ΜΟΣΧΑ. Για τους περισσότερους διεθνείς πολιτικούς αναλυτές η επιλογή του «μετριοπαθούς» Ντμίτρι Μεντβέντεφ ως πιθανότερου διαδόχου του Βλαντίμιρ Πούτιν συνοδεύτηκε από επιφωνήματα ανακούφισης: ο κ. Μεντβέντεφ θεωρείται εδώ και χρόνια, και ιδίως από το 2003, όταν ανέλαβε το «τιμόνι» της Gazprom, ένας κατ΄ εξοχήν πραγματιστής και διαλλακτικός ηγέτης-μάνατζερ, ο οποίος δίνει έμφαση στα πρακτικά οικονομικά ζητήματα, προτιμά τις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις και, αντιστοίχως, αποφεύγει τις δημόσιες συγκρούσεις γύρω από πολιτικά ζητήματα. Ο κ. Μεντβέντεφ θεωρείται επίσης ο επικεφαλής της ομάδας των λεγόμενων φιλελευθέρων του Κρεμλίνου- σε αντίθεση με τους Σεργκέι Λαβρόφ και Σεργκέι Ιβανόφ , οι οποίοι θεωρούνται ηγέτες της ομάδας των «σκληρών» στον στενό εσωτερικό κύκλο εξουσίας του Κρεμλίνου.

Ως «Μr. Gazprom» άλλωστε διαθέτει ήδη προσωπικές επαφές με πολλούς ηγέτες στην Ευρώπη και αλλού – γεγονός που ερμηνεύεται ως «συνταγή» για καλύτερες σχέσεις με τη Δύση.

Κάτι ακόμη που καθησυχάζει τους ξένους παρατηρητές είναι ότι δεν προέρχεται από την ομάδα των λεγόμενων σιλοβίκι- των ανθρώπων που, όπως και ο ίδιος ο πρόεδρος Πούτιν (αλλά και οι τελευταίοι ηγέτες της ΕΣΣΔ Γιούρι Αντρόποφ και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ), ανδρώθηκαν μέσα από τις τάξεις της ΚGΒ και της υπηρεσίας-διαδόχου της, της FSΒ.

Αν και νεότατος, μόλις 42 ετών, ο κ. Μεντβέντεφ είναι «δεξί χέρι» του Πούτιν εδώ και τουλάχιστον 17 χρόνια: γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα εργατικό προάστιο του Λένινγκραντ, όπως λεγόταν τότε, όπου αργότερα σπούδασε και Νομική. Ηδη από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 συνεργάστηκε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στο Δημαρχείο της Αγίας Πετρούπολης, για να ανέβει μαζί του σκαλί σκαλί την κλίμακα της εξουσίας. Κατά τον Γιούρι Κοργκούνιουκ, αναλυτή στο Ιδρυμα Ιndem, «ο Μεντβέντεφ επελέγη διότι είναι ανίκανος να σχηματίσει τη δική του “συμμορία”,και θα χρειάζεται πάντα τον Πούτιν». Είναι γνωστή εξάλλου η έφεση του κ. Πούτιν στην κυκλική σχεδόν «αναβάθμιση» και «υποβάθμιση» των ισχυρότερων συνεργατών του, ώστε κανείς τους να μη «δυναμώνει» τόσο ώστε να απειλεί τη δική του σχεδόν απόλυτη εξουσία. Με άλλα λόγια, η πολυσυζητημένη «μάχη στο Κρεμλίνο» για τη διαδοχή του προέδρου Πούτιν, για την οποία τόσα γράφτηκαν, αποδείχθηκε… σικέ!