Με ευχάριστο και αισιόδοξο περιεχόμενο επιθυμούσα να είναι το πρώτο σημείωμά μου μετά τις θερινές διακοπές μου στην ειδυλλιακή φθινοπωρινή Σαντορίνη αλλά η ανάλγητη πραγματικότητα και τα όσα συγκλονιστικά συμβαίνουν κυρίως στην Αθήνα και κατ’ επέκτασιν σε όλη την Ελλάδα πια (πέρα φυσικά από την παγκόσμια οικονομική αναστάτωση) μου υπαγορεύουν να ξεκινήσω από αυτά. Αφορμή μού δίνουν η ιλαροτραγωδία της οδού Νιόβης και του ελληνορουμάνου κακοποιού Σορίν, που ηρωοποιήθηκε από τα μέσα μαζικής εξαχρείωσης (όπως απέδιδε τα ΜΜΕ ο αείμνηστος εκλεκτός συνάδελφος Κώστας Βούλγαρης, άγνωστος στους πολλούς λόγω ήθους και αξίας), καθώς και οι απεργίες των νοσοκομειακών γιατρών, οι καταλήψεις των νοσοκομείων και η άρνηση παροχής νοσηλείας στους πάσχοντες Ελληνες (τους μη έχοντες βεβαίως).
Ξεκινώ από την παράλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας επειδή αν κατάλαβα καλά , αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να βελτιώσει σημαντικά το μισθολόγιο των γιατρών-δημοσίων υπαλλήλων, αποτόλμησε να καταργήσει (προσέξτε, εν μέρει μόνο) το λαϊκίστικης πασοκικής έμπνευσης καθεστώς των πλασματικών εφημεριών, δηλαδή των χρηματικών παροχών για δήθεν παρεχόμενες υπηρεσίες, για εφημερίες-μαϊμού.
Δεν έχω τίποτε με τους γιατρούς, για την ανιδιοτέλεια της πλειονότητας των οποίων έχω γράψει και εγκώμιο. Ολοι όμως γνωρίζουμε και εκείνους που εμπορεύονται ασύστολα την υψηλή αποστολή τους, που διόλου συμπτωματικά ανήκουν στο ΕΣΥ, χάρη στο οποίο τα παράνομα φυσικά φακελάκια έγιναν θεσμός για την πλειονότητα δυστυχώς των γιατρών, ενώ παρανόμως πολλοί εξ αυτών διατηρούν και ιδιωτικά ιατρεία.
Οσον αφορά την υπόθεση Σορίν, θα ήθελα να επισημάνω την προσοχή σας σε κάτι που παρεμπιπτόντως αναφέρθηκε σε σχέση με τους αστυνομικούς αλλά επιμελώς αποσιωπήθηκε σε ό,τι αφορά τους γιατρούς που αναμείχθηκαν στο χρονικό του θανάτου του κακοποιού. Αναφέρομαι στη χαμηλή ως ανύπαρκτη εκπαίδευση των αστυνομικών. Ετσι προκύπτουν οι αυτοσχεδιασμοί, τα μνημειώδη λάθη και οι σπασμωδικές κινήσεις τους που δεν σημαίνουν κατ’ ανάγκην ανικανότητα, μολονότι και αυτή δεν απουσιάζει, αφού οι επικεφαλής εκλέγονται με κριτήρια όχι τόσο τις γνώσεις και την αποδεδειγμένη επαγγελματική αξία τους όσο το αν είναι φιλικά προσκείμενοι στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα ή αν είναι «κολλητοί» στον εκάστοτε υπουργό ή αν ο χαρακτήρας τους υπόσχεται ευελιξία και διάθεση συγκάλυψης, αν οι παρανομούντες είναι δικά μας παιδιά ή κάποιοι «επώνυμοι».
Οι περισσότεροι αστυνομικοί στην ουσία δεν εκπαιδεύονται. Απλώς περνούν κατά καιρούς κάποιες σχολές ή σεμινάρια που δίνουν χαρτιά αλλά οι «σπουδές» τους έχουν την ίδια αξία με ό,τι και η εν γένει εκπαίδευση στην Ελλάδα. Δηλαδή, παίρνουν κάποιο χαρτί χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται αν έχουν και τις γνώσεις που βεβαιώνει αυτό το χαρτί. Ετσι λειτουργεί ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο αδιαφορεί αν διδάσκονται οι μαθητές και οι φοιτητές αυτό που πρέπει και αν αυτοί που διδάσκουν έχουν τις γνώσεις και ξέρουν να τις διδάξουν.
Στην περίπτωση των αστυνομικών θα πρέπει να προστεθεί το αδιανόητο για κάθε αστυνομία όπου γης, ότι δεν ξέρουν να πυροβολούν επιτυχώς, διότι οι νομοθέτες μας δεν έχουν προνοήσει, ότι οι αστυνομικοί θα πρέπει να κάνουν τακτικά σκοποβολή (δεν κάνουν καθόλου, ακόμη και οι ειδικών καθηκόντων ασφαλείας), ότι δεν τους διατίθενται σφαίρες γι’ αυτό και ότι, αν κάνουν μερικοί φιλότιμοι αυτοβούλως, πληρώνουν από την τσέπη τους τις σφαίρες. Επίσης, δεν γυμνάζονται ποτέ, δεν διδάσκονται καράτε και άλλες μορφές πάλης απαραίτητες για την καθημερινή αντιμετώπιση των κάθε είδους πάνοπλων και εξασκημένων κακοποιών. Οι τελευταίοι (του κοινού ποινικού δικαίου ή οι τρομοκράτες) τα ξέρουν αυτά πολύ καλά και γι’ αυτό θρασύτατα μέρα μεσημέρι ληστεύουν, σκοτώνουν, καταστρέφουν χωρίς να φοβούνται ότι οι αστυνομικοί θα τους εξουδετερώσουν. Ασε που οι αστυνομικοί τρέμουν μήπως τραυματίσουν ή σκοτώσουν κανένα ληστή ή τρομοκράτη διότι Τύπος, κανάλια και πολιτικοί συνασπίζονται για να τους εξοντώσουν αφού ενδιαφέρονται κατά κανόνα για τα ατομικά δικαιώματα των εγκληματιών και σχεδόν ποτέ γι’ αυτά των θυμάτων τους.
Στα παραπάνω αναφέρθηκαν παρεμπιπτόντως μια-δυο εφημερίδες, τα εκμυστηρεύθηκε σε κάποια συνέντευξή του και ο υπουργός κ. Ρωμαίος.
Προκαλεί όμως κατάπληξη γιατί οι δημοσιογράφοι δεν σκέφθηκαν ή αποσιώπησαν ότι η έλλειψη της αναγκαίας εκπαίδευσης δεν χαρακτηρίζει μόνο τους αστυνομικούς αλλά και τους γιατρούς μας. Είναι λιγότερο γνωστό αλλά έχει κατ’ επανάληψιν καταγγελθεί ότι η υποβάθμιση και της ιατρικής παιδείας παράγει ουκ ολίγους αμόρφωτους στην επιστήμη τους γιατρούς, οι οποίοι προφανώς μαθαίνουν ιατρική ασκούμενοι στου κασσίδη το κεφάλι αφού πάρουν τα πτυχία τους. Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι συζητείται στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες το αν θα αναγνωρίζεται στο μέλλον η ισοτιμία των πτυχίων των ιατρικών μας σχολών προς εκείνα των λοιπών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Είναι επίσης πασίγνωστο αλλά επιμελώς αποσιωπώμενο ότι πολλοί φοιτητές των πανεπιστημίων μας φθάνουν στο πτυχίο χωρίς ενδεχομένως να έχουν πατήσει έστω και μία φορά στις αίθουσες διδασκαλίας. Οπως επίσης ότι ο εγκληματικός λαϊκισμός που κυριαρχεί στα ΑΕΙ επιτρέπει να φθάνει ο φοιτητής της Ιατρικής στο πτυχίο χωρίς να έχει περάσει το μάθημα της ανατομίας που διδάσκεται στο πρώτο έτος. Δηλαδή, μπορεί να παίρνουν πτυχίο γιατρού άνθρωποι που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται και πώς είναι η καρδιά, το συκώτι ή ο νεφρός του ασθενούς και οι οποίοι καλούνται ως πτυχιούχοι να θεραπεύσουν. Μπορεί και ελπίζω να μη συμβαίνει αυτό αλλά το φαύλο εκπαιδευτικό σύστημα το επιτρέπει και το συγκαλύπτει.
Η τραγική διάσταση στις γνωματεύσεις των γιατρών του Νοσοκομείου Νικαίας, του Νοσοκομείου Κορυδαλλού και των ιατροδικαστών επιβάλλει, νομίζω, να αντιμετωπισθεί επιτέλους σοβαρότερα και το μείζον πρόβλημα της ανώτατης παιδείας στη χώρα μας, ιδιαίτερα όταν από την καλή ή όχι εκπαίδευση που παρέχουν τα ΑΕΙ εξαρτώνται ζωές.
