύσκολο να υπολογιστούν οι νεκροί. Τα μόνα διαθέσιμα στοιχεία προέρχονται από το παγκόσμιο κίνημα Αvaaz, σύμφωνα με το οποίο από τις 15 Μαρτίου, όταν ξέσπασε η εξέγερση, ως τα τέλη Ιουλίου 1.634 άτομα έχασαν τη ζωή τους, ενώ 2.918 παραμένουν εξαφανισμένοι, περίπου 26.000 έχουν συλληφθεί- πολλοί από τους οποίους υπέστησαν βασανισμούς- και 12.617 από αυτούς συνεχίζουν να κρατούνται.

Το «Μακελειό του Ραμαζανιού» στη Χάμα ήταν μια συμβολική κίνηση από την πλευρά του Ασαντ. Η πόλη αυτή των 800.000 κατοίκων έχει παράδοση στην αγωνιστικότητα- μια παράδοση που οφείλεται περισσότερο στη στυγνότητα του καθεστώτος, με κορυφαία την ισοπέδωση της πόλης πριν από 30 χρόνια από τον Χαφέζ αλ Ασαντ, πατέρα του σημερινού προέδρου, ο οποίος προκάλεσε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Με ένα τέτοιο παρελθόν, είναι πολύ εύκολο να επανέρχονται οι μνήμες, αφού καμία οικογένεια δεν έμεινε ανέγγιχτη από τη σφαγή.

Στη Συρία, όπου το 75% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι σουνίτες, η εξουσία και το εμπόριο βρίσκονται στα χέρια των αλεβιτών, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι σιίτες και αποτελούν το 10%. Ο Ασαντ είναι αλεβίτης και όλα τα υψηλά πόστα στην κυβέρνηση και στον στρατό τα έχει μοιράσει στην οικογένειά του και στα μέλη της φυλής του τόπου καταγωγής του. Η Χάμα, εκτός από αμιγώς σουνιτική (εκτός από μια χριστιανική μειονότητα), θεωρείται και η πιο θρησκευόμενη πόλη της Συρίας. Οι διαφορές με τη Δαμασκό είναι και πολιτικοϊδεολογικές. Το κόμμα Μπάαθ του Ασαντ, το οποίο εκφράζει τον σοσιαλισμό και την κοσμικότητα, συγκρούεται επί δεκαετίες με τη συντηρητική, ισλαμιστική Μουσουλμανική Αδελφότητα. Προπύργιο των Αδελφών Μουσουλμάνων είναι η Χάμα, αν και τις τελευταίες δεκαετίες η αντιπολίτευση της Συρίας είναι σχεδόν εξαφανισμένη- φρόντισε γι΄ αυτό ο πατέρας Ασαντ και το συνέχισε επάξια ο υιός.

Στους δρόμους της Χάμα όμως δεν κατεβαίνουν μόνο συντηρητικοί μουσουλμάνοι. Οι διαδηλωτές είναι κυρίως νέοι, όλων των ιδεολογιών και πεποιθήσεων, αλλά με ένα κοινό αίτημα: δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα. «Κάνουν αυτό που δεν κάναμε εμείς πριν από 30 χρόνια» λένε οι μεγαλύτεροι αναφερόμενοι στη σφαγή του 1982.

Η Χάμα μπήκε στο παιχνίδι της εξέγερσης την 1η Ιουλίου, ύστερα από την προσευχή της Παρασκευής στο τζαμί, όπου το κήρυγμα του ιμάμη άναψε τα πνεύματα. Εν όψει του Ραμαζανιού που ξεκίνησε την 1η Αυγούστου, ο Ασαντ θέλησε να τιμωρήσει παραδειγματικά τους κατοίκους της Χάμα, ώστε το μακελειό να λειτουργήσει αποτρεπτικά σε άλλες πόλεις που θα σκέφτονταν να τους μιμηθούν. Το Ραμαζάνι είναι μια περίοδος γιορτινή. Ο κόσμος πηγαίνει συχνά στο τζαμίάρα πολλαπλασιάζονται οι ευκαιρίες υποδαύλισης της εξέγερσης από τους ιμάμηδες- και το βραδάκι ανταλλάσσει επισκέψεις με συγγενείς και φίλους- άρα κυκλοφορεί πολύς κόσμος στους δρόμους.

Ο Ασαντ θέλησε να αποφύγει τον πιθανώς εκρηκτικό αυτόν συνδυασμό, γι΄ αυτό έστειλε τα ελίτ σώματα του στρατού, που αποτελούνται από αλεβίτες βεβαίως, για να δώσουν ένα μάθημα στη Χάμα, γκρεμίζοντας ακόμη και τζαμιά. Το μάθημα όμως δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως το υπολόγιζε. Σήμερα η τέταρτη μεγαλύτερη αυτή πόλη της Συρίας έχει μετατραπεί σε σκηνικό πολέμου. Αρματα μάχης είναι σταθμευμένα στην κεντρική πλατεία και παντού βασιλεύει ο τρόμος. Αλλά τόσο οι κάτοικοι της Χάμα όσο και οι υπόλοιποι Σύροι δηλώνουν ότι η ωμότητα του καθεστώτος τούς έχει κάνει πιο αποφασισμένους να συνεχίσουν τον αγώνα τους για δημοκρατία.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1982 – ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΣΑΝΤ

Ξυπνούσαν ανθρώπους μες στη νύχτα και τους εκτελούσαν με τις πιτζάμες!


Το «Μακελειό της Χάμα» παραμένει ακόμη ταμπού στη Συρία και ας συνέβη πριν από σχεδόν 30 χρόνια,και ας ήταν «η πιο πολύνεκρη ενέργεια αραβικής κυβέρνησης εναντίον του λαού της στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής».Τον Φεβρουάριο του 1982 ο Χαφέζ αλ Ασαντ έστειλε τον στρατό να πατάξει τους ισλαμιστές της Χάμα,οι οποίοι είχαν εξεγερθεί εναντίον της κυριαρχίας του κόμματος Μπάαθ και του ιδίου.Την αφορμή αποτέλεσε η «απελευθέρωση» της πόλης από τους αντάρτες.Η απάντηση του καθεστώτος ήταν βάναυση.

Τανκς εισέβαλαν στην πόλη,ενώ αεροπλάνα βομβάρδιζαν τους δρόμους διαφυγής για να μην ξεφύγει κανένας.Οι στρατιώτες των ελίτ σω μάτων,πιστοί στον Ασαντ και αλεβίτες όπως αυτός,γυρνούσαν στους δρόμους και μάζευαν κόσμο προς εκτέλεση.Η επιχείρηση κράτησε τρεις εβδομάδες και άφησε πίσω της τουλάχιστον 20.000 (κατ΄ άλλους ως και 40.000) νεκρούς.Σπίτια,τζαμιά και εκκλησίες καταστράφηκαν.Από την παλαιά πόλη και το κάστρο απομένουν σήμερα μόνο λίγοι δρόμοι.Οι κάτοικοι τον αποκαλούν τη σφαγή «πόλεμο της πιτζάμας»,λόγω του αριθμού των ανθρώπων τους οποίους οι δυνάμεις ασφαλείας ξυπνούσαν μέσα στη νύχτα για να τους εκτελέσουν.Το κρατικό ξενοδοχείο Cham Ρalace, λένε οι κάτοικοι,χτίστηκε στο σημείο όπου βρισκόταν ένας ομαδικός τάφος.

Τα ΜΜΕ της Συρίας περιέγραψαν το περιστατικό με τον γνωστό γλαφυρό τρόπο των κρατικά ελεγχόμενων μέσων: «Οι αντάρτες χίμηξαν στους συντρόφους μας (σ.σ.: σε στελέχη του Μπάαθ) ενώ κοιμόντουσαν και σκότωναν όποιον μπορούσαν, ακρωτηριάζοντας τα πτώματα των μαρτύρων στους δρόμους σαν λυσσασμένοι σκύλοι,με κίνητρο το μαύρο μίσος τους.Οι δυνάμεις ασφαλείας τούς δίδαξαν ένα μάθημα που τους έκοψε την ανάσα».

Οι ομοιότητες με το σήμερα είναι ανατριχιαστικές.Ακόμη και η εξής λεπτομέρεια: επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων τότε ήταν ο αδελφός του Ασαντ πατρός,Ριφάατ,ενώ σήμερα επικεφαλής είναι ο αδελφός του Ασαντ υιού,Μαχέρ αλ Ασαντ.

MΟΝΟ ΟΙ ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΟΡΘΙΟΙ ΣΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΠΟΛΗ

Επί 26 ημέρες έσφαζαν όποιον σουνίτη έβλεπαν μπροστά τους


Η Χάμα, στην Κεντρική Συρία βόρεια της Δαμασκού, είναι γνωστή για το αρδευτικό της σύστημα που χρονολογείται από το 1100 π.Χ., ιδίως τους μοναδικούς νερόμυλους (που ονομάζονται «νόρια»). Ελάχιστα άλλα μνημεία απομένουν στην πόλη μετά την ισοπέδωσή της από τον Χαφέζ αλ Ασαντ από τις 2 ως τις 28 Φεβρουαρίου του 1982.

Γενέτειρα των ισλαμιστών Αδελφών Μουσουλμάνων της Συρίας

Οταν η Συρία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία το 1946, στη Χάμα γεννήθηκε ένα κίνημα που απαιτούσε μεταρρυθμίσεις στην ιδιοκτησία και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Ηταν το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που συγχωνεύτηκε με το Μπάαθ, όμως αργότερα έγινε «άντρο» των ισλαμιστών Αδελφών Μουσουλμάνων.

Σήμερα οι κάτοικοι δεν ξέρουν πού να πρωτοθάψουν τους νεκρούς τους


Η πόλη είναι πολιορκημένη από τανκς, τα οποία αποκλείουν την πρόσβαση στα νεκροταφεία.

Οσοι διαθέτουν κήπο τούς θάβουν εκεί.

Απελπισμένοι διαπιστώνουν ότι ο «Μπεΐτ Ασαντ», ο «οίκος των Ασαντ», συνεχίζει να ασκεί αιμοσταγώς την εξουσία από το 1970, όταν την κατέλαβε ο Χαφέζ αλ Ασαντ.

Η αφορμή της εξέγερσης: παιδιά βασανίστηκαν γιατί έγραφαν συνθήματα

Η σπίθα της εξέγερσης στη Συρία άναψε στα μέσα Μαρτίου όταν συνελήφθη μια παρέα παιδιών στην πόλη Ντεράα επειδή έγραφαν αντικαθεστωτικά συνθήματα στους τοίχους. Οταν απελευθερώθηκαν, τα ανήλικα έφεραν σημάδια βασανισμού.

Στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν στο ψαχνό σκοτώνοντας δεκάδες.

Χώρα-φυλακή με χιλιάδες συλληφθέντες 15 ως 40 ετών


«Η Συρία έχει μετατραπεί σε μια μεγάλη φυλακή» λένε οι εξεγερμένοι.

Οι περισσότεροι από τους δεκάδες χιλιάδες συλληφθέντες είναι από 15 ως 40 ετών.

Ο βασανισμός είναι δεδομένος. Συχνά οι δυνάμεις ασφαλείας αρπάζουν έναν άοπλο διαδηλωτή και τον ρίχνουν στη φυλακή αφήνοντας για εβδομάδες την οικογένειά του να αναρωτιέται πού βρίσκεται.


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


«Η Χάμα πολιορκείται όπως
η Γάζα από τους Ισραηλινούς»


Η κυβέρνηση του Ασαντ καλλιεργεί επίτηδες την απειλή του εμφυλίου πολέμου για να ανακόψει την ορμή των διαδηλωτών, λέει μιλώντας προς «Το Βήμα» ο Σύρος Μπουράν Γκαλιούν, καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ο οποίος έχει στενές επαφές με την αντιπολίτευση της Συρίας. «Το καθεστώς εκβιάζει με τον εμφύλιο πόλεμο εδώ και πέντε μήνες,από την αρχή των διαδηλώσεων» λέει. Ο ίδιος δεν πιστεύει ότι η Συρία οδεύει προς μια ένοπλη σύρραξη μεταξύ των αλεβιτών, που κατέχουν την εξουσία και θέλουν να τη διατηρήσουν, και των διαδηλωτών- «επαναστάτες» τους αποκαλεί- που ζητούν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

«Οι νέοι που έχουν κατεβεί στους δρόμους δεν ζητούν εκδίκηση, δεν επιθυμούν να καταλάβουν την εξουσία για να αποκλείσουν με τη σειρά τους όσους τους κρατούν αποκλεισμένους επί τέσσερις δεκαετίες. Το σύστημα αξιών έχει αλλάξει και η εξέγερση αυτή εκφράζει την ηθική μετάλλαξη του λαού ο οποίος απαιτεί δημοκρατία» μας λέει τηλεφωνικά από το Παρίσι- από τους λίγους, ακόμη και ανάμεσα στους Σύρους του εξωτερικού, που τολμούν να μιλήσουν επωνύμως εναντίον του Ασαντ.

Κατηγορεί το καθεστώς ότι χρηματοδοτεί προβοκάτορες για να υποδαυλίζουν τη βία.

Παραδέχεται ότι «η ωμότητα του καθεστώτος έχει ωθήσει μερικούς διαδηλωτές να ζητούν αλλαγή στρατηγικής», δηλαδή χρήση βίας από τους εξεγερμένους- που μέχρι σήμερα είναι άοπλοι και ειρηνικοίως απάντηση στη βία των δυνάμεων καταστολής. «Ομως η πλειοψηφία γνωρίζει ότι η νίκη είναι συνδεδεμένη με τον ειρηνικό χαρα κτήρα της επανάστασης». Ο κ. Γκαλιούνπιστεύει ότι ο Ασαντ «έχει καταλάβει ότι η στρατηγική που ακολουθεί έχει αποτύχει.Τα κέντρα της εξέγερσης είναι όλο και περισσότερα και το καθεστώς κλιμακώνει τη βία. Εν όψει του Ραμαζανιού αναμενόταν μεγάλη αύξηση των διαδηλώσεων την οποία θέλησε να ανακόψει, γι΄ αυτό επιτέθηκε με τέτοια μανία στη Χάμα.Ομως δεν θα καταφέρει τίποτε. Οταν ένα καθεστώς στέλνει τον στρατό στους δρόμους εναντίον των διαδηλωτών σημαίνει ότι δεν έχει κανένα έρεισμα στον λαό».



Μήπως αισθάνεται ότι οι ζωές των Λίβυων αξίζουν περισσότερο από τις ζωές των Σύρων, γι΄ αυτό το ΝΑΤΟ έσπευσε να επέμβει εναντίον του Μοαμάρ Καντάφι ενώ αφήνει τον Μπασάρ αλ Ασαντ να σφαγιάζει τον λαό του; τον ρωτάμε. «Δεν επιθυμούμε στρατιωτική επέμβαση της διεθνούς κοινότητας» απαντά. «Χρειαζόμαστε πολιτική στήριξη. Οι δυνάμεις του Ασαντ έχουν περικυκλώσει τη Χάμα όπου ήδη υπάρχει έλλειψη βασικών αγαθών.Οι κάτοικοι είναι αντιμέτωποι με την πείνα.Η διεθνής κοινότητα πρέπει να ασκήσει πίεση με διπλωματικά μέσα.Η Χάμα είναι υπό πολιορκία από το καθεστώς της Δαμασκού, όπως ακριβώς η Λωρίδα της Γάζας από τους Ισραηλινούς. Η ΕΕ, οι ΗΠΑ και οι διεθνείς οργανισμοί πρέπει να επέμβουν δυναμικά για να σπάσει ο αποκλεισμός».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Κόσμος
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk