«Οταν μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, μια τηλεοπτική σειρά ή οτιδήποτε τελειώνει, δεν έχεις παρά να το αφήσεις πίσω σου. Πάει, τελείωσε. Εχει φύγει πια από εσένα. Ακόμα και το γεγονός ότι κάθομαι εδώ και το συζητώ μαζί σας μου φαίνεται κάπως περίεργο». Αυτές είναι οι πρώτες κουβέντες που κατέγραψα από τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς σε εκείνη τη συνάντηση που έγινε στο Βερολίνο τον Φεβρουάριο του 2025, όταν στο πλαίσιο του διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της πόλης παρουσιάστηκε η πιο ανορθόδοξη και παράξενη ταινία της φιλμογραφίας του μέχρι σήμερα, «Ενα πράγμα με φτερά» (That Thing with Feathers), η οποία από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες.

Πρώτη φορά είχα συναντήσει τον άγγλο ηθοποιό πριν από περίπου 15 χρόνια, στο Λονδίνο, με αφορμή τότε την ταινία «Το άλογο του πολέμου» (War Horse, 2011) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Λίγα λεπτά δίπλα του αρκούν για να σου δώσουν μια ιδέα για την προσωπικότητά του. Ο Μπένεντικτ Τίμοθι Κάρλτον Κάμπερμπατς είναι πραγματικά ευφυής. Γεννημένος στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου από γονείς ηθοποιούς, τη Γουάντα Βένθαμ και τον Τίμοθι Κάρλτον, εκπέμπει μια αριστοκρατική αύρα που συνάδει άψογα με την καλλιέργειά του. Μιλάει σαν καθηγητής πανεπιστημίου, επιλέγοντας πολύ προσεκτικά τις λέξεις που χρησιμοποιεί, και σε ταχύτατο ρυθμό, κάτι που ο ίδιος αποδίδει στην «τεράστια κατανάλωση καφέ σε καθημερινή βάση». Στην τελευταία μας συνάντηση, ωστόσο, η οποία έγινε στο συνεδριακό κέντρο AXICA, στο κτίριο της DZ Bank που έχει σχεδιάσει ο διάσημος αρχιτέκτονας Φρανκ Γκέρι, με θέα την Πύλη του Βρανδεμβούργου, ο ηθοποιός είχε επιλέξει πράσινο τσάι.

Η έμπνευση, η ταινία και ο ρόλος

Στο «Ενα πράγμα με φτερά», που αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ντίλαν Σάουθερν, ο Κάμπερμπατς – ο οποίος έγινε γνωστός ανά τον πλανήτη μέσα από τον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς στη σειρά «Σέρλοκ» (2010-2017) και ήταν υποψήφιος για Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Το παιχνίδι της μίμησης» (The Imitation Game, 2014) – υποδύεται έναν άνδρα που έχει χάσει την επαφή του με τον κόσμο καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια της συζύγου του και παράλληλα να παίξει σωστά τον ρόλο του πατέρα για τους δύο ανήλικους γιους του. Οπως ανακαλύπτει στην πορεία ο άνδρας αυτός (του οποίου το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ), η θλίψη έχει πολλές όψεις. Εκείνη που τον βασανίζει εφιαλτικά φαίνεται να προκύπτει μέσα από την ίδια την εργασία του ως δημιουργού κόμικς: μια τερατώδης μορφή κορακιού εισβάλλει στο σπίτι του σφυροκοπώντας χωρίς έλεος τη συνείδησή του.

«Από ψυχολογική πλευρά, η διαδικασία δημιουργίας αυτής της ταινίας δεν ήταν καθόλου εύκολη – πόσω μάλλον όταν είσαι ο ίδιος πατέρας» είπε ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και συμπλήρωσε: «Αλλά ως ηθοποιός οφείλεις να μείνεις προσηλωμένος στον ήρωα που υποδύεσαι, να τον υπηρετείς και να τον προστατεύεις ακολουθώντας την ιστορία του και αφήνοντας το κατά δύναμιν απ’ έξω τον εαυτό σου και τα προσωπικά σου βιώματα».

Το εν λόγω φιλμ, όπου ο Κάμπερμπατς κρατά επίσης καθήκοντα παραγωγού, άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του σκηνοθέτη Ντίλαν Σάουθερν όταν διάβασε το μυθιστόρημα του άγγλου συγγραφέα Μαξ Πόρτερ «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» (Grief is the Thing With Feathers), στο οποίο βασίστηκε το κινηματογραφικό σενάριο (να σημειωθεί ότι το βιβλίο έχει συμπεριληφθεί στη λίστα της εφημερίδας «The Times» με τα «100 Καλύτερα Μυθιστορήματα του 21ου Αιώνα»). Οπως είπε ο Σάουθερν, εκτός από τη βαθιά συγκίνηση που ένιωσε διαβάζοντας το βιβλίο, τον προβλημάτισε το «πώς μπορεί κανείς να πάρει ένα ευρηματικό μυθιστόρημα για τη θλίψη – ιδωμένη μέσα από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες, μία εκ των οποίων είναι ένα κοράκι –, που είναι σπαρακτικό, τρομακτικό και ταυτόχρονα σκοτεινά αστείο, και να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη με τρόπο που να μπορεί να προσελκύσει και να συγκινήσει τους σινεφίλ».

Εν τέλει, η ιδέα της ταινίας άρχισε να διαμορφώνεται όταν στη μέση μπήκε ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, έχοντας επίσης δείξει ενδιαφέρον, ενώ από την πρώτη στιγμή ενεπλάκη συμβουλευτικά και ο συγγραφέας του μυθιστορήματος, «γεγονός που υπήρξε πολύ βοηθητικό για την αποκρυστάλλωσή του σε εικόνες», όπως επισήμανε ο ηθοποιός. Ενας από τους λόγους για τους οποίους ο Κάμπερμπατς αποφάσισε να επενδύσει σε ένα τόσο δύσκολο project ήταν ακριβώς το στοιχείο της δυσκολίας: «Είναι μια πρόκληση το να ασχοληθείς με κάτι τόσο εύθραυστο επειδή πιστεύεις σε αυτό, ενώ πολλοί άλλοι όχι». Και συμπλήρωσε: «Επίσης, ανέκαθεν μου άρεσε η κίνηση, να δραστηριοποιούμαι με το ένα ή το άλλο, να μη μένω στατικός και “ασφαλής”».

Ο Κάμπερμπατς ανέφερε επίσης ότι ήταν και μια ανάγκη του να υποδυθεί έναν ήρωα που απέχει αρκετά από όσους έχει ενσαρκώσει ως τώρα. «Μεγαλώνεις, όπως όλοι, βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε συνθήκες που μέχρι πρότινος δεν γνώριζες και αναζητάς κάτι διαφορετικό· νιώθεις ότι θέλεις να ξεφύγεις από αυτά που ήδη ξέρεις, χωρίς όμως να τα παρατήσεις τελείως. Κάνουμε οικογένεια (σ.σ.: έχει αποκτήσει τρία παιδιά με τη σύζυγό του, θεατρική σκηνοθέτρια και ηθοποιό Σόφι Χάντερ), βιώνουμε την απώλεια, σκεπτόμαστε αλλιώτικα, και όλα αυτά επηρεάζουν τις επιλογές μας, τις αποφάσεις μας. Εδώ, σε αυτή την ταινία, με γοήτευσε η ποίηση της θλίψης· γιατί η θλίψη έχει ποίηση».

Για τον Κάμπερμπατς, ο άνθρωπος αλλάζει: «Ρόλο σε αυτό μπορεί να παίξει το περιβάλλον γύρω σου, ακόμα και η πολιτική, όπως και η σκέψη της κληρονομιάς που πρόκειται να αφήσεις στα παιδιά σου ή ο φόβος του θανάτου και η εμμονή της αιωνιότητας. Κάτι που με προσέλκυσε, για παράδειγμα, στον ήρωα αυτής της ταινίας είναι η συναισθηματική του καταπίεση, το γεγονός ότι δεν επιτρέπει στα συναισθήματά του να βγαίνουν προς τα έξω, τα στραγγαλίζει, τα καταπνίγει. Είναι πολύ Βρετανός, μιας συγκεκριμένης ηλικίας και από το βόρειο Λονδίνο – πιστέψτε με, γνωρίζω πολύ καλά αυτόν τον τύπο ανδρός».

Προς το τέλος της συνομιλίας μας, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στάθηκε πολύ στη συνεργασία του με τα δύο μικρά παιδιά, τον Χένρι και τον Ρίτσαρντ Μπόξαλ, που υποδύονται τους γιους του: «Νομίζω πως ένα από τα στοιχεία που θα κρατήσω από τη δημιουργία του φιλμ είναι το φως που αυτά τα δύο παιδιά, δύο ανεκπαίδευτοι ηθοποιοί, κατάφεραν να χαρίσουν στην ιστορία, δίνοντας σε όλους μας αυτό που θέλαμε ακριβώς. Δεν είχαν καμία προηγούμενη εμπειρία σε κινηματογραφικό σετ ή θεατρική σκηνή, αλλά λειτούργησαν σαν αληθινοί επαγγελματίες. Πρόσφεραν πραγματική χαρά στην όλη διαδικασία».

INFO

Η ταινία «Ενα πράγµα µε φτερά» προβάλλεται στις ελληνικές κινηµατογραφικές αίθουσες από τη Weirdwave.