Τη Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου μίλησε στους Μπάμπη Παπαπαναγιώτου και Άρη Ραβανό για τα εσωκομματικά της Ν.Δ.{{{ audio1 }}}

Για τα εσωκομματικά της Ν.Δ. και την εκλογή νέου αρχηγού

«Θα πρέπει να ανταποκριθούμε στα μηνύματα που μας έστειλαν από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που είναι μηνύματα ότι ο κόσμος πρέπει να συμμετέχει σε αυτό και θα πρέπει να ξαναφτιάξουμε το σπίτι μας. Νομίζω ότι και το ποσοστό που κράτησε ο κ. Σαμαράς και το ποσοστό που κράτησε και συσπείρωσε ο κ. Μεϊμαράκης δείχνουν ότι η πολιτική δεν ήταν τόσο πολύ το θέμα. Εγώ νομίζω ότι έχουμε χάσει κάποια βασική επαφή με τη κοινωνία. Γιατί μπορεί να εστιάζαμε σε ορισμένα μεγάλα θέματα και ιδίως σε θέματα που είχαν να κάνουν με το μνημόνιο-αντιμνημόνιο κι αισθάνθηκε η βάση ότι δεν ακούγαμε θέματα καθημερινότητας, ότι δεν ανταποκρινόμασταν σε πράγματα, τα οποία μπορούσαν να γίνουν για να ελαφρύνουν τον πόνο. Ο καινούργιος αρχηγός πρέπει να κάνει τρία πράγματα: το ένα είναι να επανασυνδέσει το κόμμα με την κοινωνία γενικότερα, το δεύτερο είναι να ξαναοργανώσει το κόμμα σε μια πιο σύγχρονη βάση και το τρίτο είναι βεβαίως, να συνδιαμορφώσει με τη κοινωνία και να εκφράσει ένα πολύ καθαρό όραμα για το μέλλον, πέρα και πάνω από το μνημόνιο. Το νέο και το παλιό δεν είναι ένα ηλικιακό πράγμα, αλλά εκτιμώ ότι υπάρχει μια δίψα για ένα πρόσωπο τουλάχιστον, το οποίο να μπορεί να το κάνει αυτό, δηλαδή να μπορεί να συνδεθεί με τη κοινωνία, να μπορεί να οργανώσει πράγματα σε μια σύγχρονη βάση. Νομίζω ότι αυτό αναζητά ο κόσμος. Και κάποιον, όχι έναν Μεσσία, δεν ψάχνουμε έναν Μεσσία… Ψάχνουμε κάποιον, ο οποίος πραγματικά να μπορεί να κάνει συλλογική δουλειά. Ο κ. Τζιτζικώστας είναι ένα τέτοιο πρόσωπο. Η αυτοδιοίκηση είναι ένας στίβος πολιτικός, στον οποίο είσαι πολύ πιο κοντά στον κόσμο, απ’ ό,τι στην κεντρική πολιτική σκηνή, δηλαδή γίνεται μέσα στον κόσμο αυτό το πράγμα.

Όχι (δεν έχω υπογράψει για κάποιον). Δεν θα υπογράψω. Πιστεύω ότι ο κάθε βουλευτής πρέπει να πάρει την απόφασή του αν θέλει ή δεν θέλει. Εγώ προσωπικά, επέλεξα να μείνω απ’ έξω από τη διαδικασία της υπογραφής. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχω άποψη και δεν θα την εκφράζω. Απλά, θεώρησα ότι δεν πρέπει να υπογράψω.»