«Μόνο και μόνο επειδή έχεις μάτια ,δεν σημαίνει ότι μπορείς να δεις» είχε πει κάποτε ο Σεργκέι Μιχαίλοβιτς Αϊζενστάιν. «Υποφέρω από το μπορώ και βλέπω πολύ!» Η ρήση του Ρώσου κινηματογραφικού πρωτοπόρου μνημονεύθηκε στο Βερολίνο από τον Ουαλό σκηνοθέτη Πίτερ Γκρίναγουεϊ ο οποίος στην τελευταία ταινία του, «Ο Αϊζενστάιν στο Γουαναχουάτο» που παρουσιάστηκε την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου εντός διαγωνισμού στην Μπερλινάλε, ασχολήθηκε με την περίοδο του Αϊζενστάιν στο Μεξικό. Η’ για να είμαστε πιο ακριβείς, με την περίοδο που ο Αϊζενστάιν ανακάλυψε την θηλυκή πλευρά του στο Μεξικό.
Το 1931 και ενώ χαιρόταν την καλλιτεχνική κορύφωσή του έχοντας ήδη σκηνοθετήσει εκτός άλλων το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και την «Απεργία», ο Αϊζενστάιν πήγε στο Μεξικό για να γυρίσει μια ταινία ονόματι «Que Viva Mexico» που ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ενώ ο ίδιος είχε απορριφθεί από το Χόλιγουντ και πιεζόταν να επιστρέψει στην Σοβιετική Ενωση, ο Αϊζενστάιν κάποια στιγμή βρέθηκε στην πόλη Γουαναχουάτο όπου βίωσε πρωτογενείς εμπειρίες, τον δεσμό ανάμεσα στο σεξ και τον θάνατο. Οι εμπειρίες αυτές τον βοήθησαν να μεγαλουργήσει στον κινηματογράφο, όμως ταυτόχρονα, το έκαναν να υποφέρει στην ζωή.
Ο Πίτερ Γκρίναγουεϊ ανακάλυψε τον Αϊζενστάιν το 1959 όταν σε ηλικία 17 ετών είδε την «Απεργία» σε ένα σινεμά του Νοτίου Λονδίνου. Ο ενθουσιασμός του ήταν τόσο μεγάλος που αμέσως άρχισε την αναζήτηση όλων των ταινιών του Ρώσου δημιουργού ο οποίος είχε πεθάνει μόλις 11 χρόνια πριν, το 1948 σε ηλικία 50 ετών. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Γκρίναγουεϊ η αγάπη και ο θαυμασμός του για τον Ρώσο σκηνοθέτη δεν μειώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και τελικά τον οδήγησαν στην δημιουργία της ταινίας «Ο Αϊζενστάιν στο Γουαναχουάτο».
Αρχικώς στόχος του Γκρίναγουεϊ όμως ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το συγκεκριμένο γεγονός. Και ίσως θα ήταν προτιμότερο να είχε παραμείνει σε αυτή την ιδέα γιατί το αισθητικό αποτέλεσμα αυτής της ταινίας μυθοπλασίας που τελικά γύρισε ξεπερνά το γκροτέσκο και αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Ο «Αϊζενστάιν στο Γουαναχουάτο» είναι μια ταινία που δεν προσβάλλει μόνον την μνήμη του Αϊζεσντάιν αλλά μπορεί να εξοργίσει κάθε ομοφυλόφιλο.
Αν και γνωστός για την τάση του να προκαλεί («Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της»), ο Πίτερ Γκρίναγουεϊ τούτη την φορά το παραξήλωσε φτιάχνοντας μια απαίσια καρικατούρα του Αϊζενστάιν, τόσο άσχημα δοσμένη που τελικά δεν γελάς μαζί της αλλά στεναχωριέσαι για την κατάληξη του σκηνοθέτη της.
