Τελικά το περιώνυμο Νταβός, με τη μακρόχρονη ιστορική του συμβολή στην, από πολλές πλευρές, διερεύνηση της πορείας των παγκόσμιων προβλημάτων (ακόμη και των γνωστών μας ελληνοτουρκικών σχέσεων) και με την προσπάθεια να εξευρεθούν λύσεις στις εκάστοτε διεθνείς κρίσεις, δεν διέψευσε ούτε φέτος τη φήμη του.
Καθώς έθεσε τη σφραγίδα του στο οριστικό τέλος της εποχής που ζήσαμε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια εποχή που έθεσε τις βάσεις της Δυτικής Συμμαχίας. Αυτό δηλαδή που γενικότερα αποκαλούσαμε Δύση, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω του ΝΑΤΟ, που εξασφάλιζε εν πολλοίς την αρμονική συνεργασία Ευρωπαίων και Αμερικανών.
Με τους Ευρωπαίους βέβαια να έχουν παραδεχθεί ότι την κύρια ευθύνη για την αμυντική πολιτική αυτής της Συμμαχίας έφεραν οι Αμερικανοί. Και όλα αυτά έως ότου εμφανιστεί ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ με τα γνωστά του πισωγυρίσματα και ανατρέψει τη σχέση αυτή, τηρώντας αρχικά μια επιθετική στάση έναντι των Ευρωπαίων και μετά παίρνοντάς την πίσω στο Νταβός.
Και τώρα το ερώτημα είναι το πού πάμε από εδώ και πέρα. Διότι μπορεί το Νταβός να έθεσε ξεκαθάρα το τέλος μιας εποχής, αλλά δεν άφησε να διαφανεί ποια θα είναι η αρχή της νέας. Καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνει κανείς πού θα καθίσει τελικά η μπίλια όταν ακόμη και οι πιο φιλικά διακείμενοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία, αμφισβητούν πλέον ανοιχτά τις θέσεις Τραμπ.
Και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στις ομιλίες των ηγετών των χωρών αυτών στο Νταβός, οι οποίοι τάχθηκαν και αυτοί με σαφήνεια υπέρ της ανάγκης να οργανωθεί το ταχύτερο δυνατό μια αυτόνομη ευρωπαϊκή άμυνα και να εξασφαλιστεί η συνέχιση της αποτελεσματικής λειτουργίας των διεθνών οργανισμών, τους οποίους περιφρονεί ανοιχτά ο Τραμπ – και μάλιστα έχει αποχωρήσει ήδη από πολλούς από αυτούς.
Ενώ τώρα απειλεί τον ΟΗΕ με τη λειτουργία του πολυσυζητημένου Συμβουλίου Ειρήνης, το οποίο αρχικά είχε συσταθεί με στόχο αποκλειστικά την αποκατάσταση της ειρήνης στη Γάζα και μόνο.
Και είναι ενδεικτική η στάση των Ευρωπαίων (πλην των συνήθων ύποπτων ηγετών της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας) να μην ενταχθούν στον Οργανισμό αυτόν υποστηρίζοντας, όπως και η Ελλάδα άλλωστε, που μετέχει την περίοδο αυτή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ότι το Συμβούλιο Ειρήνης πρέπει να περιορίσει τη δράση του στη Γάζα.
Σε μια Γάζα όπου η Ουάσιγκτον, υπό την καθοδήγηση του γαμπρού του Τραμπ, έχει εκπονήσει το γνωστό σχέδιο μετατροπής της πολύπαθης αυτής περιοχής σε «Ριβιέρα της Μεσογείου» με ουρανοξύστες α λα Ντουμπάι και άλλες χλιδάτες εγκαταστάσεις.
Οταν αυτό που προέχει είναι να καθαριστούν όλα τα απίστευτης έκτασης ερείπια στην περιοχή αυτή, προκαλώντας ένα τεράστιο πρόβλημα στέγασης για τους δυστυχείς Παλαιστινίους, που μόνο ουρανοξύστες δεν ονειρεύονται, αλλά ψάχνουν για ένα κομμάτι ψωμί και πού την κεφαλήν κλίνη.
Αυτή είναι όμως η νοοτροπία Τραμπ, ο οποίος, ως γνήσιος κτηματομεσίτης, το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι το κέρδος. Και είναι δυστυχώς μέσα στην πνιγηρή αυτή ατμόσφαιρα, την οποία έχει δημιουργήσει η μεγαλομανία του αμερικανού προέδρου, που καλούνται τώρα να συνεργαστούν οι Ευρωπαίοι και να ξεπεράσουν τις όποιες επιμέρους διαφωνίες τους (που τους είχαν οδηγήσει έως τώρα σε μια αναποτελεσματική γενικότερη στάση) ώστε ενωμένοι και ισχυροί να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ και τις παλινωδίες του.
