Ολοκληρώθηκαν οι υποψηφιότητες στην Κύπρο και, όπως φαίνεται, Κασουλίδης, Παπαδόπουλος και Χριστόφιας θα διεκδικήσουν σχεδόν επί ίσοις όροις την εκλογή. Ως εδώ κανένα πρόβλημα… Κάπως έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Οποιος θέλει βάζει υποψηφιότητα. Και μετά ο λαός πάει στις κάλπες και ψηφίζει όποιον τραβάει η ψυχή του.
Αυτό που δεν εμπίπτει στη λογική της δημοκρατίας είναι να ενοχοποιούνται εκ προοιμίου και οι υποψηφιότητες και οι (όποιες) επιλογές του λαού. Να διαχωρίζονται οι υποψήφιοι σε «αντιστασιακούς» (ο Τάσσος, δηλαδή) και σε «ενδοτικούς» , οι οποίοι μοναδική φροντίδα έχουν να στερήσουν την Κύπρο από τον αντιστασιακό πρόεδρό της.
Αυτές οι κουταμάρες άρχισαν ήδη να γράφονται και να διαδίδονται (υποθέτω, αφιλοκερδώς…) από τους οπαδούς του κυπρίου προέδρου στην Αθήνα- ναι, υπάρχουν τέτοιοι… Στο σενάριο εμπλέκονται και κάποιοι απροσδιόριστοι «ξένοι», οι οποίοι υποτίθεται πασχίζουν με διάφορα τερτίπια να ξεφορτωθούν αυτόν τον ανυπότακτο «Βελουχιώτη της Μεσογείου». Τι ζόρι τραβούν οι «ξένοι» με τον Τάσσο; Υποθέτω κανένα, μάλλον αγνοούν και το όνομά του, αλλά κάθε καλό σενάριο συνωμοσίας χρειάζεται μερικούς «ξένους» για να κυκλοφορήσει στην αγορά.
Το θέμα είναι περισσότερο σοβαρό και λιγότερο αστείο. Ως τώρα ο εν ενεργεία πρόεδρος της Κύπρου έχει καταφέρει να προωθήσει αποτελεσματικά την ιδέα της διχοτόμησης του νησιού. Το πρόβλημα είναι μήπως βαλθεί να διεκπεραιώσει και τον διχασμό των Ελληνοκυπρίων. Από εδώ οι «παλικαράδες», από εκεί οι «ξενόδουλοι».
Κ αι το θέμα είναι σοβαρό επειδή ο κυπριακός Ελληνισμός έζησε τον εσωτερικό διχασμό στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν και τον πλήρωσε ακριβά με μία εισβολή και μία κατοχή. Μάλλον δεν έχει την πολυτέλεια να ξαναρχίσει το ίδιο παιχνίδι. Υπό αυτή την έννοια, οι έξι μήνες που μας χωρίζουν ως τις κάλπες θα έπρεπε να είναι λιγότερο στραμμένες στην ίδια την εκλογή και περισσότερο στην επόμενη ημέρα- υποθέτω ότι το νησί δεν θα βυθιστεί και ότι η Κύπρος θα έχει μια επόμενη ημέρα, ακόμη και αν οι ψηφοφόροι προτιμήσουν άλλο πρόεδρο από τον εν ενεργεία αντιστασιακό.
Από την πλευρά των γενικότερων συμφερόντων του έθνους, λοιπόν, όλοι οι υποψήφιοι της προεδρικής εκλογής είναι εξίσου άξιοι και εξίσου αξιόπιστοι. Δεν υπάρχει κανείς που να χαίρει ειδικής εθνικής νομιμοποίησης. Και αυτό χρήσιμο είναι να το θυμόμαστε και στην Αθήνα και (κυρίως) στη Λευκωσία. Εντάξει να βγάζει κανείς κανένα χαρτζιλίκι από τους «κουμπάρους», αλλά για ένα χαρτζιλίκι να μη διαλύσουμε και το νησί.
