Γιάννης Στάνκογλου: Σήμερα είμαστε λίγο στο ντεμί

«Εχει αφήσει ένα έργο πίσω της, πολιτικό, θεατρικό, κινηματογραφικό, τραγουδιστικό… Πάνω απ’ όλα έχει αφήσει την προσωπικότητά της. Οι Ελληνες τη θαύμασαν τη Μελίνα και δεν ξέχασαν ούτε την ίδια ούτε ό,τι έκανε».

«Υπάρχει γύρω μου ένα άθροισμα από τις γνώμες των ανθρώπων, ένα άθροισμα θετικό και δυναμικό προς το πρόσωπό της. Προσωπικά θυμάμαι την κηδεία της, θυμάμαι τον χαμό που είχε γίνει. Κι επειδή πιστεύω ότι στο τέλος κρίνουμε έναν άνθρωπο, στη Μελίνα το άθροισμα στο τέλος της ζωής της έγερνε προς το θετικό».

«Είμαι ο άνδρας της παράστασης. Στην αρχή εμφανίζομαι και κάνω τον πρόλογο εξηγώντας ουσιαστικά στο κοινό τι θα παρακολουθήσει. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα να έχεις τη Μελίνα επί σκηνής… Στη συνέχεια είμαι ένας δημοσιογράφος που τις κάνει σκληρές ερωτήσεις ή κάποιοι άνδρες που της είπαν ωραία λόγια, κάποιοι άλλοι που πήγαν μαζί της στις Κάννες, κάποια στιγμή είμαι ο Ντασσέν… Είναι λίγο επικίνδυνο όλο αυτό. Αλλωστε ο κόσμος τη θυμάται τόσο καλά τη Μελίνα. Γι’ αυτό και η παράσταση ούτε τη μιμείται ούτε την αντιγράφει. Δεν θα μπορούσε άλλωστε».

«Στην αρχή μου φάνηκε λίγο τολμηρό το εγχείρημα αλλά όταν είδα το ολοκληρωμένο κείμενο του Στρατή Πασχάλη, σαν μια σύγχρονη τραγωδία, και αρχίσαμε όλοι μαζί τη δουλειά, κατάλαβα. Πρόκειται για ένα ειλικρινές και συναισθηματικό αποτέλεσμα που μας αγγίζει. Μέσα από φλας μπακ, με τη φωνή της ή και ένα βίντεο, τη βλέπεις, την ακούς. Και είπε τόσο σκληρά και αληθινά πράγματα η Μελίνα».

«Φυσικά και λείπουν σήμερα άνθρωποι σαν τη Μελίνα. Δεν υπάρχουν καν. Και σε μια εποχή όπως αυτή που ζούμε τους έχουμε ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη –γιατί δεν έχουμε ταυτότητα. Είμαστε πια ένας λαός που δεν ξέρει πού πατάει –το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί. Νομίζω ότι υπάρχει λοιπόν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για ανθρώπους που σε καθορίζουν και σε βάζουν σε μια ρότα. Σήμερα είμαστε ντεμί και κυριαρχεί ο φόβος. Δεν είπαμε κάποια “όχι” που έπρεπε στο εξωτερικό, γιατί όλοι σήμερα ξέρουμε ότι λίγο-πολύ μας διοικεί το έξω. Από την άλλη υπάρχει κι αυτό που έλεγε η Μελίνα. Οτι είναι μαγευτική καταστροφή να έχεις γεννηθεί Ελληνας».

«Υπάρχει φόβος και είναι υπόγειος. Δεν τον έχεις εμπρός σου για να τον αντιμετωπίσεις. Τον νιώθεις, τον αισθάνεσαι. Αναρωτιέσαι κιόλας αν είναι αληθινός ή αν σου τον πλασάρουν. Ο εχθρός δεν είναι μπροστά σου. Δεν τον ξέρεις. Χωρίς να θέλω να γενικεύσω, πιστεύω ότι όλο αυτό μαζί μάς κάνει να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας και την επικοινωνία μεταξύ μας».

«Εχει ευθύνη και ο πολίτης, φυσικά, δεν το συζητώ. Αλλά όταν από ψηλά δεν τηρείται τίποτα, δεν τηρούνται οι νόμοι, είναι δύσκολο να μην ξεφύγει ο κόσμος, να μην κάνει κι αυτός το ίδιο. Δεν νιώθει εμπιστοσύνη. Γι’ αυτό και πρέπει ο καθένας μας, μόνος του, να κάτσει να σκεφθεί και να δει τι γίνεται».

«Υπάρχει μια ενέργεια γύρω μας που δεν σου επιτρέπει να χαρείς. Κι επειδή είμαστε εξωστρεφείς, δεν μπορούμε να εξωτερικεύσουμε όλο αυτό και μας κάνει κακό. Δεν σκέφτομαι όμως να φύγω από τον τόπο μου. Κατ’ αρχήν γιατί μου αρέσει η δουλειά μου και έπειτα γιατί στα δύσκολα θέλω να μείνω και να βοηθήσω τη χώρα μου».

«Είναι τεσσάρων χρόνων κι αυτό που θέλω είναι να της μάθω τι θα πει ελευθερία και πώς να είναι ανεξάρτητη. Θέλω να της μάθω να επικοινωνεί και να παραδέχεται τα λάθη της. Η εποχή μας όμως είναι δύσκολη και δεν σου αφήνει περιθώρια να κάνεις ακριβώς όσα πιστεύεις στο παιδί σου, γιατί είσαι κι εσύ πολύ πιεσμένος».

«Ηταν μια πολύ ωραία δουλειά, στην οποία έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα, όπως κι όλοι μας. Αρεσε στον κόσμο, τον άγγιξε».

«Με ενδιαφέρει όταν μου αρέσει το σενάριο, όταν πιστεύω στο πρότζεκτ. Εχω πει και “όχι” σε διαφημίσεις. Γενικά σαν άνθρωπος πιστεύω πολύ στην αλήθεια –μόνον έτσι μπορώ να τη μοιραστώ».

«Τον χειμώνα θα κάνω έναν μονόλογο εμπνευσμένο από τον Ρεμπώ, στο Από Μηχανής τα Δευτερότριτα και την Τετάρτη. Εχει τον τίτλο “I is another”. Είναι ένα κείμενο του Μίκαελ Αζάρα. Εχει βιωματικά στοιχεία αλλά δεν είναι βιογραφικό. Με ενδιαφέρει ο μονόλογος, ο Ρεμπώ, τα ποιήματα του οποίου διαβάζω από τα είκοσί μου χρόνια. Επίσης χαίρομαι που θα με σκηνοθετήσει η γυναίκα μου».

«Θα συνεχισθεί και το παιδικό με τον “Θησέα και την Αριάδνη”, ενώ από τον Ιανουάριο σχεδιάζουμε με τη Σοφία Σπυράτου και τον Λάμπρο Λιάβα, που έγραψε το κείμενο, μια παράσταση στις Ροές, μάλλον, με τον τίτλο “Ολοι οι ρεμπέτες του ντουνιά”, για τον Γενίτσαρη και τον Βαμβακάρη, με τον Τάσο Νούσια. Οι δυο μας, με ένα μπουζούκι, θα μιλάμε και θα τραγουδάμε… Εχει ενδιαφέρον για εμένα που θα ψαχτώ εφέτος σε διαφορετικά είδη. Πρόσφατα τέλειωσα και τα γυρίσματα για την καινούργια ταινία του Πάνου Κούτρα “Ξενία” και συζητώ με άλλους σκηνοθέτες για του χρόνου».