ΑΝ αναζητούσαμε το στίγμα (ή ένα από τα κύρια στίγματα) του τελευταίου καιρού, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η αλαζονεία, που έχει καν και καν φορείς. Ας δούμε τους «κορυφαίους» της, με αντίστροφη σειρά:
ΑΛΑΖΟΝΑΣ 1. Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν που, μετά την αποτρόπαιη κατάρριψη των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης, δεν έπαυε να διακηρύσσει πως θα ξεσηκώσει όλο το Ισλάμ σε ιερό πόλεμο κατά των άπιστων και πως θα εξαφανίσει τις ΗΠΑ από προσώπου Γης. Οραματιζόταν – όπως έχω σημειώσει (7.10.2001) – το Ισλάμ ηγέτη του κόσμου και τον εαυτό του αρχηγέτη πιστών και άπιστων.
Γνωστότατο το αποτέλεσμα: μερικές διαδηλώσεις σε αραβικές χώρες… κατάρρευση του ταλιμπανικού καθεστώτος που τον στήριζε… και ο ίδιος να κρύβεται από λαγούμι σε λαγούμι για να σώσει τη ζωή του. Το ακόμα σημαντικότερο: συσπείρωση όλων σχεδόν των χωρών εναντίον του, κύματα (παράλογου) αντιαραβισμού και μέγα άλλοθι, τόσο για εκείνους που χρησιμοποιούν την τρομοκρατία σαν πρόσχημα για να επιβάλουν την παν-εξουσία τους όπου Γης, όσο και για τα τυραννικά καθεστώτα που βρήκαν την ευκαιρία να «δικαιωθούν» στην καταδίωξη των εσωτερικών αντιπάλων τους, στιγματίζοντάς τους σαν τρομοκράτες.
Ο ελέω Αλλάχ μέγας πολέμαρχος αφοπλίστηκε οικτρά, ξεχάστηκε απ’ όλους και πρόσφερε τα αιχμηρότερα όπλα στους «δαίμονες» που φιλοδοξούσε να κατακεραυνώσει…
ΑΛΑΖΟΝΑΣ 2. Ο Αριέλ Σαρόν, που η πρακτική «ιδεολογία» του είναι να εξοντώσει τους Παλαιστίνιους πάντες, ως άτομα και ως κοινωνικο-πολιτική δομή.
Και γιατί να μην το επιχειρήσει, αφού διαθέτει πρώτα μια τεράστια φονική μηχανή, έπειτα την εμπειρία του απ’ τις σφαγές της Σάμπρα και Σατίλα, ύστερα την πολύφερνη πολιτικο-οικονομική βοήθεια των περισσότερων ομοθρήσκων του σ’ όλο τον κόσμο, επιπλέον την αμέριστη υποστήριξη της πλανητικής υπερδύναμης, τέλος το «επιχείρημα» Μπιν Λάντεν απ’ την ανάποδη: «Πολεμάτε τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα και Σία, πολεμώ τους τρομοκράτες Παλαιστίνιους, άρα είμαστε εξ ορισμού σύμμαχοι εναντίον κοινού εχθρού».
Και αυτά του δίνουν την άνεση της άκρας αλαζονείας – να ισοπεδώνει πόλεις, να στρώνει τους δρόμους τους με άταφα πτώματα, να λακτίζει δημοσιογράφους, ειρηνιστές, ξένους βουλευτές και Γιατρούς του Κόσμου, να κολαφίζει τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οσο για το «αυστηρό» μήνυμα του Μπους (απόσυρση των ισραηλινών στρατευμάτων κλπ.), ο κ. Αριέλ έχει όλο τον αέρα (άλλωστε, τ’ όνομά του σημαίνει «άνεμος») να απαντά ιταμότατα πως «η επιχείρηση “Αμυντικό Τείχος” (sic) θα συνεχισθεί έως ότου το Ισραήλ πετύχει την εξάρθρωση της τρομοκρατίας και των πρωταγωνιστών της». Και πώς να μην τον έχει, αφού και ο Μπους διαλαλεί κάθε μέρα το ίδιο για τους «δικούς του» τρομοκράτες και αφού όχι μόνο δεν παύει να τον ψωμίζει σε όπλα και δολάρια αλλά και του χαρίζει όλο το χρονικό περιθώριο να πετύχει την «ολοκληρωτική λύση» του μεσανατολικού προβλήματος. Ως πασίγνωστον, η εξάρθρωση των τρομοκρατικών «πυρήνων» δεν τελειώνει ποτέ ή θα τελειώσει όταν «τελειώσουν» όλοι οι Παλαιστίνιοι.
Μέσα στην αλαζονική και φονική μανία του, ο Σαρόν αγνοεί πως οι λαοί δεν «τελειώνουν» ποτέ – η ιστορία του δικού του έθνους, που έχει περασθεί αμέτρητες φορές «στόματι μαχαίρας», δεν του δίδαξε τίποτα; Αγνοεί το (παράλογο, πάλι) κύμα αντιεβραϊσμού που ξεσήκωσε παντού… Αγνοεί την παγκόσμια λαϊκή και «επίσημη» κατακραυγή – αφού ακόμα και οι σύμμαχοί του Τούρκοι, δια στόματος Ετζεβίτ, τον κατηγορούν για γενοκτονία… Αγνοεί, τέλος, την προειδοποίηση της δικής του Βίβλου: «Η αλαζονεία έρχεται πριν απ’ τον όλεθρο και η αφροσύνη πριν απ’ τη θανάσιμη πτώση» («Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε πτώματος κακοφροσύνη»1). Αλλά ο Σαρόν και οι συν αυτώ έχουν την αυταπάτη πως τα πτώματα θα είναι μονάχα των άλλων, και ο όλεθρος προνόμιο μόνο των αλλότριων…
ΑΛΑΖΟΝΑΣ 3. Οι ΗΠΑ, βέβαια. Αλλά εδώ, περιττεύουν τα σχόλια. Ακόμα και οι πιο δηλωμένοι αμερικανόφιλοι ανατριχιάζουν πια για την πλησμονή της ουασινγκτόνιας αλαζονείας. Από καιρούς, αλλά προπάντων μετά τους «θριάμβους» της στον Περσικό Κόλπο, στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, η υπερατλαντική υπερδύναμη έχει γίνει η Μητέρα όλων των Αλαζονειών – κι έχει τσιμεντώσει την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν φοβάται κανέναν εχθρό ή φίλο, πως δεν χρειάζεται κανένα σύμμαχο, πως κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να την σταματήσει στις επιδιώξεις της. Και αυτή η Μεγάλη της Αλαζονείας Σχολή «ανασταίνει» λαμπρούς μαθητές – είτε τσιράκια της αλά Τουρκία και Ισραήλ, είτε αντιμάχους της όπως ο Μπιν Λάντεν, αφού η αλαζονεία της σπηρουνίζει την αλαζονεία των αντιπάλων της.
Αγνοεί, κι αυτή, τον πυθαγόρειο λόγο πως «στις πολιτείες μπαίνει πρώτα η πολυτέλεια, κατόπιν ο κόρος, έπειτα η αλαζονεία και ύστερ’ απ’ αυτά ο όλεθρος» («… εισιέναι εις τας πόλεις, πρώτον τρυφήν, έπειτα κόρον, είτα ύβριν, μετά δε ταύτα όλεθρον»2).
Είναι σύμπτωση πως τόσο οι εβραϊκές Παροιμίες όσο και ο σάμιος φιλόσοφος καταλήγουν στην ίδια λέξη: όλεθρος;
ΡΙΖΑ των αλαζονειών αυτών είναι η πίστη στη «θεϊκή αποστολή» των φορέων τους.
Ο Μπιν Λάντεν και οι φανατικοί ισλαμιστές πιστεύουν πως οι λαοί τους – και οι ίδιοι- είναι αυτοί και μόνοι ευλογημένοι από τον Αλλάχ και ταγμένοι για «ιερό πόλεμο» κατά των άπιστων.
Η εβραϊκή Βίβλος θεωρεί τους Ιουδαίους «περιούσιο λαό» του Ιεχωβά, που είναι «κύριος των ισραηλιτικών στρατευμάτων» για την κατάκτηση της Χαναάν και τη συντριβή των αλλοφύλων.
Οι Αμερικανοί θεωρούν πως η χώρα τους δεν είναι μόνο «κιβωτός της ελευθερίας και της δημοκρατίας» αλλά και – κατά τον πρόεδρο Τρούμαν – «η Αμερική δέχθηκε επιτέλους να παίξει τον ρόλο του ηγέτη, που ο Παντοδύναμος Θεός μας ζήτησε να αναλάβουμε»3.
Από την ώρα που κάποιοι πιστεύουν πως, ως έθνος και ως άτομα, είναι οι μοναδικοί εκλεκτοί του μοναδικού Θεού, σχηματίζουν την ατράνταχτη πεποίθηση πως έχουν χρέος να κάνουν τα πάντα και πως τους επιτρέπονται τα πάντα για τον θρίαμβο του αληθινού Θεού – και των ίδιων…
Η Ιστορία το έχει καταχωρήσει άπειρες φορές, γραμμένο με αμέτρητο αίμα των «άλλων» και με ανείπωτο όλεθρο όλων…
……………………….
1. Παροιμίαι, ΙΣτ’, 18. – 2. Σε Στοβαίου Ανθολόγιον, ΜΓ, 79. – 3. Σε λόγο του το 1952.
