«Είναι μια μεγάλη φάρσα· ίσως ένα από τα πιο κωμικά πράγματα που έχουμε σκεφτεί» ισχυρίζεται ο Μιχάλης Ρέππας για την ιστορία της τέταρτης κινηματογραφικής ταινίας που αυτή την εποχή σκηνοθετεί με τον μόνιμο παρτενέρ του,τον Θανάση Παπαθανασίου.Το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας το επιτυχημένο ντουέτο του θεάτρου («Μπαμπάδες με ρούμι», «Φούστα μπλούζα»),της τηλεόρασης («Οι τρεις Χάριτες») και του κινηματογράφου («Safe sex», «Το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο») βρισκόταν σε ένα από τα πλατό των Studio Κappa στην Παλλήνη για το γύρισμα μιας σκηνής του «Αυστηρώς κατάλληλον».Η ταινία, παραγωγής Lumad,που συγχρηματοδοτείται από το Μega,την Αudio Visual και το Filmnet,διανύει την τρίτη εβδομάδα γυρισμάτων της,με ημερομηνία εξόδου τις 23 του ερχόμενου Οκτωβρίου. Την περασμένη Δευτέρα η ατμόσφαιρα στην αρχή ήταν συγκρατημένα ευχάριστη ως το αναμενόμενο ξέσπασμα του Ρέππα,δίπλα σε έναν ως συνήθως αμίλητο Παπαθανασίου.
Α ς πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Κεντρικά πρόσωπα του «Αυστηρώς κατάλληλον» είναι δύο σεναριογράφοι- σκηνοθέτες κοντά στα 30 ( Πυγμαλίων Δαδακαρίδης,Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ) οι οποίοι αναζητούν χρηματοδότες για την ταινία τους, θέμα της οποίας είναι μια «διαδρομή» στους μεγάλους έρωτες της λογοτεχνίας: από τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη ως τη «Μαντάμ Μποβαρί» του Φλομπέρ και την «Αννα Καρένινα» του Τολστόι. Κανείς ωστόσο δεν θέλει να ρισκάρει τη χρηματοδότησή τους στην Ελλάδα παρ΄ ότι χρήματα από το εξωτερικό έχουν βρεθεί. Στην απελπισία τους οι δύο σκηνοθέτες βρίσκουν την παρακμιακή εταιρεία παραγωγής ενός βασιλιά της τσόντας στη δεκαετία του ΄70 ( Δημήτρης Τζουμάκης ), ο οποίος με παρτενέρ μια πρώην ντίβα του πορνό ( Πηνελόπη Πιτσούλη ) σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει τα ίδια σκηνικά, τα ίδια κοστούμια αλλά και το ίδιο σενάριο για να γυρίσει μια «σούπερ τσόντα»…
Το μεγαλύτερο «σώμα» της ταινίας δεν είναι βέβαια οι περιπέτειες των δύο φερέλπιδων σκηνοθετών στην προσπάθειά τους να βρουν τα χρήματα για την ταινία τους όσο η περιπέτεια των γυρισμάτων. Τόσο των ρεαλιστικών γυρισμάτων (δηλαδή της «κανονικής» ταινίας και του πορνό) όσο και των… ονειρικών. Μάλιστα οι δύο κεντρικοί ήρωες θεωρούν την Κατερίνα Λέχου ως ιδανική πρωταγωνίστρια της ταινίας τους. Ωστόσο η Λέχου δεν θα παίξει εν τέλει σε αυτή. Η σκηνή που γυριζόταν την περασμένη Δευτέρα ήταν εκείνη στην οποία ο ένας εκ των δύο σκηνοθετών φαντάζεται τη Λέχου να παίζει στην ταινία του (η Λέχου είναι η μόνη ηθοποιός που παίζει τον εαυτό της στο «Αυστηρώς κατάλληλον»).
«Στην ταινία συμπλέουν δύο μεγάλες φιλοδοξίες » σύμφωνα με τον Μιχάλη Ρέππα. «Από τη μία η φιλοδοξία της καλλιτεχνικής έκφρασης και από την άλλη η φιλοδοξία της ανάστασης της ελληνικής τσοντοβιομηχανίας της δεκαετίας του ΄70. Για μέναακόμη και η τσόντα είναι κομμάτι του πολιτισμού».
Ωστόσο το κεντρικό ερέθισμα για τη δημιουργία του «Αυστηρώς κατάλληλον» ήταν «η δυσκολία και η σχεδόν αυτοκτονική επιθυμία κάποιου να κάνει ελληνικό κινηματογράφο μέσα σε ένα περιβάλλον όχι απλώς εχθρικό αλλά στραγγαλιστικό» όπως το αποκαλεί ο σκηνοθέτης. «Ολοι οι άνθρωποι του κινηματογράφου,παραγωγοί,δημιουργοί και όλοι όσοι συμμετέχουν στην πραγμάτωση ενός κινηματογραφικού προϊόντος βρίσκονται,πολύ απλά,σε κατάσταση δίωξης».
Τι συνέβη όμως και υπάρχει τόση πικρία; Μετά την αποτυχία του «Οξυγόνου» ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου τόλμησαν να γράψουν κάτι ακόμη πιο φιλόδοξο. Μια ταινία εποχής. «Μη φανταστείτε κάτι αντίστοιχο του “Λοχαγού Κορέλι”» λέει χαριτολογώντας ο Ρέππας. «Μικρές ανθρώπινες ιστορίες ήταν, με μεγαλύτερες όμως απαιτήσεις,κυρίως στα σκηνικά και στα κοστούμια». Καμία πόρτα δεν άνοιξε, σίγουρα όχι του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, που αμέσως απέρριψε το σενάριο. « Οι διαρκείς απορρίψεις μάς οδήγησαν να γράψουμε το “Αυστηρώς κατάλληλον”» λέει ο Ρέππας για την ταινία, που επίσης απορρίφθηκε στο πρόγραμμα Κίνητρο του ΕΚΚ από το οποίο θα έπαιρνε το πολύ 100.000
ευρώ. «Ο πρόεδρος του ΕΚΚ,ο κ. Παπαλιός , μας έδωσε μια ευγενική δικαιολογία λέγοντας “κάπου θα βρείτε εσείς τις 100.000 ευρώ.Ας σκεφτούμε και κάποιον άλλον”.Δεν το κατάλαβα αυτό.Η δουλειά μας δεν είναι κοινωνική πρόνοια. Μέσα στις γενικότερες βολές που έχουμε δεχθεί τα τελευταία χρόνια,ιδιαίτερα μετά το “Safe sex”,εκλαμβάνω αυτή την απόρριψη από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ως μια ευθεία πολιτική θέση της κυβέρνησης εναντίον του επικοινωνιακού κινηματογράφου μυθοπλασίας.Θεωρώ ότι το επικοινωνιακό σινεμά με τις προσδοκίες εισιτηρίων είναι και ο μεγάλος εχθρός της πολιτείας». Ασφαλώς ο Ρέππας επισημαίνει ότι τόσο το «Οξυγόνο» όσο και το «Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο» επιδοτήθηκαν από το ΕΚΚ, όπως επίσης δεν ξεχνά ότι το ελληνικό κοινό έχει επιστρέψει στην αίθουσα βλέποντας «ιστορίες που το αφορούν».
«Προτιμότερο αυτή τη στιγμή θα ήταν η κυβέρνηση,για να ολοκληρώσει την πρακτική μιας τριακονταετίας,να βγάλει έναν νόμο που να απαγορεύει τις ελληνόφωνες ταινίες» συνέχισε ο Ρέππας. « Θα ήταν εντιμότερο και ίσως μας ενεργοποιούσε ως κοινό και ως δημιουργούς για κάτι πιο δυναμικό.Γιατί έτσι πεθαίνουμε όπως ο καρκινοπαθής που δεν του λένε την αλήθεια παρ΄ ότι η αρρώστια του βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο.Ο ελληνικός κινηματογράφος νοσεί από καρκίνο σε πολύ προχωρημένο στάδιο και με πολλές μεταστάσεις!Οταν δεν υπάρχει υγιής οικονομική διαδικασία σε έναν χώρο,τίποτε δεν μπορεί να συμβεί σε καλλιτεχνικό επίπεδο».
