Μια φορά κι έναν καιρό (πριν από πολύ καιρό, το 1984…) το ελληνικό κράτος αποφάσισε να φτιάξει μια σήραγγα που θα ενώνει τον Νομό Τρικάλων με τον Νομό Ιωαννίνων. Το έργο θα τελείωνε μέσα σε 40 μήνες (περίπου τριάμισι χρόνια) και θα κόστιζε στο ελληνικό Δημόσιο (δηλαδή, σε εμάς…) 2,8 δισ. δρχ. Ως εδώ τίποτε το ασυνήθιστο. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1994 δηλαδή, δέκα χρόνια αργότερα… και στοίχισε τελικώς 20,3 δισ. δρχ. δηλαδή, δέκα φορές περισσότερο!
Ούτε αυτό όμως είναι ασυνήθιστο: ως γνωστόν, το ελληνικό κράτος πάντα πέφτει έξω και στον χρόνο και στα λεφτά όταν πρόκειται να φτιάξει κάτι. Προσφάτως, μάλιστα, παραλίγο να τους πέσει στη θάλασσα και η γέφυρα της Χαλκίδας αλλά πρόλαβαν τελευταία στιγμή και την κρατάνε με τα δόντια.
Το έργο, λοιπόν, στα βουνά της Ηπείρου τελείωσε το 1994. Τότε, όμως, το «κράτος – στρατηγείο» (που λέει και ο κ. Σημίτης…) ανακάλυψε ότι η σήραγγα μεν έγινε αλλά της έλειπε κάτι πολύ σημαντικό: δεν υπήρχε δρόμος που να φθάνει στη σήραγγα ούτε δρόμος που να φεύγει από αυτήν! Με άλλα λόγια, η σήραγγα δεν ήταν παρά μια τρύπα στο βουνό αφού δεν είχε συνδεθεί με κανένα οδικό δίκτυο και ως εκ τούτου δεν εξυπηρετούσε κανέναν και τίποτα. Μόνο ένα πραγματικό «κράτος – στρατηγείο» μπορούσε να επιδείξει τέτοια στρατηγική αντίληψη των πραγμάτων.
Ως εκ τούτου, το μέλλον της τρύπας δεν ήταν σαφώς προδιαγεγραμμένο. Χρειαζόταν ένας προβληματισμός προτού αποφασισθεί το οτιδήποτε. Επί τρία χρόνια η τρύπα παρέμεινε ανοιχτή και αγέρωχη στα χέρια της κατασκευάστριας εταιρείας, η οποία και τη συντηρούσε όπως είχε συμβατική υποχρέωση. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, όμως, οι υποχρεώσεις τελείωσαν και η υπέροχη αυτή τρύπα παραδόθηκε στους νόμιμους ιδιοκτήτες της, στο ΥΠΕΧΩΔΕ και στην «Εγνατία Οδός ΑΕ». Επιτέλους, η τρύπα είχε φθάσει στον προορισμό της.
Είναι αλήθεια, βεβαίως, πως ούτε το ΥΠΕΧΩΔΕ ούτε η «Εγνατία Οδός ΑΕ» μπορούσαν ακόμη να έχουν σαφή αντίληψη για τη χρήση μιας τρύπας στο βουνό, στα σύνορα Νομού Ιωαννίνων και Νομού Τρικάλων. Τι να την κάνουν οι άνθρωποι; Να την ξαναβουλώσουν; Να την ιδιωτικοποιήσουν; Πώς να της βρουν δουλειά; Η απόφαση δεν είναι καθόλου εύκολη ούτε απλή… Πόσο μάλλον που μια τέτοια τρύπα δεν μπορείς να την πετάξεις διότι ενδέχεται να εκληφθεί ως μεταθανάτια προδοσία του Ανδρέα Παπανδρέου και να θυμώσει ο κ. Τσοβόλας.
Είναι εξίσου αλήθεια, όμως, πως σαφέστερη αντίληψη για τη χρησιμότητα της τρύπας απέκτησαν ταχύτατα οι διερχόμενοι αλβανοί λαθρομετανάστες και τσοπάνηδες των περιχώρων, οι οποίοι έσπευσαν να αξιοποιήσουν το αξίας 20,3 δισ. δρχ. έργο ως κέντρο διελεύσεως των ιδίων ή ως τόπο περισυλλογής των αμνοεριφίων τους. Αυτή την πρόκληση το ελληνικό Δημόσιο δεν μπόρεσε να την ανεχθεί: έφραξε την τρύπα με κάτι ψευδοκατασκευές και κινητοποιείται να βρει φύλακες που θα φυλάττουν, αν όχι Θερμοπύλες, τουλάχιστον την τρύπα του βουνού στα σύνορα Τρικάλων και Ιωαννίνων…
Κανένας ως τώρα δεν έχει αντιδράσει γι΄ αυτήν την τρύπα. Ούτε η αντιπολίτευση (με την τιμητική εξαίρεση του κ. Στ. Μάνου) ούτε η συμπολίτευση (εκτός από δυο-τρεις τοπικούς βουλευτές του ΠαΣοΚ). Ούτε απεργίες ούτε διαδηλώσεις ούτε συγκρούσεις με τα ΜΑΤ. Ούτε πύρινα άρθρα στις εφημερίδες ούτε οργίλες παρεμβάσεις διανοουμένων. Για κάποιο περίεργο λόγο στη σημερινή Ελλάδα θεωρείται αφύσικο ή απαράδεκτο να ιδιωτικοποιηθεί μια τράπεζα αλλά απολύτως φυσιολογικό να ανοίγουμε τρύπες στα βουνά έναντι 20, 3 δισ. δρχ.
Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και άκρως διδακτική. Τεκμηριώνει την ανεξάντλητη εφευρετικότητα αυτού του υπερήφανου λαού, ο οποίος αποδεικνύει ότι, εκτός από τρύπες στο νερό, μπορεί με επιτυχία να κατασκευάζει και τρύπες στο βουνό. Εισάγει στην εφαρμοσμένη πολιτική την ιδέα της τρύπας, μια ιδέα που μπορεί να σταδιοδρομήσει επιτυχώς αν αναλογισθεί κανείς ότι και το μετρό των Αθηνών ως τρύπα ξεκίνησε, προτού το βάλει ο κ. Αβραμόπουλος στο Internet. Πιστοποιεί ότι, ακόμη κι αν πέσει τελικώς η γέφυρα της Χαλκίδας, το βασικό είναι να μην περνάς εκείνη τη στιγμή από κάτω…
