Η Ελλάδα αποτέλεσε ιστορικά τον πυρήνα μεγάλων ανακατατάξεων στην Ευρώπη, από την αρχαία εποχή έως και τις ημέρες μας. Το πρώτο εθνικό κράτος που αναδύθηκε ήταν αυτό της Ελλάδας του 1830. Η συμμετοχή στην Βαλκανική αναμέτρηση πυροδότησε τον Μεγάλο Πόλεμο. Το Όχι των Ελλήνων το 1940 οδήγησε στην πρώτη ήττα των στρατευμάτων του Άξονα . Η Εμφύλια σύρραξη σηματοδότησε την απαρχή του Ψυχρού Πολέμου. Αυτά είναι μερικά από τα παραδείγματα που δείχνουν τον ιστορικά κρίσιμο ρόλο που έχει διατελέσει η χώρα μας και διαμόρφωσε καθοριστικά την Δυτική ιστορία. Από το 2008 και την κατάρρευση της Lehman Brothers, βρίσκεται για μια άλλη φόρα στο επίκεντρο ραγδαίων ανακατατάξεων.
Πέρα από τις όποιες δυσλειτουργίες του κράτους, την λανθάνουσα νοοτροπία που επικρατεί, και ένα πολιτικό σύστημα που έχει φτάσει στα όρια του, η Ελλάδα θέτει ένα κεφαλαιώδες ερώτημα. Μπορεί η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να επιτευχθεί ή έφτασε το τέλος της; Ένα ερώτημα το οποίο επισκιάζει οποιαδήποτε επιμέρους οικονομική, κοινωνική και πολιτική ανάλυση. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε ένα καταιγιστικό ρυθμό των εξελίξεων και η ανασφάλεια έχει επιστρέψει τόσο πολύ στην καθημερινή πραγματικότητα, που μόνο η εποχή του Μεσοπολέμου μπορεί να θεωρηθεί ως άμεσο ιστορικό προηγούμενο. Ο λόγος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα γινόταν για την ποιότητα του Ελληνικού λαού και η πλειονότητα του δημόσιου διαλόγου είχε επικεντρωθεί σε αυτό. Πράγμα που αποδείχτηκε εντελώς εσφαλμένο.
Μετά από μια μοιραία καθυστέρηση άρχισε να γίνεται σιωπηρά αποδεκτό ότι πρόκειται για μια συστημική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και της αρχιτεκτονικής δομής τη Ευρωζώνης. Η κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα φαίνεται πλέον να λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Το πολιτικό σύστημα είναι εγκλωβισμένο σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, ενώ οι ηγήτορες της Ευρωζώνης αντιμετωπίζουν την κατάσταση με εντελώς παρωχημένες πρακτικές. Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλά ακόμη, αλλά ο στόχος πλέον δεν είναι αυτός. Από την στιγμή που έτυχε για άλλη μια φορά αυτό το ιστορικό φορτίο στον Ελληνικό λαό, σκόπιμο είναι να αντιμετωπίσει την πρόκληση με ορθολογισμό. Ναι μεν η λαϊκή οργή είναι δικαιολογημένη αλλά…
Πέρα από της όποιες κατηγορίες έχουν καταλογιστεί σε αυτό τον τόπο, έχει αποδείξει ότι όταν οι εποχές είναι σκοτεινές, ορθώνει το ανάστημα του και τις κοιτά στα μάτια. Συνεπώς ο Ελληνικός λαός πρέπει να χρησιμοποιήσει το τελευταίο βέλος που έχει στη φαρέτρα του. Αυτό δεν είναι άλλο από την άσκηση πίεσης- σε δημοκρατικά πλαίσια- στους κυβερνώντες, διατυπώνοντας τα παρακάτω αίτημα. Μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής (όχι μόνο απαραίτητα από τον πολιτικό χώρο). Εξουσιοδότηση της κυβέρνησης αυτής να πιέσει με τη σειρά της τους εταίρους μας, ώστε να δοθεί μια οριστική λύση στο πρόβλημα. Αυτή η λύση θα έλθει μόνον μέσω της ουσιαστικής οικονομικής ενοποίησης.
Οι δομικές αδυναμίες της Ε.Ε έχουν εκτεθεί με το χειρότερο τρόπο τα τελευταία χρόνια. Μόνο όταν η Ευρώπη μετατραπεί σε μια ενιαία οικονομική οντότητα θα μπορέσει να ξεκινήσει μια διαδικασία ανάκαμψης και θα θωρακιστεί από αντίστοιχες κρίσεις. Μια χώρα η οποία αντιστοιχεί στο 2% της Ευρωζώνης την απειλεί με διάλυση . Δεν υπάρχει πιο τραγική ομολογία αποτυχίας. Τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είναι άτοπα, διότι το λάθος ελλοχεύει στα θεμέλια του συστήματος. Δυστυχώς ο φεντεραλισμός που θα έπρεπε να το δόγμα της σύγχρονης Ευρώπης, εκτοπίζεται από εθνικά και ιδιωτικά συμφέροντα. Η αποφάσεις που πάρθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα απλώς θα καθυστερήσουν την έκρηξη μιας βραδυφλεγούς βόμβας. Μια βόμβας που θα κάνει την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης να μην φαντάζει μακρινή.
Πρέπει ο ελληνικός λαός να ενημερώσει τους λαούς της Ευρώπης ότι δεν φταίνε απλά ‘’οι Έλληνες που δεν εργάζονται’’ άλλα ότι πρόκειται για μια συστημική αδυναμία που αν δεν αντιμετωπιστεί άρδην, θα έχει δραματικές επιπτώσεις. Για άλλη μια φορά λοιπόν έχουμε ραντεβού με την ιστορία. Ας φανούμε συνεπείς σε αυτό χρησιμοποιώντας το τελευταίο μας όπλο. Την γνωστοποίηση της αλήθειας. Όλη αυτή η διοχετευμένη οργή που υπάρχει, να ενωθεί σε μια κοινή φωνή λογικής με συγκεκριμένα αιτήματα που θα ενεργοποιήσουν την μεγάλη αλλαγή, που είναι αναντίρρητα επιβεβλημένη. Αλλιώς το 1893, το 1932, το 1946 και το 1967 δεν είναι μακριά…
