Σενάριο αξίας 500.000 ευρώ

Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου στο επάγγελμα, τόσο θυμάμαι την κινηματογραφική πιάτσα της χώρας (αλλά και μεγάλο μέρος του κοινού) να λένε ότι αν κάτι πάσχει στην ελληνική ταινία, αυτό είναι το σενάριο. Στις 20 Ιουνίου άρχισε η υποβολή κινηματογραφικών σχεδίων για χρηματοδότηση στο πλαίσιο του Ταμείου υποστήριξης συμπαραγωγής ελληνογαλλικών κινηματογραφικών έργων. Η συμφωνία υπεγράφη εφέτος στις Κάννες μεταξύ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Εθνικού Κέντρου Κινηματογράφου και Κινούμενης Εικόνας της Γαλλίας/ CNC (στη φωτογραφία ο Γρηγόρης Καραντινάκης του ΕΚΚ και η Φρεντερίκ Μπρεντίν του CNC όταν υπέγραφαν το προσύμφωνο). Οι βασικές προϋποθέσεις για την υποβολή σχεδίων προς χρηματοδότηση είναι τα σχέδια να έχουν α) διάρκεια ίση ή μεγαλύτερη των 60′ και β) να συμμετέχει σε αυτά μια τουλάχιστον εταιρεία παραγωγής με έδρα την Ελλάδα και μια τουλάχιστον με έδρα τη Γαλλία. Το αυτονόητο που λείπει από τις προϋποθέσεις (ακριβώς επειδή είναι αυτονόητο) είναι η αξία της ιδέας του σχεδίου και φυσικά το πως θα περάσει στο χαρτί. Εδώ θα φανεί τελικά ποιος αξίζει και ποιος όχι να χρηματοδοτηθεί διότι το ανώτατο ποσό χρηματοδότησης ανά σχέδιο έχει οριστεί στα €500.000. Αρα τώρα δεν παίζουμε. Και αυτό, θέλω να πιστεύω, θα είναι η οριστική ταφόπλακα στην παλιά νοοτροπία του Κέντρου όταν τα λεφτά χύνονταν άπλετα στις παρέες, όταν κυριαρχούσε η νοοτροπία «αυτός είναι ο δικός μας» και όταν το αποτέλεσμα ήταν «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει» γιατί οι μόνοι που έφτιαχναν τις ταινίες ήταν και οι μόνοι που τις έβλεπαν.