ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ.


Οι γάτες έχουν, ως γνωστόν, επτά ζωές. Ο καγκελάριος της Αυστρίας Βόλφγκανγκ Σούσελ, πιο «γάτα» από τις γάτες προφανώς, έχει εννέα. «Και από αυτές έχω ζήσει ως τώρα μόνο τρεις» έλεγε τις προάλλες. Υπολείπονται έξι, που υπόσχονται, αν μη τι άλλο, ρεκόρ μακροζωίας στον ηλικίας 57 ετών σήμερα πρόεδρο του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος. Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, όμως, οι εκλογές της 24ης Νοεμβρίου στην Αυστρία θα είναι και η καταληκτική ημερομηνία της τρίτης ζωής του. Τα προγνωστικά έδιναν στους Συντηρητικούς το ίδιο περίπου ποσοστό ψήφων με εκείνο του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (36%-38%). Αυτό ίσχυε όμως αποδεδειγμένα μόνο πριν από την τηλεοπτική αντιπαράθεση του κ. Σούσελ με τον πρόεδρο των Σοσιαλδημοκρατών Αλφρεντ Γκουζενμπάουερ την περασμένη Πέμπτη.


Μετά την τηλεοπτική αντιπαράθεση των δύο ηγετών τα πράγματα έχουν αλλάξει. Προς γενική έκπληξη ο 42χρονος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός πραγματοποίησε πολύ καλύτερη εμφάνιση από ό,τι ο συνομιλητής τους. «Γκουζενμπάουερ – Σούσελ: 4-1» ήταν η γενική επωδός. Αυτό, σύμφωνα με τους αναλυτές, θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά την εκλογική συμπεριφορά, δεδομένου ότι κάθε τέταρτος από τους 5,9 ψηφοφόρους ήταν μέχρι πρότινος αναποφάσιστος. Και αυτό πάλι μειώνει τις πιθανότητες του κ. Σούσελ να επανέλθει στην καγκελαρία.


Η τελευταία λέξη δεν έχει ακόμη ειπωθεί βεβαίως. Ο κ. Σούσελ διαθέτει εισέτι σοβαρό ρεζερβουάρ ψήφων που προέρχονται από το Κόμμα της Ελευθερίας (άλλως Φιλελεύθεροι), με το οποίο συγκυβερνούσε τα δυόμισι τελευταία χρόνια. Οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι στις εκλογές του 1999 είχαν αναδειχθεί με 26,9% δεύτερο κόμμα στη Βουλή (μετά τους Σοσιαλδημοκράτες), βρίσκονται σήμερα εκλογικά σε «ελεύθερη πτώση» – οι δημοσκόποι τούς δίνουν μόλις 9%. Οι δύο στους τρεις ψηφοφόρους που έχασαν έχουν στραφεί προς τους Συντηρητικούς. Και η αιμορραγία αυτή δεν έχει ακόμη διακοπεί. Σε αυτό συντείνει τόσο η κρίση της ηγεσίας του Κόμματος της Ελευθερίας (που ήταν και ο λόγος για την αποχώρηση των φιλελεύθερων υπουργών από την κυβέρνηση και για την προκήρυξη πρόωρων εκλογών) όσο και ο επιδέξιος τρόπος με τον οποίο την εκμεταλλεύεται ο κ. Σούσελ. Παράδειγμα, η πρόσκλησή του προς τον φιλελεύθερο υπουργό Οικονομικών Καρλ-Χάιντς Γκράσερ (τον νεότερο, δημοφιλέστερο και πιο «σέξι» πολιτικό της χώρας) να παραμείνει στον υπουργικό του θώκο σε περίπτωση που θα ξαναγίνει ο ίδιος καγκελάριος, ανεξάρτητα από τη μελλοντική σύμπραξη των Φιλελευθέρων στην κυβέρνηση, κάτι που ο τελευταίος αποδέχθηκε αυτοστιγμεί, δηλώνοντας ότι για τον λόγο αυτόν «παγώνει» προσωρινά τη συμμετοχή του στο Κόμμα της Ελευθερίας.


Αν ο κ. Σούσελ κατάφερνε έτσι κατά την εβδομάδα που απομένει ως τις εκλογές να «λεηλατήσει» επιπλέον μία-δύο ποσοστιαίες μονάδες από τους Φιλελευθέρους, αυτό, σύμφωνα με τους αναλυτές, θα αναπλήρωνε τις αναμενόμενες απώλειές του από το debate και θα του επέτρεπε να πάρει τελικά «κεφάλι» από τον κ. Γκουζενμπάουερ. Και αυτό πάλι θα του έδινε το χρίσμα του πρώτου διεκδικητή της καγκελαρίας – είτε μέσω μιας κυβέρνησης μειοψηφίας είτε σε συνεργασία με τους Σοσιαλδημοκράτες («μεγάλος συνασπισμός») ή με τους Φιλελευθέρους (κάτι που είναι ωστόσο εντελώς θεωρητικό, δεδομένου ότι τα δύο σημερινά κυβερνητικά κόμματα απέχουν πολύ, σύμφωνα με τα προγνωστικά, από την απόλυτη πλειοψηφία).


Τα ίδια προγνωστικά δείχνουν, αντιθέτως, ότι η αντιπολίτευση θα «αγγίξει» ή και θα ξεπεράσει – στην καλύτερη περίπτωση – το 50% (Σοσιαλδημοκράτες: 36%-38%, Πράσινοι: 11%-13%). Αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι οι Σοσιαλδημοκράτες θα κέρδιζαν την εκλογική «πρωτιά», θα οδηγούσε, κατά πάσα πιθανότητα, στη συγκρότηση κοκκινοπράσινου συνασπισμού κατά το γερμανικό πρότυπο με καγκελάριο τον κ. Γκουζενμπάουερ.


Τα πράγματα μπερδεύονται ωστόσο από τη στιγμή που η αντιπολίτευση θα κέρδιζε μεν τις εκλογές, οι Σοσιαλδημοκράτες δεν θα έβγαιναν όμως πρώτο κόμμα, δεδομένου ότι ο κ. Γκουζενμπάουερ έχει δηλώσει πως σε μια τέτοια περίπτωση παραιτείται από την καγκελαρία. Θα αφήσουν σε μια τέτοια περίπτωση οι Σοσιαλδημοκράτες τον κ. Σούσελ να ξαναγίνει «από την πίσω πόρτα» καγκελάριος (μειοψηφικής κυβέρνησης); Ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών δεν αποκλείει το ενδεχόμενο. Ενα επίσης συζητούμενο ενδεχόμενο είναι ότι οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι, παρακάμπτοντας τον κ. Γκουζενμπάουερ, θα προχωρήσουν στη συγκρότηση συνασπισμού με επικεφαλής τον δημοφιλέστερο σήμερα πολιτικό της σοσιαλδημοκρατίας, τον δήμαρχο της «κόκκινης» Βιέννης Μίχαελ Χόιπελ.


Μόνο που οι Πράσινοι πιστεύουν τελευταία όλο και λιγότερο σε αυτή την εκδοχή. «Αν βγουν δεύτεροι, οι Σοσιαλδημοκράτες πάνε για μεγάλο συνασπισμό. Η κάθαρση ύστερα από δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς πηγαίνει έτσι στράφι» προβλέπει ο πρόεδρος των Πρασίνων Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν. Σαφείς αποδείξεις γι’ αυτό δεν παραθέτει. Τυχόν επαλήθευση της πρόβλεψής του όμως θα σήμαινε την παραμονή του κ. Σούσελ στην καγκελαρία, χωρίς με αυτό βεβαίως να ξεκαθαρίζεται αν έτσι θα τελείωνε η «τρίτη» ή θα άρχιζε η «τέταρτη» ζωή του.