Πριν από λίγες ημέρες εμφανίστηκε σε ποινικό δικαστήριο της πρώην Σχολής Ευελπίδων ένας παλαιός γνώριμος των δικαστικών αιθουσών – ο κ. Ν. Κωνσταντόπουλος. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ έχει αρχίσει ξανά τη δικηγορία και όπως λένε οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν «είναι πολύ ευχαριστημένος». Από τη δίκη «γύρισε άλλος άνθρωπος», κατά τους ίδιους κύκλους, και δήλωνε στους συνεργάτες του πολύ ικανοποιημένος που έκανε επιτέλους αυτό που τόσο αγαπάει. Και πράγματι, ο κ. Κωνσταντόπουλος δεν κρύβει τη χαρά του που επέστρεψε στη μάχιμη δικηγορία και στο γραφείο του, το οποίο όλον αυτόν τον καιρό είχε αφήσει στα χέρια της θυγατέρας του. Τι σηματοδοτεί όμως η επιλογή του αυτή; Κατ’ αρχήν την «αποστασιοποίησή» του από όσα λαμβάνουν χώρα στο πολιτικό γίγνεσθαι. Οπως λένε χαρακτηριστικά στενοί συνεργάτες του, έχει αποφασίσει να μην ανακατευθεί – προς το παρόν τουλάχιστον – στα όσα διαδραματίζονται εντός αλλά και εκτός ΣΥΝ.
Από την περίοδο που αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματός του (μετά τις Ευρωεκλογές του 2004) δρομολογώντας ο ίδιος την αλλαγή φρουράς στην Κουμουνδούρου και μετά τη σύντομη (και άδοξη) περιπετειώδη αναζήτηση ευρύτερου θεσμικού ρόλου (είχε εμπλακεί το όνομά του στη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας), ο κ. Κωνσταντόπουλος βρέθηκε ως βουλευτής του ΣΥΝ να τηρεί σαφείς αποστάσεις από επιλογές του διαδόχου του κ. Αλ. Αλαβάνου ως και να διατυπώνει αντίθετες θέσεις από εκείνον σε σημαντικά πολιτικά ζητήματα, μεταξύ των οποίων το Σχέδιο Αναν, το Ευρωσύνταγμα, η τακτική στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2006 κ.ά.
* Οι επιφυλάξεις της Κουμουνδούρου
Παράλληλα «άνοιγε πανιά» για έναν νέο πολιτικό ορίζοντα, τον οποίο ο ίδιος όρισε ως «ευρύτερη παράταξη της σύγχρονης δημοκρατικής Αριστεράς» και η οποία, κατά την άποψή του, θα άρχιζε από το ΠαΣοΚ και τον ΣΥΝ και θα έφθανε στις ενώσεις πολιτών και τους ανένταχτους. Εναν νέο πολιτικό φορέα, δηλαδή, ο οποίος θα επιχειρούσε να δώσει απαντήσεις σε τέσσερα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι προοδευτικές δυνάμεις: την πολυδιάσπαση της Αριστεράς, την αποτυχία της κυβερνητικής «Κεντροαριστεράς», τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας και την κρίση του πολιτικού συστήματος. Στην Κουμουνδούρου είχαν υποδεχθεί την «υπερκομματική» ιδέα του κ. Κωνσταντόπουλου με αρκετή επιφύλαξη ως και κακεντρέχεια, διαβλέποντας ότι αφορούσε το πολιτικό μέλλον του ιδίου.
Ηταν ωστόσο μια κίνηση οριοθέτησής του τόσο από το ίδιο του το κόμμα όσο και το «τρέχον» ΠαΣοΚ, στο οποίο άλλωστε βρέθηκε στο μακρύ παρελθόν, έστω για μικρό διάστημα, μαζί με άλλα στελέχη της Δημοκρατικής Αμυνας και διαγράφηκε (το 1975) από τον Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο ήλθε σε ρήξη, όπως και αρκετοί άλλοι.
Η σταδιακή απομάκρυνσή του από τα τεκταινόμενα στον ΣΥΝ κορυφώθηκε με την απόφασή του να μην είναι υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές. Ετσι, «ο κύκλος αυτός έκλεισε εκ των πραγμάτων», όπως σχολιάζουν χαρακτηριστικά συνεργάτες του σχετικά με την παρουσία του στον πολιτικό χώρο που τον «φιλοξένησε» από το 1989, ενώ σχετικά με την πρότασή του για έναν νέο προοδευτικό πόλο στην πολιτική ζωή, αυτή παραμένει σε ισχύ. Αλλωστε, όπως εκτιμά ο κ. Κωνσταντόπουλος και οι συν αυτώ, «οι εξελίξεις στο ΠαΣοΚ έχουν και πολύ ενδιαφέρον και πολύ βάθος», υπονοώντας ότι ενδεχομένως να οδηγήσουν σε πολιτικές εξελίξεις, οι οποίες θα επιδράσουν ευνοϊκά στον «ευρύτερο προοδευτικό χώρο» σηματοδοτώντας «υπερβάσεις» πέραν των υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών. Τι εννοούν; Στον περίγυρο του πρώην προέδρου του ΣΥΝ δεν έκρυβαν ποτέ το ενδιαφέρον τους για το γερμανικό εγχείρημα της πολιτικής και κομματικής συστέγασης των σοσιαλδημοκρατών υπό τον άλλοτε «τσάρο» της γερμανικής Οικονομίας, τον κ. Οσκαρ Λαφοντέν, με τους πρώην κομμουνιστές του κ. Γκρέγκορ Γκίζι. «Κάποτε μας κορόιδευαν και μας έλεγαν “ποιος είναι ο Λαφοντέν;”, αλλά τώρα η ιδέα για κάτι καινούργιο στον προοδευτικό χώρο κερδίζει έδαφος», εκτιμούν, δίχως ωστόσο να προεξοφλούν ανάμειξη του κ. Κωνσταντόπουλου ακόμη και σε αυτή την προοπτική.
* «Αν προκύψει κάτι, θα κρίνει τι θα πράξει»
Το βέβαιο είναι ότι ο κ. Κωνσταντόπουλος μπορεί να παρακολουθεί με ενδιαφέρον ό,τι συμβαίνει στο ΠαΣοΚ (και λιγότερο στον ΣΥΡΙΖΑ), «αλλά από απόσταση και χωρίς να επιδιώκει κάτι για τον εαυτό του» βεβαιώνουν συνεργάτες του, υπογραμμίζοντας ιδιαιτέρως τη σημασία της κίνησής του να επιστρέψει στη δικηγορία και υπονοώντας ότι «αν δεν προκύψει κάτι σημαντικό στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο δεν πρόκειται να αναμειχθεί, αν πάλι προκύψει θα κρίνει αν και τι θα πράξει τότε». Προς το παρόν η πολιτική παρουσία του θα περιοριστεί στο επίπεδο των συνεντεύξεων για τα τρέχοντα πολιτικά ζητήματα, ενώ το βασικό του μέλημα θα είναι η επιτυχής διεκπεραίωση των υποθέσεων που αναλαμβάνει το ισχυρό δικηγορικό γραφείο που έχει δημιουργήσει.
