Η Ελλάδα υποδέχεται κάθε χρόνο δεκάδες εκατομμύρια επισκέπτες. Το ερώτημα δεν είναι πια πόσοι, αλλά πώς. Ο μαζικός τουρισμός δείχνει τα όριά του σε νησιά υπερφορτωμένα με σαθρές υποδομές, παραλίες υποβαθμισμένες, τοπικές κοινωνίες που δεν αισθάνονται ότι κερδίζουν από την ανάπτυξη που τις περιβάλλει.

Το νέο μοντέλο έχει όνομα: regenerative tourism. Τουρισμός που δεν εξαντλεί τους πόρους, αλλά τους αναγεννά. Που επιστρέφει αξία στο τοπικό οικοσύστημα. Οικονομική, περιβαλλοντική, κοινωνική. Πράσινα ξενοδοχεία που κινούνται προς το zero-waste και την ενεργειακή αυτονομία. Μικρές τοπικές επιχειρήσεις που ανακαλύπτουν ότι η βιωσιμότητα δεν είναι κόστος, αλλά διαφοροποίηση σε έναν όλο και πιο ανταγωνιστικό κλάδο.

Για τη νησιωτική Ελλάδα ειδικότερα, η βιωσιμότητα δεν είναι επιλογή αλλά προϋπόθεση επιβίωσης. Τα νησιά μας εξαρτώνται από τη θάλασσα, τη φύση και τον τοπικό πολιτισμό. Τα νησιά είναι μια σημαντική βάση για το κεφάλαιο του ελληνικού P&L

Η βιωσιμότητα, λοιπόν, δεν είναι εμπόδιο στην τουριστική ανάπτυξη — είναι η ίδια η ανάπτυξη. Ο βιώσιμος τουρισμός δεν είναι μια τάση και ένα buzzword που το έφερε η εποχή και η επικοινωνία. Είναι το μέλλον της ελληνικής τουριστικής ταυτότητας.