«Εκλεψα από όλους τους σπουδαίους»
ΒΕΡΟΛΙΝΟ.
Το γεγονός ότι το όνομα της Μέριλ Στριπ συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των πιο κακοντυμένων προσωπικοτήτων της σοουμπίζ μάλλον την αδικεί. H αίσθηση που δίνει η ηθοποιός μπαίνοντας στην αίθουσα του ξενοδοχείου Regent του Βερολίνου για αυτή την ημίωρη συνάντηση είναι της κομψής γυναίκας. Θυμίζει σαρανταπεντάρα, παρ’ ότι στην πραγματικότητα στις 22 Ιουνίου θα κλείσει τα 57. Τζιν παντελόνι, μακρύ μαύρο σακάκι, ένα πολύχρωμο φουλάρι, λινό μαύρο μπλουζάκι, γυαλιά με διακριτικό κοκάλινο σκελετό. «Για μένα είναι ένα μετάλλιο τιμής που με έχουν στη μαύρη λίστα των κακοντυμένων» λέει η Στριπ. «Νιώθω πραγματικά υπερήφανη που δεν είμαι αναγκασμένη να παίζω το παιχνίδι της μόδας και του lifestyle που, δυστυχώς, οι περισσότερες νεότερες συναδέλφισσές μου είναι αναγκασμένες να παίζουν. Την εποχή που βρισκόμουν στην ηλικία τους δεν υπήρχε η σημερινή παράνοια για μόδα. Θυμάμαι ότι όταν έπρεπε να ντυθώ για την τελετή των Οσκαρ είχα αγοράσει δυο-τρία πράγματα από τα Sack’s και μάλιστα σε εκπτώσεις. Και ποτέ κανείς δεν με ρώτησε τίποτε».
H Στριπ δίνει την εντύπωση ψύχραιμου, συγκροτημένου και συγκρατημένου ανθρώπου. Οταν κάθεται, το μόνο που ζητά από τη βοηθό της είναι ένα ποτήρι νερό. Το γέλιο της μοιάζει με νιαούρισμα και μιλάει αργά με μεγάλες παύσεις, επιλέγοντας με προσοχή τις λέξεις που χρησιμοποιεί.
H όπερα και η country music
Για τις ανάγκες της τελευταίας της ταινίας, η πιο αξιοσέβαστη αμερικανίδα ηθοποιός της εποχής μας μπήκε στη διαδικασία μιας καινούργιας πρόκλησης. Στο 90% των σκηνών της στο «Α Prairie Home Companion» του Ρόμπερτ Αλτμαν η Στριπ τραγουδά country μουσική. Σε αυτή την ταινία που προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, η Στριπ και η Λίλι Τόμλιν υποδύονται τις αδελφές Τζόνσον, ένα ντουέτο τραγουδιστριών της αμερικανικής φολκ μουσικής που συμμετέχει στο ραδιοφωνικό σόου που δηλώνει ο τίτλος. Η Στριπ η οποία σπούδασε όπερα από τα 13 ως τα 15 της («δεν συνέχισα γιατί βρήκα τη διαδικασία εξαιρετικά βαρετή» λέει) ακούει τα πάντα εκτός από techno που είναι η αγαπημένη μουσική ενός από τα τέσσερα παιδιά της. «Εντόπισε το μοναδικό είδος που δεν αντέχω και μου σπάει τα νεύρα» λέει για τη δεκατετράχρονη κόρη της.
H Στριπ πάντως έχει ξανατραγουδήσει στον κινηματογράφο. Τραγούδησε στο φινάλε του «Φλερτάροντας τη ζωή» και σε μια σπαρακτικά συγκινητική σκηνή των «Ξένων στην ίδια πόλη», «όπου όμως έπρεπε να ακούγομαι σαν μια αλκοολική γριά» λέει. Στο «Α Prairie Home Companion» έπρεπε να φανεί επαγγελματίας τραγουδίστρια. Οι σκηνές των τραγουδιών της γυρίστηκαν ζωντανά, χωρίς play back. «Τις περισσότερες σκηνές τραγουδιών δεν χρειάστηκε καν να τις επαναλάβουμε. H οικονομία χρόνου είναι ένα από τα χαρίσματα του Ρόμπερτ Αλτμαν. Παρά την ηλικία του (80 χρόνων) είναι πολύ γρήγορος. Τα γυρίσματά μου διήρκεσαν μόλις δέκα ημέρες. Χρειάστηκα τον διπλάσιο χρόνο μόνο και μόνο για τις πρόβες των κοστουμιών μου της επόμενης ταινίας μου, “The Devil Wears Prada” (σ.σ.: όπου υποδύεται μια εκδότρια περιοδικού μόδας)».
Οικογενειακή ταινία
«Παρ’ ότι το εγώ των ηθοποιών είναι τεράστιο, οι περισσότεροι θέλουν να νιώθουν αγαπητοί όταν παίζουν σε μια ταινία» λέει η Στριπ, εκθειάζοντας το ταλέντο του Ρόμπερτ Αλτμαν να μεταφέρει στους ηθοποιούς του την αίσθηση της οικογένειας. Αυτό το πραγματικά μοναδικό στυλ του συγκεκριμένου σκηνοθέτη έχει φανεί σε όλες σχεδόν τις ταινίες του, από το «MASH» ως τη «Nashville» και από τον «Παίκτη» ως το «Εγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ». «Στις περισσότερες ταινίες του η δουλειά των ηθοποιών είναι συλλογική, σαν να έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα πάρτι. Ολοι είμαστε εκεί και, είτε παίζεις σε μια σκηνή είτε όχι, έχεις την εντύπωση ότι ανήκεις σε αυτήν. Διασκεδάζεις».
Το «Α Prairie Home Companion» περιγράφει τα δρώμενα της τελευταίας εκπομπής του ραδιοφωνικού σόου, διότι ο σταθμός πρόκειται να κλείσει έχοντας πέσει στη φαγάνα μιας πολυεθνικής εταιρείας. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Γκάρισον Κίλορ, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο εμπνευστής και οικοδεσπότης αυτού του σόου (με τον ίδιο τίτλο), το οποίο άρχισε το 1974 με βάση το Σεντ Πολ της Μινεσότα και συνεχίζει να λειτουργεί. «H νοσταλγία για τις αξίες που χάνονται είναι ένα μέρος αυτού που θέλει να πει η ταινία» αναφέρει η Στριπ. «Μέσα της υπάρχει μια πύρινη δύναμη, που επίσης πολεμά τις αξίες. Κατά τη γνώμη μου, είναι μια ταινία που έχει ζωή, αλλά ταυτοχρόνως πεθαίνει μπροστά στα μάτια σου. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι τα πράγματα τα οποία αξιολογούμε στη ζωή μας έρχονται κατά πρόσωπο αντιμέτωπα με όλα όσα προσπαθούν να μας ρουφήξουν τη ζωή μας, όπως οι πολυεθνικές δυνάμεις που είναι απάνθρωπες».
Ποια πράγματα αξιολογεί στις προτεραιότητές της η Στριπ; «Τη μουσική, κάποια καλά αστεία, τη φιλία αλλά και την ελευθερία στην έκφραση όλων αυτών των απολαύσεων. Πολλές φορές προτού κοιμηθώ ακούω τη φωνή της μακαρίτισσας της μητέρας μου. Μου δίνει συμβουλές. “Μην κάνεις αυτό, διασκέδασε με το άλλο, γιατί δεν διαρκεί πολύ”. Φροντίζω να θυμάμαι αυτή τη συμβουλή».
«Είναι θλιβερό να βλέπεις τους νέους να ταλαιπωρούνται»
Μια ερώτηση για τη σχέση της Μέριλ Στριπ με τους νεότερους ηθοποιούς είναι αναπόφευκτη. Με τη δουλειά της η πρωταγωνίστρια της «Εκλογής της Σόφι», των «Γεφυρών του Μάντισον», των «Ωρών» και τόσων άλλων ταινιών έχει εμπνεύσει αμέτρητους ηθοποιούς κατοπινών γενεών. H ίδια είναι αρκετά σεμνή για να μην το παραδεχθεί ποτέ, σίγουρα όμως το αντιλαμβάνεται (η Λίντσεϊ Λόχαν που παίζει την κόρη της Στριπ στην ταινία του Αλτμαν μας είπε ότι κυριολεκτικά της κόπηκε η λαλιά όταν την είδε για πρώτη φορά στο σετ). «Οταν σκέφτομαι τις νεότερες ηθοποιούς», λέει η Στριπ, «θυμάμαι τους ανθρώπους τους οποίους θαύμαζα εγώ όταν ακόμη σπούδαζα. Την Τζεραλντίν Πέιτζ, την Κολίν Ντιούχαρστ, τη Λιβ Ούλμαν. Ακόμη και τον Ντε Νίρο, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι πολύ μεγαλύτερος από μένα (γέλια). Εκλεψα από όλους τους σπουδαίους και εκτιμώ απεριόριστα το ότι υπήρξα αρκετά τυχερή για να βρεθώ στη θέση που βρίσκομαι». H Στριπ πιστεύει ότι συγκριτικά με τη δική της γενιά τα πράγματα σήμερα είναι πολύ δυσκολότερα για τις νέες ηθοποιούς. «Ανεξάρτητα από την ποικιλία του ταλέντου τους ή την ικανότητά τους να παίζουν όποιον ρόλο και αν τους ζητηθεί, νομίζω ότι στην πλειονότητά τους είναι αναγκασμένες από τη βιομηχανία του θεάματος να παίξουν το παιχνίδι της σεξουαλικότητας. Ολες πρέπει να ποζάρουν με ένα σορτς ως τον αφαλό τους. Είναι τόσο θλιβερό. Είναι κρίμα να βλέπεις τη Σαρλίζ (σ.σ.: Θερόν) να ταλαιπωρείται τόσο πολύ στη ζωή της επειδή έχει ωραίο μουτράκι. Κατά προέκταση, το ίδιο ισχύει και στους άνδρες, αν και σε μικρότερη κλίμακα. Δεν θα δείτε ποτέ να συμβαίνει κάτι τέτοιο στον Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν. Θα το δείτε όμως σε πολλούς άλλους».
* H ταινία «Α Prairie Home Companion», στην οποία εκτός από τη Μέριλ Στριπ παίζουν επίσης οι Κέβιν Κλάιν, Γούντι Χάρελσον, Λίλι Τόμλιν, Λίντεϊ Λόχαν, είναι αγορασμένη από την Odeon και θα προβληθεί στην Ελλάδα την προσεχή άνοιξη.
