Το καλοκαίρι του 2004, όταν ο κ. Ντέμης Νικολαΐδης αποφάσιζε να τεθεί επικεφαλής στην προσπάθεια σωτηρίας της ΑΕΚ που τότε έμοιαζε άπελπις, ο κ. Ιλια Ιβιτς βασανιζόταν από το δίλημμα αν έπρεπε να σταματήσει ή να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Το μόνιμο πρόβλημα στη μέση και τα 33 χρόνια στην πλάτη υποχρέωναν τον Σέρβο σε όλο και λιγότερες συμμετοχές από περίοδο σε περίοδο, από την άλλη όμως η αγάπη για την μπάλα και η δυσκολία κάθε ποδοσφαιριστή να αποδεχθεί ότι έφτασε το αγωνιστικό τέλος τον έκαναν να αποζητεί τη μυρωδιά των αποδυτηρίων και τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του. Μόνο μια ιδανική πρόταση θα μπορούσε να σκορπίσει εντελώς τους ενδοιασμούς του και ο κ. Νικολαΐδης την είχε ήδη σκαρώσει. Το πόστο του τεχνικού διευθυντή και το όραμα της δημιουργίας μιας ομάδας από μηδενικές βάσεις έπεισαν τον Σέρβο να αποδεχθεί τη νέα μεγάλη πρόκληση της επαγγελματικής καριέρας του. Δυόμισι χρόνια μετά, ο πιο στενός συνεργάτης του προέδρου αποχώρησε από την ΠΑΕ ΑΕΚ αφήνοντας πολλά αναπάντητα ερωτήματα. «Το Βήμα» ρίχνει φως σε σκοτεινά σημεία της υπόθεσης που εξώθησαν τον κ. Ιλια Ιβιτς στην (εθελουσία) αποχώρηση και ταυτόχρονα καταγράφει την περιπετειώδη πορεία στην ΑΕΚ του αδελφού του Βλάνταν Ιβιτς, ο οποίος παραμένει ένας αμφιλεγόμενης ποδοσφαιρικής αξίας παίκτης.


Δεν έχουν περάσει παρά 16 μήνες από τότε που ο τέως τεχνικός διευθυντής της ΠΑΕ ΑΕΚ κ. Ιλια Ιβιτς είχε υποστηρίξει σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Esquire»: «Με τον Νικολαΐδη υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψεων. Εχουμε την ίδια φιλοσοφία και πιστεύουμε στα ίδια πράγματα». Και όμως το (κοινή συναινέσει, όπως… πλασαρίστηκε) διαζύγιο ανάμεσα στους δύο οφείλεται τελικά στη διαφορά φιλοσοφίας που προέκυψε τον τελευταίο χρόνο και διογκώθηκε από τότε που αφίχθη ο ισπανός νυν προπονητής της ΑΕΚ κ. Λορέντσο Σέρα Φερέρ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.


Τον Ιανουάριο του 2006 προέκυψαν οι πρώτοι τριγμοί. Ο κ. Ιλ. Ιβιτς, διαπιστώνοντας ότι η ΑΕΚ βρισκόταν σε τροχιά κατάκτησης του πρωταθλήματος, αναζήτησε στο εξωτερικό ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να προσφέρουν αμέσως στην ομάδα και να κάνουν τη διαφορά. Πρότεινε δύο-τρεις εξαιρετικές (αλλά συνάμα και… αλμυρές) περιπτώσεις, ωστόσο στην πορεία διαπίστωσε ότι ο πρόεδρος είχε αποφασίσει να προχωρήσει μόνος του στα μεταγραφικά. Εκείνη την περίοδο η ΑΕΚ απέκτησε τον Εμερσον από την Ξάνθη και τον Παντελή Καπετάνο από τον Ηρακλή ύστερα από συνεννόηση που είχε ο κ. Ντέμης Νικολαΐδης με τον πρώην τεχνικό της ομάδας κ. Φερνάντο Σάντος. Το πρώτο «καπέλωμα» του κ. Ιβιτς – ο οποίος δεν είχε μεν αντιρρήσεις για τους δύο παίκτες, ειδικά για τον Εμερσον, ωστόσο δεν αποτελούσαν αμιγώς δικές του επιλογές – ήταν γεγονός και ο Σέρβος σε έναν βαθμό ενοχλήθηκε. Κυρίως επειδή το συμβόλαιο συνεργασίας του με την ΠΑΕ ΑΕΚ προέβλεπε ξεκάθαρα ότι αυτός θα είναι ο απόλυτος χειριστής των μεταγραφικών υποθέσεων.


* Τα ταλέντα, οι… μπανανόφλουδες και ο Μεγιόνγκ


Ωστόσο, επειδή οι επιλογές ενός προέδρου γίνονται πάντοτε δεκτές – ειδικά όταν υπάρχει στη μέση και μια δυνατή φιλία -, ο κ. Ιβιτς προσπέρασε το συμβάν σαν να μη συνέβη και αφοσιώθηκε στον σχεδιασμό της νέας ΑΕΚ, αυτής της περιόδου 2006-2007. Ανακάλυψε τον Ντάνιελ Τόζερ και τον Περπαρίμ Χέτεμαϊ, που αποδείχθηκαν σπουδαία ταλέντα, αλλά πάτησε και σε… μπανανόφλουδες με τις περιπτώσεις των Μάρτιν Παουτάσο και Ιφεάνι Ουντέζε, ενώ παραλίγο να στείλει τον Λεωνίδα Καμπάνταη δανεικό σε άλλη ομάδα. Παράλληλα άρχισε να διαπιστώνει τον υπερσυγκεντρωτισμό του κ. Φερέρ, ο οποίος ήθελε να αποφασίζει και για πράγματα που δεν άπτονταν των αρμοδιοτήτων του. Ο χρόνος κυλούσε, η ΑΕΚ έπαιζε καλά και ο κ. Φερέρ ολοένα ενίσχυε το προφίλ και δυνάμωνε τη θέση του στην ομάδα κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του κ. Νικολαΐδη. Την ίδια ώρα ο κ. Ιβιτς άρχισε να αισθάνεται ότι πληρώνεται (και μάλιστα αδρά) για μια δουλειά που επί της ουσίας δεν έκανε και αποφάσισε να παίξει την τελευταία ζαριά του τον περασμένο Δεκέμβριο.


Οι επαφές με την ισπανική Λεβάντε για την απόκτηση του καμερουνέζου φορ Ζε Μεγιόνγκ – τον οποίο ο ίδιος ο κ. Φερέρ είχε υποδείξει στην ΑΕΚ το περασμένο καλοκαίρι – διήρκεσαν περίπου τρεις εβδομάδες και πέρασαν από χίλια κύματα. Ο κ. Ιβιτς έπαιξε όλα τα χαρτιά του, χρησιμοποίησε όλη την πειθώ αλλά και τις διασυνδέσεις του για να αποκτήσει η Ενωση με ελεύθερη μεταγραφή (και όχι ως δανεικό) τον ικανό επιθετικό και εν τέλει ένα πρωί πήγε στα γραφεία της ΑΕΚ έχοντας λάβει την πολυπόθητη θετική απάντηση! Και τότε συνέβη το απρόσμενο: ο κ. Νικολαΐδης τον ενημέρωσε ότι ο προπονητής δεν θέλει (πια) τον Μεγιόνγκ διότι δεν θεωρεί ότι είναι τόσο καλύτερος από τους υπάρχοντες επιθετικούς ώστε να δαπανηθεί για την απόκτησή του 1 εκατ. ευρώ που ζητούσε η Λεβάντε. Ο κ. Ιβιτς ζαλίστηκε. Είχε περάσει περίπου τρεις εβδομάδες πάνω από ένα τηλέφωνο προσπαθώντας να πείσει τους Ισπανούς να ρίξουν τις απαιτήσεις τους (αρχικά ζητούσαν 2 εκατ. ευρώ) και πάνω που τα είχε καταφέρει «έτρωγε» πόρτα από τον προπονητή. Και το χειρότερο: διαπίστωνε ότι ο πρόεδρος δεν του έχει πλέον τυφλή εμπιστοσύνη.


* Τοροσίδης, Σπυρόπουλος και Καφές


Ο κ. Νικολαΐδης είχε πάρει την απόφασή του. Ο κ. Φερέρ θα βαπτιζόταν «απόλυτος άρχων» και οι αποδείξεις ήταν περισσότερες από μία. Η υπόθεση Μεγιόνγκ σαφώς και άφηνε εκτεθειμένο τον κ. Ιβιτς, ωστόσο ακόμη μία σειρά γεγονότα είχαν πείσει τον Σέρβο ότι έφθασε η ώρα της αποχώρησης. Από το καλοκαίρι του 2006 είχε προτείνει την αγορά των Βασίλη Τοροσίδη (από την Ξάνθη) και Νίκου Σπυρόπουλου (από τον Πανιώνιο). Για τον πρώτο ο κ. Νικολαΐδης ισχυρίστηκε ότι δεν έλαβε ποτέ απάντηση, αλλά στην Ξάνθη λένε ότι ο πρόεδρος της ΑΕΚ ήταν αυτός που έκανε πίσω όταν ο μεγαλομέτοχος της θρακικής ομάδας κ. Χρήστος Πανόπουλος ζήτησε 700.000 ευρώ. Για τον Σπυρόπουλο καταλογίζουν στον κ. Νικολαΐδη ότι δεν μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί όταν κόστιζε τα μισά από όσα τώρα. Επίσης ο κ. Ιβιτς δεν είχε ιδέα ότι η ΑΕΚ συζητούσε με τον Ενσαλίβα και αποφάσισε να τον αποκτήσει από τον Πανιώνιο μετά από εισήγηση του κ. Φερέρ. Επιπλέον ο Σέρβος δεν θεωρούσε απαραίτητη την απόκτηση του Παντελή Καφέ και διαφωνούσε με το (α λα Αρσεναλ) αγγλικό μοντέλο διαχείρισης της ΑΕΚ αλλά και με την επέκταση του συμβολαίου του κ. Φερέρ για ακόμη τέσσερα χρόνια.


Εν κατακλείδι, ο τεχνικός διευθυντής Ιλια Ιβιτς αγαπούσε τη δουλειά του, θεωρούσε ότι ήταν αποδοτικός βάσει των οικονομικών πόρων που του παρείχε προς διαχείριση η διοίκηση της ΑΕΚ και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να παραμείνει ως ένας «ανιχνευτής» ποδοσφαιριστών αφήνοντας τον μεταγραφικό σχεδιασμό στα χέρια του κ. Φερέρ. Αποχώρησε σαν κύριος δεχόμενος να μην αναφέρει τη λέξη παραίτηση (γιατί επί της ουσίας περί τέτοιας επρόκειτο) ώστε να μην προκαλέσει μεγαλύτερη αναταραχή στην ομάδα και έχοντας αφήσει μόνο φίλους ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές (οι πιτσιρικάδες που τόσο τους πίστεψε και τους στάθηκε βούρκωσαν όταν ανακοίνωσε ότι φεύγει). Το αν ήταν για το καλό (της ΑΕΚ) ή όχι θα αποδειχθεί στο μέλλον…


Η αλήθεια για τον αμφιλεγόμενο Βλάνταν


Η παρουσία του κ. Ιλια Ιβιτς επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την καριέρα του αδελφού του Βλάνταν Ιβιτς στην ΑΕΚ. Αν και ο (τέως) τεχνικός διευθυντής είχε δηλώσει από τον Ιανουάριο του 2005 ότι ουδεμία ανάμειξη είχε στη μεταγραφή του αδελφού του – μάλιστα προέτρεπε τον κ. Νικολαΐδη να μην τον αποκτήσει! – πολλά ήταν τα δημοσιεύματα που άφηναν υπονοούμενα για ευνοϊκή μεταχείριση ως και για… ασυλία του Βλάνταν ακόμη και όταν δεν έπαιζε καλά.


Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Οντως, ειδικά κατά τη δεύτερη χρονιά του κόουτς Σάντος, ο νεότερος Ιβιτς είχε πολλά και συνεχή άσχημα παιχνίδια, ωστόσο δεν έβγαινε ποτέ από την ενδεκάδα. Ηταν βέβαια και μια περίοδος που οι ποδοσφαιριστές με ποιότητα ήταν είδος προς εξαφάνιση στην ΑΕΚ.


Ο Βλάνταν ξεκίνησε βασικός και με προπονητή τον κ. Φερέρ. Και πάλι όμως (όπως συνέβαινε διαρκώς και με τον κ. Σάντος) είτε σε ρόλο αμυντικού μέσου είτε ως δεξί χαφ. Σπανίως ως δεύτερος επιθετικός ή ως επιτελικός μέσος. Η απόδοσή του, εκτός από κάποιες εκλάμψεις όταν έπαιζε στη φυσική θέση του, δεν ξέφευγε από τη μετριότητα, ενώ την ίδια ώρα οι μουρμούρες συμπαικτών του έφταναν στα αφτιά του, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος διατηρούσε πάντοτε χαμηλό προφίλ και απέφευγε τα κουτσομπολιά. Οταν όμως επέστρεψε από τραυματισμό που τον είχε κρατήσει εκτός δράσης για περίπου 2,5 μήνες, διαπίστωσε ότι ο κ. Φερέρ δεν τον υπολόγιζε πλέον, ακόμη και σε βατά ματς στο ΟΑΚΑ που η ανάγκη για ξεκούραση ορισμένων παικτών ήταν εμφανέστατη.


Τα έφερε έτσι όμως η ζωή (και οι 34 μυϊκοί τραυματισμοί) που ο κ. Φερέρ αναγκάστηκε να εμπιστευθεί ξανά τον Βλάνταν και μάλιστα στον ρόλο που του ταιριάζει περισσότερο! Και ιδού το αποτέλεσμα… Απαλλαγμένος από τη σκιά του αδελφού του και αγωνιζόμενος στη φυσική θέση του, ήταν ο ποδοσφαιριστής που έδωσε ουσία στο παιχνίδι της ΑΕΚ στα τελευταία τέσσερα ματς, και πλέον από εκεί που έμοιαζε «τελειωμένος», έχει βάλει σε δίλημμα τον προπονητή και τη διοίκηση για το αν πρέπει να παραμείνει στην ομάδα. Ισως η απάντηση είναι ότι ένας καλός Ιβιτς (εν προκειμένω ο Βλάνταν) χωράει στην ΑΕΚ, ειδικά από τη στιγμή που δεν (θα) μπλέκεται στα πόδια του κ. Φερέρ…