Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή


Οι αριθμοί μπορεί να μη λένε πάντα την αλήθεια αλλά σίγουρα κάποιες τάσεις τις δείχνουν. Παρατηρώντας τα τσαρτ των ελληνικών άλμπουμ βλέπει κανείς πολύ εύκολα ότι το λαϊκό ποπ ζει και βασιλεύει. Γιάννης Πλούταρχος, Σταμάτης Γονίδης, Θάνος Πετρέλης, Πέγκυ Ζήνα και Αλέκος Ζαζόπουλος μεταξύ άλλων βρίσκονται στο τοπ 10, χέρι χέρι για παράδειγμα με τους Γιώργο Νταλάρα και Αλεξίου, Μάλαμα και Ιωαννίδη. Αλλά το θέμα δεν είναι εδώ. Δικαίωμα του καθενός είναι να ακούει ό,τι του αρέσει, όπως επίσης δικαίωμα του καθενός είναι να τραγουδά ό,τι θέλει και να επιλέγει τον τρόπο δουλειάς του. Το θέμα βρίσκεται στο γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει πάνω από το ελληνικό τραγούδι μια ατμόσφαιρα που απομακρύνει καθετί νέο (ακόμη και αν δεν είναι το καλύτερο δυνατό). Η εναλλακτική του «νέου» είναι να συνεργαστεί με κάτι «παλιό» και «καταξιωμένο». Για παράδειγμα οι ποπ Onirama είδαν τους εαυτούς τους να εκτοξεύονται ακόμη περισσότερο χάρη στη συνεργασία τους με τον Αντώνη Ρέμο. Από την άλλη, φαίνεται να υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις: οι χιπ χοπ Ρόδες κατάφεραν χωρίς «τεχνητά» μέσα να σκαρφαλώσουν στην 22η θέση των τσαρτ. Κατά πόσο οι εξαιρέσεις αυτές είναι αρκετές, κατά πόσο δηλαδή μπορούν να λειτουργήσουν ως επαρκή άλλοθι των τσαρτ, αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση. Ισως τελικά έπραξαν σοφά οι συνθέτες Ευανθία Ρεμπούτσικα και Παναγιώτης Καλαντζόπουλος (φωτογραφία), οι οποίοι ιδρύοντας τη δισκογραφική εταιρεία Cantini, επέλεξαν να μη συμμετάσχουν οι παραγωγές τους στα τσαρτ. Για φανταστείτε το «Στην υγειά της αχάριστης» του Ζαζόπουλου να «κονταροχτυπιέται» με την «ΠΟΛΙΤΙΚΗ Κουζίνα»…